ทำยังไงดีในเมื่อเราพยายามมั่นใจในตัวเองแต่เสียงรอบข้างมันดังกว่าทำให้ความมั่นใจค่อยๆพังลง

หวัดดีค่ะ ส่วนตัวแล้วเป็นคนที่มีรูปร่างค่อนข้างอ้วนมาตั้งแต่ป.4ก็จะโดนมาตั้งแต่ตอนนั้นเลยค่ะ ทั้งคนที่เรียนห้องเดียวกันมักจะพูดบูลลี่อยู่บ้าง มันไม่ได้บ่อยแต่ทุกครั้งที่พวกเขาพูดเราก็ไม่โอเค ตอนชั่งน้ำหนักวัดส่วนสูงที่โรงเรียนเราถือว่าเป็นเรื่องที่น่าอายมากสำหรับเรา เพราะจะโดนพูดใส่หลายครั้งว่า โอ้โห ใหญ่กว่าเพื่อนเลย ทุกอย่างไปในทางเดียวกันเลยค่ะ อยากบอกว่าไม่โอเคอยู่หรอกนะคะแต่ก็ขี้กลัว กลัวโดนมากกว่านี้ เลยเก็บไว้จนโต ช่วงนั้นก็จะโดนมาเรื่องเดียวเลย ต่อให้จะไม่ถี่แต่ทุกครั้งที่ได้ยินมันรู้สึกเสียใจ (ตอนนั้นก็ไม่ได้ฟังคนที่แนะนำให้มั่นใจในตัวเองหรอกเพราะสมัยนั้นของเราเราดูแค่วิดีโอยูทูปก๊องแก๊งก็แบบเด็กอ่ะแหละะ) พออยู่ม.ต้นก็เหมือนจะเบาลงเยอะมากเพราะต่างคนก็ต่างอยู่กลุ่มของตัวเองและก็เริ่มโตกันมาบ้าง แต่เสียงของพวกญาติผู้ใหญ่ก็ยังไม่เงียบ ตอนได้ยินก็พยายามยิ้มรับให้สุภาพที่สุดเพราะไม่อยากให้แม่เสียหน้า และช่วงวันหยุดเราก็นัดเจอเพื่อนสนิทที่ย้ายไปเรียนอีกที่ เขาก็จะแซวๆบ้างแหละว่าเดินพื้นจะร้าวมั้ย บลาๆ ตอนนั้นก็มองว่าจอยๆแหละ ไม่คิดมาก แต่พอมาม.4เราก็ย้ายเข้าเรียนที่เดียวกับเขา เป็นจุดที่ทำให้เราเอ้ะกับเขาเขาแซวแรงขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก ช่วงปิดเทอมเล็กเราไปเที่ยวกับครอบครัวก็กินฉ่ำเลยแหละมันก็มีน้ำหนักขึ้นแน่นอน พอก่อนเปิดเทอมเราก็นัดเจอกันอีกเราก็ไปรับเขา คำแรกที่เขาพูดไม่ใช่คำว่าปิดเทอมเป็นไงบ้าง เขาพูดทักเราว่า "โอ้โห ทำไมอ้วนขึ้น หึ้ยผอมขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย" ตอนนั้นคือก็ยิ้มรับเพราะเห็นว่าสนิทกันมานานก็พยายามปล่อยไปอีก และพอเปิดเทอมเราก็ได้ยินมาเรื่อยๆเพราะตอนเช้าก็นั่งรถรับส่งไปด้วยกันเข้าโรงเรียนก็เข้าพร้อมกัน เราได้ยินประจำเขาจะแซวตอนเราเดินว่า ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง พูดให้เหมือนเสียงยักษ์เดิน บูลลี่เราว่าเราอ้วนตลอด เราแทบจะหมดความอดทน พยายามฟังคนที่เขาบอกให้มั่นใจในตัวเอง ดูวิดีโอฝรั่งที่เขามั่นใจในหุ่นอวบอ้วนของตัวเอง มันได้ผลค่ะตอนที่เราอยู่ในห้องนอนเท่านั้นเพราะเราได้ยินแค่เสียงของเรา พออกข้างนอกเราได้ยินเสียงนั้น ได้ยินทุกวันกรอกหูทุกวัร มันดังกว่าเสียงที่เพิ่มความมั่นใจให้เรา และด้วยความที่โดนมาตั้งแต่เด็กอีกเราก็อ่อนไหวง่ายกับเรื่องห่าเหวพวกนี้ เราก็พยายามบอกตัวเองว่าอย่าถือสาเลย เรารักตัวเองนะ เรารำคาญเรากลับบ้านมาเราร้องไห้ทุกครั้ง ถามตัวเองว่าทำไมไม่ด่าคืนบ้างวะ แต่คำตอบที่ตอบตัวเองเลยคือเขาจะโอเคไหม แต่เราก็กลัวอีกไม่รู้เป็นแต*อะไรนักหนา ตอนเขาพูดเขายังไม่แคร์เราเลยทำไมเราต้องแคร์เขาด้วย จนทุกวันนี้เราปิดเทอมใหญ่ใกล้เปิดเทอมแล้วและเราจะต้องได้ยินเสียงนั้นอีกแน่นอนเราเลยอยากรู้ว่าควรทำอย่างไรดีคะ เราอยากให้ค่าตัวเองมากๆแต่เราก็แพ้เสียงพวกนั้นเพราะเรากลัว กลัวว่าเขาจะไม่เล้นด้วยอีกทั้งๆที่เรามีเพื่อนใหม่ที่niceกว่ามากๆ ช่วยแนะนำหน่อยนะคะ เราเสียใจมากๆ เราก็รักที่ตัวเองเป็นแบบนี้อยู่แล้วเพราะเพื่อนใหม่ชอบชมว่าตัวเรานุ่มและชอบกอด แต่ดันติดที่คำว่าเพื่อนเก่าเพื่อนแก่เพื่อนสนิทกลุ่มแรกในชีวิตนี่แหละที่เริ่มทำลายความเป็นตัวเองของเราเพราะเสียงที่เราได้ยินทุกวัน ได้ยินมากกว่าเสียงที่บอกให้ตัวเองมั่นใจอีก