เรื่องที่พิมพ์มานี้หนูไม่ได้มีเจตนาจ่ะใส่ร้ายหรือวิจารย์ใครนะคะ แค่อยากเล่าเรื่องราวให้ฟังและอยากได้คำแนะนำวิธีแก้ปัญหาความรู้สึกความคิดตัวเอง
หนูเป็นเด็กม.6ธรรมดาคนนึงนี่แหละค่ะแต่หนูรู้สึกว่าตัวเองมีปัญหากับความรู้สึกตัวเองมาก ไม่รู้จ่ะแก้ยังไง ครอบครัวหนูมีปัญหาตั้งแต่หนูยังเด็กแล้วค่ะ หนูเป็นลูกคนกลางตอนอายุ5ขวบ ช่วงก่อนครอบครัวหนูก็เคยเป็นครอบครัวที่มีครบทุกอย่าง หนูก็ได้โตเหมือนเด็กปกติได้ไปดที่ยวได้ของเล่นหนูเป็นเด็กที่คิดไม่ค่อยทันคนอื่นเวลาเจออะไรมีปัญหาอะไรจ่ะชอบสงสัยตลอดแม้จ่ะเรื่องแย่เรื่องน่ากลัว หนูจ่ะเก็บมาตั้งคำถามกับตัวเองมากกว่าแสดงอารมณ์เพราะยังไม่เข้าใจ
แต่พอหนูอายุ5ขวบหนูชอบโดนคุณพ่อคุณแม่อยู่บ่อยๆไม่ว่าจ่ะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่หรือว่าเรื่องที่หนูไม่ได้ทำ บางทีตอนพ่อหัวเสียท่านก็ชอบเอาความโกรธมาลงที่หนูตลอด ตอนนั้นหนูยังเด็กมากหนูก็เลยเอาแต่คิดว่าที่พวกท่านทำอาจจ่ะเป็นเพราะหนูทำผิดจริงๆ แต่พอโดนดุด่าโดนตีโดนหยิกบ่อยๆหนูก็เริ่มไม่กล้าทำอะไรเลย เพราะกลัวทำผิด กลายเป็นเด็กไม่ค่อยพูด แต่หนูรักพ่อกับแม่มากจริงๆ
มันมีวันนึงหนูเคยเห็นคุณพ่อโทรคุณโทรศัพท์กับผู้หญิงอื่นในรถ หนูก็ไม่เข้าใจว่าคืออะไรแถมหนูก็ไม่กลาพูดกล้าถามเลยไม่ได้พูดอะไร ตอนนั้นแม่หนูตั้งครรภ์น้องหนูอยู่ตอนนั้นตั้งครรภ์ได้5เดือนแล้วค่ะ พอมาช่วงค่ำตอนหนูนั่งเล่นกับพี่คนโตที่โซฟาจู่ๆหนูก็เห็นแม่ถือมีดจี้ท้องตัวเองขณพที่กำลังท้องน้องหนูอยู่ตอนนั้นแม่คุยโทรศัพท์กับคุณพ่อ หนูจำได้คร่าวๆว่าตอนนั้นแม่น่าจ่ะคุยกับพ่อเรื่องผู้หญิงอื่น หนูได้แต่นั่งดูการกระทำของแม่ แม่ถือมีดมาจี้หนูกับพี่จนตอนนั้นหนูก็ยังสงสัยว่าคืออะไรไม่ได้รู้สึกกลัวเลยว่าตัวเองจ่ะตายจริงๆมั้ย แต่ตอนนั้นแม่ท่านทำไม่ลง
