เรื่องนี้เราแค่สงสัยเฉยๆน่ะค่ะ ว่าเราผิดใช่ไหม ที่ไม่ชอบเรื่องพวกนี้
ต้องเล่าก่อนว่า
เรามีคุณแม่เจนX ค่อนข้องเอาแต่ใจพอสมควรอยู่ค่ะ ซึ่งคุณแม่ของเราชอบพูดเรื่องที่เราไม่สบายใจสักเท่าไหร่ค่ะ เช่น เรื่องรูปร่างหน้าตา เรื่องการเรียน และก็อื่นๆอีกเยอะเลยค่ะ
ซึ่งส่วนตัวเราเคยพยายามปรับความเข้าใจกับคุณแม่มาแล้วโดยการพูดอ้อมๆ ว่าเราไม่ชอบให้พูดเรื่องนี้นะ ช่วยพยายามอย่าพูดเรื่องพวกนี้ได้ไหม แบบว่าพูดได้ค่ะ แต่เอามาพูดทั้งวันแบบนี้ ( ส่วนใหญ่ที่คุณแม่เราชอบพูดเรื่องการเรียน แบบว่าดูลูกคนนั้นเรียนได้เกรด4.00เป็นที่หนึ่งของโรงเรียน, ดูคนนู้นสอบเข้าโรงเรียนดังๆได้, ทำไมลูกไม่ทำแบบเขาบ้าง, ทำไมลูกเอาแต่นั้งวาดรูปโตไปจะเอาอะไรกิน บลาๆประมาณนั้นค่ะ ถ้าหนักๆ หน่อยก็จะทักเรื่องรูปร่างเลยค่ะ เช่น ดูอ้วนขึ้นนะ อวบนะเนี้ยใครจะเอาอะ ประมาณนั้น )
พอเราบ่นกลับไป คุณแม่ก็จะหงุดหงิดขึ้นมาทันที แล้วพูดเรื่องเดิมต่อพร้อมกับบอกอีกว่า"จะซีเรียสทำไม กับอีเรื่องแค่นี้ เอาอะไรมากกับคนในบ้าน ชั้นเป็นแม่เธอนะ ถ้าชั้นไม่พูดแล้วใครจะพูด" กับ "โอ้ยเด็กสมัยนี้ ว่าอะไรนิดๆหน่อยๆก็ไม่ได้เป็นอะไรนักหนา วันๆเอาแต่ดูโทรศัพท์ " แล้วก็ "เนี่ยนะ ถ้าชั้นไม่พูดไว้ก่อนแล้วคนอื่นเขามาพูดเธอจะเสียใจกว่านี้อีกนะรู้ไหม" และอีกมากมายค่ะ ซึ่งเราโดนแบบนี้มาตั้งแต่สมัยอนุบาลแล้ว( ถ้าเป็นสมัยอนุบาลก็จะโดนปิดประตูอัดหน้าไม่ให้เข้าบ้านเพราะเราไม่ทำตามคำสั่ง ไม่ก็ด่าเราต่อหน้าเพื่อนๆเลยค่ะ ) ซึ่งตอนนั้นเราเข้าใจว่า เราผิดเองที่ไม่ทำตามเขาบอก เขาหวังดีกับเรา เลยพยายามทนมาตลอดเพราะเขาคือแม่ของเรา คือบุลคลที่ต้องให้ความเคารพต้องปฏิบัติดีกับเขาทุกอย่างห้ามมีอะไรผิดพลาดแม้แต่อย่างเดียว ไม่งั้นโดนด่ายับแน่ๆ จนเราแทบไม่กล้าขัดการกระทำของเขาเลยค่ะ มองว่าเป็นเรื่องปกติไปเลยด้วยซ้ำ แต่พอเราโดนแบบนี้มาตั้งแต่เด็กจนเราทนไม่ไหวแล้วเลยลองบอกเขาไปตรงๆค่ะ
ผลที่ได้รับกลับมา คือการบ่นเป็นชุดไม่ว่าจะเป็น" ชั้นก็เคยโดนแบบนี้ ชั้นยังอดทนได้เลย เรื่องแค่นี้เธออดทนไม่ได้เธอจะไปทำอะไรได้ รู้ไหมพ่อชั้น(ตา)เคยว่าชั้นแรงกว่าที่ชั้นว่ากับเธออีกนะรู้ไหม " พอเราจะร้องไห้ ก็บอกอีกว่า " ชั้นพูดเรื่องแค่นี้ร้องไห้??? ไม่ใช่เจอคนอื่นด่าแล้วไม่จะไปร้องไห้ใส่เลยรึไง๊?? ชั้นกำลังสอนเธออยู่นะรู้ไหม