คือเรื่องมีอยู่ว่า พ่อของเรานั้นเป็นคนที่ความคิดตัวเองเป็นที่มั่นครับ ตอนนี้ผมอยู่ ม.5 เเล้ว ผลการเรียนผมก็ดีมาตลอด ได้ 3.5 กว่าๆทุกครั้งเลย ติด ร บ้าง 1-3 ตัว การเรียนผมสอบตกน้อยมากพอกลับบ้านไป พักผ่อน เล่นเกมกับเพื่อนๆ เขาก็มักจะบ่นอยู่เสมอๆว่า "เมื่อไหรจะเลิกเล่น" "เล่นเเล้วมันดีตรงไหน"
"เอาเเต่เล่นเกม ไม่ยอมอ่านหนังสือ" "จะเล่นเรียนจบมหาลัยเลยรึไง" "ถ้าอ่านหนังสือเหมือนที่เล่นเกมนะ คงได้ที่ดีๆไปเเล้ว"
ทุกครั้งที่เขาพูดนี่ทำผมงงเลยครับ ว่าเเล้วไอที่ผมทำไปทั้งหมดล่ะ ทำไปเพื่ออะไร ผมเรียนได้ดี ไปเรียนไม่เคยขาด เเค่เล่นเกมมันผิดขนาดนั้นเชียวเหรอ ผมเคยเเข่งรายการเกมเล็กๆเเถวบ้านรายการหนึ่งเเล้วผมชนะได้ที่ 2 เงินรางวัล 500 บาท ซึ่งตอนนั้นมันคือความภูมิใจของผมมาก พอกลับบ้านไปเขาก็เอาเเต่บ่นๆ ผมบอกว่าได้เงินรางวัลมา เขาก็ไม่เคยสนใจ หลังจากนั้นผมก็เห็นการเเข่งขันเกมรายการใหญ่ ซึ่งผมเองก็สมัครลงเเข่ง เเละไม่ได้หวังที่จะผ่านเข้ารอบ เเค่มาหาประสบการณ์ ซึ่งมันมีรอบคัดเลือกออนไลน์ ผมก็นั่งเล่นอยู่ที่บ้าน ผมลงไปบอกพ่อว่า "วันนี้ผมมีเเข่งนะ" เขาตอบกลับมาว่า "เเข่งไรนักหนา" "ขอให้เเพ้นะ จะได้เลิกๆเล่นเกมซะที" เห้ยย! เอาจริงดิ ตลอดระยะเวลาที่ผมเล่นเกมมา พอผมได้ยินคำนี้ผมก็เกือบเล่นไม่ออกเลยครับ กำลังใจผมมันหายไปหมดเเล้ว ผมคิดขึ้นมาได้ว่า "นี่ผมทำไรผิด เกมมันเเย่ขนาดนั้นเลยเหรอ" "ทำไมพ่อไม่เปิดใจรับสิ่งใหม่ๆบ้าง" พอถึงเวลาเเข่งผมก็ไปเเข่ง เเข่งไปสักพัก ด้วยความที่มันเป็นเกมออนไลน์มันต้องมีการพูดคุย กับเพื่อนร่วมทีม พ่อผมเขาเดินมาดึงปลั๊กเน็ตออก เเล้วเขาก็อ้างว่า "ไปนอนได้เเล้ว ดึกเเล้ว" ผมทำหน้าไม่พอใจ เขาก็บอกว่า "ชีวิตต้องเจอความผิดหวังมั่ง สมัยพ่อก็เป็นเเบบนี้เเหละ" หึ่ยยยย!! เเล้วมันเกี่ยวไรกับสมัยผมอะ มผคิดขึ้นมาเเต่ก็พูดไม่ได้ เขาไม่เคยรับฟังอะไรเลย นอกจากข่าวโง่ๆที่หาว่าเกมไม่ดี ข้อดีของเกมมี มีเยอะ เเต่เขาไม่เปิดใจรับเลย หลังจากนั้นก็ตามคาดครับ ทีมผมตกสิทธิ์รอบคัดเลือก เพราะสมาชิกออกกลางคัน ผมเสียใจมาก เพราะไม่ใช่เเค่ผมที่เเพ้ เเต่เพื่อนๆผมด้วย ผมควรทำยังไงดีครับ ผมจะดัดไม้เเก่ยังไงครับ