ตอนที่น้องหนูอายุพึ่ง3ขวบ น้องหนูก็เกือบเสียเพราะอารมณ์ชั่ววูบของพ่อ แกสะดุลื่นห้องน้ำแล้วเหมือนแกจะหงุดหงิดจนไม่ได้สนใจคนรอบข้างแม้กระทั่งแม่กับหนู พ่อแกหยิบคอมตั้งโต๊ะเขวี๊ยงลงพื้นใกล้ๆจุดที่น้องนอนอยู่ ตั้งแต่นั้นมาแม่ก็ส่งน้องไปอยู่กับคุณตาคุณยายที่ต่างจังหวัด ตั้งแต่นั้นมาทุกอย่างก็แย่ลงเรื่อยๆแม่กับพ่อทะเลาะกันบ่อยโดยเฉพาะเรื่องผู้หญิงอื่น จนมาถึงจุดแตกหักจริงๆวันนั้นมันดึกมาก หนูนอนห้องเดียวกันกับพี่คนโต พ่อกับแม่หนูทะเลาะกันหนักมากจนแม่หนูบอกว่าจ่ะหย่า แต่เหมือนพ่อจ่ะไม่ยอมจนมันไปจบที่พ่อใช้ความรุนแรงกับแม่ ผ่านไปไม่นานแม่ก็มาเคาะประตูห้องหนูกับพี่ หนูจำได้ว่าตอนนั้นหนูแทบดูไม่ออกจริงๆว่านั่นคือแม่ตัวเองเพราะหน้าแม่มันไปหมดแล้ว แม่ท่านบอกกับหนูกับพี่แค่ว่าให้ดูแลตัวเองดีๆ แล้วแม่ก็หายไปจากบ้านเลย จนตอนนี้ภาพยังติดตาหนูอยู่เลยแม่หนูตาเหล่ไปข้างนึงก็เพราะเรื่องนี้ ตอนนั้นหนูกับพี่ต้องย้ายไปอยู่กับอาที่ต่างจังหวัดอยู่กับพ่อไม่ได้แล้ว กว่าหนูจ่ะได้เจอแม่ก็นานพอสมควร
หลังจากที่แม่ฟ้องหย่ากับพ่อหนูกับพี่ก็ได้ย้ายมาอยู่กับตายายที่ต่างจังหวัด หนูก็เป็นเด็กที่ต้องเรียนรู้อะไรใหม่ๆหมด หนูกับพี่ก็ยังโดนแม่ด่าตีเหทือนเดิมแต่หนักกว่าตอนยังไม่หย่ากับพ่อ คุณพ่อก็แอบมาหามาเยี่ยมหนูที่โรงเรียนบ้างหนูก็ดีใจที่ท่านมาแม้ในใจหนูยังตั้งคำถามกับตัวเองว่าตอนนั้นพ่อทำกับแม่ทำไม แต่พอหนูอยู่ป.3-ป.4แกก็ไม่ได้มาหาแล้วค่ะ ไม่ได้มาหาอีกเลย
พอหนูโตจนจำความได้มันเหมือนว่าเรื่องมนอดีตความทรงจำทั้งหมดที่เป็นแง่ลบที่หนูโดนหนูเจอมามันกลับมาทำร้ายความรู้สึกหนู จนหนูเกลียดพ่อไปเลยแต่ในใจหนูก็แอบคิดถึงแกบ้างแบบอยากรู้ว่าท่านจ่ะเป็นยังไงบ้างแต่ก็ไม่ได้อยากเจอ ทุกครั้งที่หนูอยู่คนเดียวแบบเงียบ บางทีสมองหนูมันก็คิดย้านเรื่องนี้ไปรื้อฟื้นขึ้นมาทั้งที่หนูไม่ได้อยากจ่ะจำมันเลยด้วยซ้ำ จนบางทีมันเครียดมากๆ ร้องไห้คนเดียวตลอดนอนไม่ได้ไม่กล้าคุยกับคนที่บ้านเพราะกลัวโดนซ้ำเติม