ไม่มีใครเขามานั้งสอนลูกตัวเองแบบนี้หรอกมีแค่ชั้นเนี่ยที่เสียเวลามาสอนคนแบบเธอ โตก็โตแล้วคิดไม่ได้หรอ แค่ชั้นทักเรื่องรูปร่างก็เพราะชั้นจะสื่อว่าชั่นเลี้ยงเธอดี มันเป็นเรื่องเล็กเองนะ มันสมควรที่จะเอามาเครียดให้กับคนในบ้านไหม ทำไมเงียบล่ะ แอบด่าชั้นอยู่ในใจหรอ " ค่ะ หนูขอโทษ แต่ฟังหนูหน่อยได้ไหม พอพูดอะไรไปก็หาว่าเถียงทั้งหมดเลย คุณพ่อเองก็ไม่ช่วยอะไรด้วย เอาแต่บอก " ใช่ๆ [ชื่อเรา]จะคิดเล็กคิดน้อยไปทำไม "กับ " แม่เขาพูดถูกนะ " ประมาณนั้นค่ะ ตอนนั้นเรางงมาก
เลยมานั้งคิดว่า เราผิดใช่ไหมที่เครียดกับเรื่องนี้ เรื่องพวกนี้มันเป็นเรื่องปกติที่สามารถเอามาพูดกับใครก็ได้ เอาไปทักใครก็ได้ ใครๆก็ทักกันด้วยเรื่องนี้ เป็นเรื่องปกติ เราเป็นคนเดียวที่ไม่ชอบซึ่งนั่นคือเรื่องที่ผิดมหันต์เลยใช่ไหม เราควรที่เปลี่ยนความคิดให้หันมาชอบเรื่องนี้ด้วยสินะ
อ่านเอาขำๆก็พอนะคะ ถือว่าเป็นประสบการณ์ดีๆที่เราไม่อยากให้เด็กอื่นใครก็ตามเจอแบบเรา หรือจะแสดงคิดเห็น/แนะนำยังไงก็สามารถบอกเราได้นะคะ สามารถด่าที่เราไม่อดทน ไม่ฟังคุณแม่คุณพ่อก็ได้เช่นกันค่ะ
พูดคุยกันอย่างสุภาพนะคะ🥹🥹🙏
ขอบคุณและขอโทษที่ทำเสียเวลาอ่านค่ะ
เราผิดหรอ ที่ไม่ชอบเรื่องพวกนี้
ต้องเล่าก่อนว่า
เรามีคุณแม่เจนX ค่อนข้องเอาแต่ใจพอสมควรอยู่ค่ะ ซึ่งคุณแม่ของเราชอบพูดเรื่องที่เราไม่สบายใจสักเท่าไหร่ค่ะ เช่น เรื่องรูปร่างหน้าตา เรื่องการเรียน และก็อื่นๆอีกเยอะเลยค่ะ
ซึ่งส่วนตัวเราเคยพยายามปรับความเข้าใจกับคุณแม่มาแล้วโดยการพูดอ้อมๆ ว่าเราไม่ชอบให้พูดเรื่องนี้นะ ช่วยพยายามอย่าพูดเรื่องพวกนี้ได้ไหม แบบว่าพูดได้ค่ะ แต่เอามาพูดทั้งวันแบบนี้ ( ส่วนใหญ่ที่คุณแม่เราชอบพูดเรื่องการเรียน แบบว่าดูลูกคนนั้นเรียนได้เกรด4.00เป็นที่หนึ่งของโรงเรียน, ดูคนนู้นสอบเข้าโรงเรียนดังๆได้, ทำไมลูกไม่ทำแบบเขาบ้าง, ทำไมลูกเอาแต่นั้งวาดรูปโตไปจะเอาอะไรกิน บลาๆประมาณนั้นค่ะ ถ้าหนักๆ หน่อยก็จะทักเรื่องรูปร่างเลยค่ะ เช่น ดูอ้วนขึ้นนะ อวบนะเนี้ยใครจะเอาอะ ประมาณนั้น )