เล่นเกมมันผิดตรงไหนครับ
"เอาเเต่เล่นเกม ไม่ยอมอ่านหนังสือ" "จะเล่นเรียนจบมหาลัยเลยรึไง" "ถ้าอ่านหนังสือเหมือนที่เล่นเกมนะ คงได้ที่ดีๆไปเเล้ว"
ทุกครั้งที่เขาพูดนี่ทำผมงงเลยครับ ว่าเเล้วไอที่ผมทำไปทั้งหมดล่ะ ทำไปเพื่ออะไร ผมเรียนได้ดี ไปเรียนไม่เคยขาด เเค่เล่นเกมมันผิดขนาดนั้นเชียวเหรอ ผมเคยเเข่งรายการเกมเล็กๆเเถวบ้านรายการหนึ่งเเล้วผมชนะได้ที่ 2 เงินรางวัล 500 บาท ซึ่งตอนนั้นมันคือความภูมิใจของผมมาก พอกลับบ้านไปเขาก็เอาเเต่บ่นๆ ผมบอกว่าได้เงินรางวัลมา เขาก็ไม่เคยสนใจ หลังจากนั้นผมก็เห็นการเเข่งขันเกมรายการใหญ่ ซึ่งผมเองก็สมัครลงเเข่ง เเละไม่ได้หวังที่จะผ่านเข้ารอบ เเค่มาหาประสบการณ์ ซึ่งมันมีรอบคัดเลือกออนไลน์ ผมก็นั่งเล่นอยู่ที่บ้าน ผมลงไปบอกพ่อว่า "วันนี้ผมมีเเข่งนะ" เขาตอบกลับมาว่า "เเข่งไรนักหนา" "ขอให้เเพ้นะ จะได้เลิกๆเล่นเกมซะที" เห้ยย! เอาจริงดิ ตลอดระยะเวลาที่ผมเล่นเกมมา พอผมได้ยินคำนี้ผมก็เกือบเล่นไม่ออกเลยครับ กำลังใจผมมันหายไปหมดเเล้ว ผมคิดขึ้นมาได้ว่า "นี่ผมทำไรผิด เกมมันเเย่ขนาดนั้นเลยเหรอ" "ทำไมพ่อไม่เปิดใจรับสิ่งใหม่ๆบ้าง" พอถึงเวลาเเข่งผมก็ไปเเข่ง เเข่งไปสักพัก ด้วยความที่มันเป็นเกมออนไลน์มันต้องมีการพูดคุย กับเพื่อนร่วมทีม พ่อผมเขาเดินมาดึงปลั๊กเน็ตออก เเล้วเขาก็อ้างว่า "ไปนอนได้เเล้ว ดึกเเล้ว" ผมทำหน้าไม่พอใจ เขาก็บอกว่า "ชีวิตต้องเจอความผิดหวังมั่ง สมัยพ่อก็เป็นเเบบนี้เเหละ" หึ่ยยยย!! เเล้วมันเกี่ยวไรกับสมัยผมอะ มผคิดขึ้นมาเเต่ก็พูดไม่ได้ เขาไม่เคยรับฟังอะไรเลย นอกจากข่าวโง่ๆที่หาว่าเกมไม่ดี ข้อดีของเกมมี มีเยอะ เเต่เขาไม่เปิดใจรับเลย หลังจากนั้นก็ตามคาดครับ ทีมผมตกสิทธิ์รอบคัดเลือก เพราะสมาชิกออกกลางคัน ผมเสียใจมาก เพราะไม่ใช่เเค่ผมที่เเพ้ เเต่เพื่อนๆผมด้วย ผมควรทำยังไงดีครับ ผมจะดัดไม้เเก่ยังไงครับ