หนูจมกับเรื่องแบบนี้มาหลายปีมากจนมันฝังใจหนูไปแล้วแม้ทุกๆวันนี้มีคนที่พร้อมรับฟังหนู ครอบครัวหนูก็เริ่มโอเคขึ้นไม่ใช้ความรุนแรงเหมือนเมื่อก่อน เริ่มสนิทกันมากแต่หนูก็ยังไม่สามารถเล่าความรู้สึกนี้ให้แม่ฟัง ยังจ่ะปัญหาเรื่องสังคมที่โรงเรียนเรื่องเพื่อนอีก คิดมากมาตลอดชอบเก็บการกระทำตัวเองมาคิดว่าเผลอไปทำให้คนอื่นไม่โอเคมั้ย ปกติหนูเป็นเด็กเกรดดีมาตลอด จนมาช่วงม.5ตอนหนูมีปัญหาเรื่องเพื่อน อยู่กับกลุ่มเพื่อนก็เหมือนอยู่คนเดียวเหมือนคนสุดท้ายที่เขาจ่ะนึกถึงตลอดกว่าจ่ะผ่านวันนึงมาได้หนูเสียพลังงานไปเยอะมาก จนหนูไม่อยากไปโรงเรียน เริ่มเรียนไม่ทันคนอื่น หมดไฟอะไรที่เคยชอบทำอยากทำก็ไม่อยากทำไม่อยากทำอะไรเลยอยากอยู่คนเดียวอยากนอนเฉยๆ จนเกรดหนูตก บางวันถ้าเครียดมากๆก็ต้องกินยาถึงจ่ะหลับ
ทุกครั้งที่หนูระบายให้ใครฟังมันแทบไม่ได้ช่วยให้หนูโอเคขึ้นเลยจริงๆ ไม่ได้ผิดที่คนรับฟังนะคะ มันติดที่หนูนี่แหละ พอหนูเล่าเรื่องนี้ให้คนที่ไว้ใจฟังระบายให้เค้าฟังแต่เหมือนมันทำได้ทำให้ความรู้สึกหรือจิตใจหนูโอเคขึ้นเลย มันยังคอยหลอกหลอนซ้ำเติมความรู้สึกหนูมาตลอด หนูแทบไม่ค่อยแสดงความรู้สึกให้ใครเห็นเลยถ้าไม่อยู่คนเดียวจริงๆ ผู้ใหญ่บางคนท่านก็บอกกับหนูแค่ว่าให้เข้มเเข็งไว้ เดี๋ยวเรื่องก็ผ่านไปพยายามอย่าไปคิดถึงมัน หนูทำมาหมดแล้วจริงๆหนูบังคับสมองตัวเองไม่ได้จริงๆหนูก็ไม่ได้อยากคิดนึกเรื่องพวกนี้เลยแต่มันหยุดไม่ได้ หนูเหนื่อยมากจริงๆค่ะที่ต้องร้องไห้แบบไม่มีเหตุผล หนักสุดก็รู้สึกอยากตายให้มันจบๆจ่ะได้หนีพ้นเรื่องพวกนี้สักที แต่พอหนูจ่ะทำจริงๆในหัวหนูมันก็ตีคำนี้ขึ้นมาว่า ถ้าหนูหายไปจริงๆแม่จ่ะอยู่ยังไง จนหนูจ่ะทำหนูก็ลังเลตลอดจนสุดท้ายก็ทำไม่ลงต้องทนกับความรู้สึกแบบนี้มาตลอดจนตอนนี้หนูก็ยังหาทางออกไม่ได้เลย ถ้ารู้สึกท้อเครียดคิดมาหหรือเศร้าขึ้นมาเรื่องทั้งหมดก็รื้อฟื้นมาอีกความรู้สึกหนูก็แย่ลงไปอีกจนมันวนหลูบอยู่แต่ที่เดิมแบบนี้ไม่หาย
หนูอยากได้คำแนะนำว่าพอจ่ะมีวิธีไหนมั้ยคะที่ช่วยให้เลิกหมดไฟมั้ยคะ ไม่จำเป็นต้องทำให้ลืมเรื่องทุกอย่างก็ได้ค่ะ ขอแค่ช่วยทำให้เริ่มต้นชีวิตใหม่ เพราะหนูไม่รู้จ่ะเริ่มยังไง🥹