พอเราบ่นกลับไป คุณแม่ก็จะหงุดหงิดขึ้นมาทันที แล้วพูดเรื่องเดิมต่อพร้อมกับบอกอีกว่า"จะซีเรียสทำไม กับอีเรื่องแค่นี้ เอาอะไรมากกับคนในบ้าน ชั้นเป็นแม่เธอนะ ถ้าชั้นไม่พูดแล้วใครจะพูด" กับ "โอ้ยเด็กสมัยนี้ ว่าอะไรนิดๆหน่อยๆก็ไม่ได้เป็นอะไรนักหนา วันๆเอาแต่ดูโทรศัพท์ " แล้วก็ "เนี่ยนะ ถ้าชั้นไม่พูดไว้ก่อนแล้วคนอื่นเขามาพูดเธอจะเสียใจกว่านี้อีกนะรู้ไหม" และอีกมากมายค่ะ ซึ่งเราโดนแบบนี้มาตั้งแต่สมัยอนุบาลแล้ว( ถ้าเป็นสมัยอนุบาลก็จะโดนปิดประตูอัดหน้าไม่ให้เข้าบ้านเพราะเราไม่ทำตามคำสั่ง ไม่ก็ด่าเราต่อหน้าเพื่อนๆเลยค่ะ ) ซึ่งตอนนั้นเราเข้าใจว่า เราผิดเองที่ไม่ทำตามเขาบอก เขาหวังดีกับเรา เลยพยายามทนมาตลอดเพราะเขาคือแม่ของเรา คือบุลคลที่ต้องให้ความเคารพต้องปฏิบัติดีกับเขาทุกอย่างห้ามมีอะไรผิดพลาดแม้แต่อย่างเดียว ไม่งั้นโดนด่ายับแน่ๆ จนเราแทบไม่กล้าขัดการกระทำของเขาเลยค่ะ มองว่าเป็นเรื่องปกติไปเลยด้วยซ้ำ แต่พอเราโดนแบบนี้มาตั้งแต่เด็กจนเราทนไม่ไหวแล้วเลยลองบอกเขาไปตรงๆค่ะ
ผลที่ได้รับกลับมา คือการบ่นเป็นชุดไม่ว่าจะเป็น" ชั้นก็เคยโดนแบบนี้ ชั้นยังอดทนได้เลย เรื่องแค่นี้เธออดทนไม่ได้เธอจะไปทำอะไรได้ รู้ไหมพ่อชั้น(ตา)เคยว่าชั้นแรงกว่าที่ชั้นว่ากับเธออีกนะรู้ไหม " พอเราจะร้องไห้ ก็บอกอีกว่า " ชั้นพูดเรื่องแค่นี้ร้องไห้??? ไม่ใช่เจอคนอื่นด่าแล้วไม่จะไปร้องไห้ใส่เลยรึไง๊?? ชั้นกำลังสอนเธออยู่นะรู้ไหม ไม่มีใครเขามานั้งสอนลูกตัวเองแบบนี้หรอกมีแค่ชั้นเนี่ยที่เสียเวลามาสอนคนแบบเธอ โตก็โตแล้วคิดไม่ได้หรอ แค่ชั้นทักเรื่องรูปร่างก็เพราะชั้นจะสื่อว่าชั่นเลี้ยงเธอดี มันเป็นเรื่องเล็กเองนะ มันสมควรที่จะเอามาเครียดให้กับคนในบ้านไหม ทำไมเงียบล่ะ แอบด่าชั้นอยู่ในใจหรอ " ค่ะ หนูขอโทษ แต่ฟังหนูหน่อยได้ไหม พอพูดอะไรไปก็หาว่าเถียงทั้งหมดเลย คุณพ่อเองก็ไม่ช่วยอะไรด้วย เอาแต่บอก " ใช่ๆ [ชื่อเรา]จะคิดเล็กคิดน้อยไปทำไม "กับ " แม่เขาพูดถูกนะ " ประมาณนั้นค่ะ ตอนนั้นเรางงมาก
เลยมานั้งคิดว่า เราผิดใช่ไหมที่เครียดกับเรื่องนี้ เรื่องพวกนี้มันเป็นเรื่องปกติที่สามารถเอามาพูดกับใครก็ได้ เอาไปทักใครก็ได้ ใครๆก็ทักกันด้วยเรื่องนี้ เป็นเรื่องปกติ เราเป็นคนเดียวที่ไม่ชอบซึ่งนั่นคือเรื่องที่ผิดมหันต์เลยใช่ไหม เราควรที่เปลี่ยนความคิดให้หันมาชอบเรื่องนี้ด้วยสินะ
อ่านเอาขำๆก็พอนะคะ ถือว่าเป็นประสบการณ์ดีๆที่เราไม่อยากให้เด็กอื่นใครก็ตามเจอแบบเรา หรือจะแสดงคิดเห็น/แนะนำยังไงก็สามารถบอกเราได้นะคะ สามารถด่าที่เราไม่อดทน ไม่ฟังคุณแม่คุณพ่อก็ได้เช่นกันค่ะ
พูดคุยกันอย่างสุภาพนะคะ🥹🥹🙏
ขอบคุณและขอโทษที่ทำเสียเวลาอ่านค่ะ