เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อก่อนกับตอนนี้แม่หนูแตกต่างกันมากขึ้น เมื่อก่อนดูเข้าใจ เอาใจ ตามใจ
พอโตขึ้นมา แม่กับใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผล แม่มาปรึกษาเกี่ยวกับน้องสาวของหนู คือ แม่แกเป็นห่วงน้องมากเกินไป ต้องให้รายงานตลอด แต่น้องหนูเป็นคนไม่ติดโทรศัพท์ เป็นคนคูลๆ อินดี้ ไม่ชอบทำในสิ่งที่ไม่มีอารมณ์ แล้วแม่เหมือนเข้าใจผิดว่า น้องไม่อยากคุยกับแม่เพราะว่าแม่นั้นไม่มีเวลาให้ แต่จริงๆน้องของหนูไม่ได้โกรธอะไรแม่เลย แต่แม่อ่าคิดในแง่ลบ เป็นห่วงแบบทำให้ตัวเองเครียด หนูอยากพาแม่ไปหาหมอมาก หนูว่าแกเครียด แม่ชอบพูดว่า เลี้ยงพวกหนูมาผิด เลี้ยงแบบตามใจ ซึ่งเมื่อก่อนแม่ตามใจก็จริง แต่เดียวนี้แม่ก็ตามใจน้อยลง แล้วตอนนี้หนูก็ไม่เข้าใจว่า ทำไมต้องคิดในแง่ลบ หัวอกคนเป็นพ่อแม่ก็ต้องเป็นห่วงลูก ลูกก็ไม่ควรทำให้พ่อแม่เป็นห่วง แต่น้องหนูโตแล้วดูแลตัวเองได้ ถึงแม่จะมัวแต่เป็นห่วงแต่ทำอะไรไม่ได้ ก็อย่ามาบอกว่าถามว่า อย่างงู้อย่างงี้เลย
ทำไมแม่เปิ้ลยิ่งอายุมากขึ้น ถึงได้กลายเป็นคนคิดในแง่ลบได้
พอโตขึ้นมา แม่กับใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผล แม่มาปรึกษาเกี่ยวกับน้องสาวของหนู คือ แม่แกเป็นห่วงน้องมากเกินไป ต้องให้รายงานตลอด แต่น้องหนูเป็นคนไม่ติดโทรศัพท์ เป็นคนคูลๆ อินดี้ ไม่ชอบทำในสิ่งที่ไม่มีอารมณ์ แล้วแม่เหมือนเข้าใจผิดว่า น้องไม่อยากคุยกับแม่เพราะว่าแม่นั้นไม่มีเวลาให้ แต่จริงๆน้องของหนูไม่ได้โกรธอะไรแม่เลย แต่แม่อ่าคิดในแง่ลบ เป็นห่วงแบบทำให้ตัวเองเครียด หนูอยากพาแม่ไปหาหมอมาก หนูว่าแกเครียด แม่ชอบพูดว่า เลี้ยงพวกหนูมาผิด เลี้ยงแบบตามใจ ซึ่งเมื่อก่อนแม่ตามใจก็จริง แต่เดียวนี้แม่ก็ตามใจน้อยลง แล้วตอนนี้หนูก็ไม่เข้าใจว่า ทำไมต้องคิดในแง่ลบ หัวอกคนเป็นพ่อแม่ก็ต้องเป็นห่วงลูก ลูกก็ไม่ควรทำให้พ่อแม่เป็นห่วง แต่น้องหนูโตแล้วดูแลตัวเองได้ ถึงแม่จะมัวแต่เป็นห่วงแต่ทำอะไรไม่ได้ ก็อย่ามาบอกว่าถามว่า อย่างงู้อย่างงี้เลย