หนูขอคำแนะนำหน่อยค่ะ
หนูเป็นเด็กม.6ธรรมดาคนนึงนี่แหละค่ะแต่หนูรู้สึกว่าตัวเองมีปัญหากับความรู้สึกตัวเองมาก ไม่รู้จ่ะแก้ยังไง ครอบครัวหนูมีปัญหาตั้งแต่หนูยังเด็กแล้วค่ะ หนูเป็นลูกคนกลางตอนอายุ5ขวบ ช่วงก่อนครอบครัวหนูก็เคยเป็นครอบครัวที่มีครบทุกอย่าง หนูก็ได้โตเหมือนเด็กปกติได้ไปดที่ยวได้ของเล่นหนูเป็นเด็กที่คิดไม่ค่อยทันคนอื่นเวลาเจออะไรมีปัญหาอะไรจ่ะชอบสงสัยตลอดแม้จ่ะเรื่องแย่เรื่องน่ากลัว หนูจ่ะเก็บมาตั้งคำถามกับตัวเองมากกว่าแสดงอารมณ์เพราะยังไม่เข้าใจ
แต่พอหนูอายุ5ขวบหนูชอบโดนคุณพ่อคุณแม่อยู่บ่อยๆไม่ว่าจ่ะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่หรือว่าเรื่องที่หนูไม่ได้ทำ บางทีตอนพ่อหัวเสียท่านก็ชอบเอาความโกรธมาลงที่หนูตลอด ตอนนั้นหนูยังเด็กมากหนูก็เลยเอาแต่คิดว่าที่พวกท่านทำอาจจ่ะเป็นเพราะหนูทำผิดจริงๆ แต่พอโดนดุด่าโดนตีโดนหยิกบ่อยๆหนูก็เริ่มไม่กล้าทำอะไรเลย เพราะกลัวทำผิด กลายเป็นเด็กไม่ค่อยพูด แต่หนูรักพ่อกับแม่มากจริงๆ
มันมีวันนึงหนูเคยเห็นคุณพ่อโทรคุณโทรศัพท์กับผู้หญิงอื่นในรถ หนูก็ไม่เข้าใจว่าคืออะไรแถมหนูก็ไม่กลาพูดกล้าถามเลยไม่ได้พูดอะไร ตอนนั้นแม่หนูตั้งครรภ์น้องหนูอยู่ตอนนั้นตั้งครรภ์ได้5เดือนแล้วค่ะ พอมาช่วงค่ำตอนหนูนั่งเล่นกับพี่คนโตที่โซฟาจู่ๆหนูก็เห็นแม่ถือมีดจี้ท้องตัวเองขณพที่กำลังท้องน้องหนูอยู่ตอนนั้นแม่คุยโทรศัพท์กับคุณพ่อ หนูจำได้คร่าวๆว่าตอนนั้นแม่น่าจ่ะคุยกับพ่อเรื่องผู้หญิงอื่น หนูได้แต่นั่งดูการกระทำของแม่ แม่ถือมีดมาจี้หนูกับพี่จนตอนนั้นหนูก็ยังสงสัยว่าคืออะไรไม่ได้รู้สึกกลัวเลยว่าตัวเองจ่ะตายจริงๆมั้ย แต่ตอนนั้นแม่ท่านทำไม่ลง
ตอนที่น้องหนูอายุพึ่ง3ขวบ น้องหนูก็เกือบเสียเพราะอารมณ์ชั่ววูบของพ่อ แกสะดุลื่นห้องน้ำแล้วเหมือนแกจะหงุดหงิดจนไม่ได้สนใจคนรอบข้างแม้กระทั่งแม่กับหนู พ่อแกหยิบคอมตั้งโต๊ะเขวี๊ยงลงพื้นใกล้ๆจุดที่น้องนอนอยู่ ตั้งแต่นั้นมาแม่ก็ส่งน้องไปอยู่กับคุณตาคุณยายที่ต่างจังหวัด ตั้งแต่นั้นมาทุกอย่างก็แย่ลงเรื่อยๆแม่กับพ่อทะเลาะกันบ่อยโดยเฉพาะเรื่องผู้หญิงอื่น จนมาถึงจุดแตกหักจริงๆวันนั้นมันดึกมาก หนูนอนห้องเดียวกันกับพี่คนโต พ่อกับแม่หนูทะเลาะกันหนักมากจนแม่หนูบอกว่าจ่ะหย่า แต่เหมือนพ่อจ่ะไม่ยอมจนมันไปจบที่พ่อใช้ความรุนแรงกับแม่ ผ่านไปไม่นานแม่ก็มาเคาะประตูห้องหนูกับพี่ หนูจำได้ว่าตอนนั้นหนูแทบดูไม่ออกจริงๆว่านั่นคือแม่ตัวเองเพราะหน้าแม่มันไปหมดแล้ว แม่ท่านบอกกับหนูกับพี่แค่ว่าให้ดูแลตัวเองดีๆ แล้วแม่ก็หายไปจากบ้านเลย จนตอนนี้ภาพยังติดตาหนูอยู่เลยแม่หนูตาเหล่ไปข้างนึงก็เพราะเรื่องนี้ ตอนนั้นหนูกับพี่ต้องย้ายไปอยู่กับอาที่ต่างจังหวัดอยู่กับพ่อไม่ได้แล้ว กว่าหนูจ่ะได้เจอแม่ก็นานพอสมควร
หลังจากที่แม่ฟ้องหย่ากับพ่อหนูกับพี่ก็ได้ย้ายมาอยู่กับตายายที่ต่างจังหวัด หนูก็เป็นเด็กที่ต้องเรียนรู้อะไรใหม่ๆหมด หนูกับพี่ก็ยังโดนแม่ด่าตีเหทือนเดิมแต่หนักกว่าตอนยังไม่หย่ากับพ่อ คุณพ่อก็แอบมาหามาเยี่ยมหนูที่โรงเรียนบ้างหนูก็ดีใจที่ท่านมาแม้ในใจหนูยังตั้งคำถามกับตัวเองว่าตอนนั้นพ่อทำกับแม่ทำไม แต่พอหนูอยู่ป.3-ป.4แกก็ไม่ได้มาหาแล้วค่ะ ไม่ได้มาหาอีกเลย
พอหนูโตจนจำความได้มันเหมือนว่าเรื่องมนอดีตความทรงจำทั้งหมดที่เป็นแง่ลบที่หนูโดนหนูเจอมามันกลับมาทำร้ายความรู้สึกหนู จนหนูเกลียดพ่อไปเลยแต่ในใจหนูก็แอบคิดถึงแกบ้างแบบอยากรู้ว่าท่านจ่ะเป็นยังไงบ้างแต่ก็ไม่ได้อยากเจอ ทุกครั้งที่หนูอยู่คนเดียวแบบเงียบ บางทีสมองหนูมันก็คิดย้านเรื่องนี้ไปรื้อฟื้นขึ้นมาทั้งที่หนูไม่ได้อยากจ่ะจำมันเลยด้วยซ้ำ จนบางทีมันเครียดมากๆ ร้องไห้คนเดียวตลอดนอนไม่ได้ไม่กล้าคุยกับคนที่บ้านเพราะกลัวโดนซ้ำเติม
หนูจมกับเรื่องแบบนี้มาหลายปีมากจนมันฝังใจหนูไปแล้วแม้ทุกๆวันนี้มีคนที่พร้อมรับฟังหนู ครอบครัวหนูก็เริ่มโอเคขึ้นไม่ใช้ความรุนแรงเหมือนเมื่อก่อน เริ่มสนิทกันมากแต่หนูก็ยังไม่สามารถเล่าความรู้สึกนี้ให้แม่ฟัง ยังจ่ะปัญหาเรื่องสังคมที่โรงเรียนเรื่องเพื่อนอีก คิดมากมาตลอดชอบเก็บการกระทำตัวเองมาคิดว่าเผลอไปทำให้คนอื่นไม่โอเคมั้ย ปกติหนูเป็นเด็กเกรดดีมาตลอด จนมาช่วงม.5ตอนหนูมีปัญหาเรื่องเพื่อน อยู่กับกลุ่มเพื่อนก็เหมือนอยู่คนเดียวเหมือนคนสุดท้ายที่เขาจ่ะนึกถึงตลอดกว่าจ่ะผ่านวันนึงมาได้หนูเสียพลังงานไปเยอะมาก จนหนูไม่อยากไปโรงเรียน เริ่มเรียนไม่ทันคนอื่น หมดไฟอะไรที่เคยชอบทำอยากทำก็ไม่อยากทำไม่อยากทำอะไรเลยอยากอยู่คนเดียวอยากนอนเฉยๆ จนเกรดหนูตก บางวันถ้าเครียดมากๆก็ต้องกินยาถึงจ่ะหลับ
ทุกครั้งที่หนูระบายให้ใครฟังมันแทบไม่ได้ช่วยให้หนูโอเคขึ้นเลยจริงๆ ไม่ได้ผิดที่คนรับฟังนะคะ มันติดที่หนูนี่แหละ พอหนูเล่าเรื่องนี้ให้คนที่ไว้ใจฟังระบายให้เค้าฟังแต่เหมือนมันทำได้ทำให้ความรู้สึกหรือจิตใจหนูโอเคขึ้นเลย มันยังคอยหลอกหลอนซ้ำเติมความรู้สึกหนูมาตลอด หนูแทบไม่ค่อยแสดงความรู้สึกให้ใครเห็นเลยถ้าไม่อยู่คนเดียวจริงๆ ผู้ใหญ่บางคนท่านก็บอกกับหนูแค่ว่าให้เข้มเเข็งไว้ เดี๋ยวเรื่องก็ผ่านไปพยายามอย่าไปคิดถึงมัน หนูทำมาหมดแล้วจริงๆหนูบังคับสมองตัวเองไม่ได้จริงๆหนูก็ไม่ได้อยากคิดนึกเรื่องพวกนี้เลยแต่มันหยุดไม่ได้ หนูเหนื่อยมากจริงๆค่ะที่ต้องร้องไห้แบบไม่มีเหตุผล หนักสุดก็รู้สึกอยากตายให้มันจบๆจ่ะได้หนีพ้นเรื่องพวกนี้สักที แต่พอหนูจ่ะทำจริงๆในหัวหนูมันก็ตีคำนี้ขึ้นมาว่า ถ้าหนูหายไปจริงๆแม่จ่ะอยู่ยังไง จนหนูจ่ะทำหนูก็ลังเลตลอดจนสุดท้ายก็ทำไม่ลงต้องทนกับความรู้สึกแบบนี้มาตลอดจนตอนนี้หนูก็ยังหาทางออกไม่ได้เลย ถ้ารู้สึกท้อเครียดคิดมาหหรือเศร้าขึ้นมาเรื่องทั้งหมดก็รื้อฟื้นมาอีกความรู้สึกหนูก็แย่ลงไปอีกจนมันวนหลูบอยู่แต่ที่เดิมแบบนี้ไม่หาย
หนูอยากได้คำแนะนำว่าพอจ่ะมีวิธีไหนมั้ยคะที่ช่วยให้เลิกหมดไฟมั้ยคะ ไม่จำเป็นต้องทำให้ลืมเรื่องทุกอย่างก็ได้ค่ะ ขอแค่ช่วยทำให้เริ่มต้นชีวิตใหม่ เพราะหนูไม่รู้จ่ะเริ่มยังไง🥹