ก่อนอื่นๆ ผมต้องขอเล่าBackgroundก่อนว่าผมไม่ชอบเรียนและเรียนไม่เก่งมาตั้งแต่เด็กแล้ว จำความได้ว่าเริ่มโดดเรียนพิเศษตอนเย็นก็ตอนป.2ครับ
เพราะไม่รู้ว่าจะเคร่งเครียดเรียนกันไปทำไม ตอนป.2ไม่เคยทำการบ้านส่งครูเลยครับ แต่เล่าไปก็ยาวขอเข้าเรื่องเลย
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
คือปัจจุบันผมได้มีโอกาสไปเรียนอยู่ต่างประเทศครับ ขอไม่บอกว่าประเทศไหนและผมกำลังเรียนอยู่ระดับไหนนะครับ
ผมค้นพบว่าผมอาจจะไม่ได้ชอบทำงานคืออยากเป็นเจ้าของกิจการครับ เพราะฉะนั้นเหตุผลที่ทำให้ผมตั้งใจเรียนมันไม่มีเลยครับ ที่ผมมาต่างประเทศเพราะพ่อแม่เหมือนอยากให้มาแล้วผมไม่อยากขัดใจ แต่พอมาจริงๆผมก็เริ่มเรียนไม่ได้ครับในบางช่วงเพื่อนๆอาจจะส่งสัยนะครับว่าทำไมผมถึงเรียนไม่ได้ แน่นอนครับมหาวิทยาลัยที่ผมมาเรียนนี้ดีมาก มีบริการที่ดีมาก มีคอมพิวเตอร์ดีๆใช้ความเร็วสูง แต่เพื่อนๆหรือพี่ๆคุณน้าคุณอารู้ไหมครับ บางครั้งผมแค่คิดถึงเรื่องที่จะไปอ่านหนังสือ มันทำให้ผมหงุดหงิดได้เกือบทั้งวันครับ ผมลองมานั่งนึกๆดูแล้วสาเหตุมาจาก
ผมไม่ชอบระบบในการเรียน
ผมไม่ชอบระบบการเรียนเพราะมันเป็นภาคทฤษฏี ซึ่งไม่เกี่ยวกับภาคปฎิบัติและถึงต่อให้เกี่ยว ก็ไม่รู้ว่าชีวิตนี้จะได้ใช้หรือเปล่า ผมไม่ชอบอะไรหลายๆอย่างเช่น ชีวิตจริงเรามีทีมงานช่วยกันเพื่อให้งานๆนึงสำเร็จ แต่พอคุณลองมานั่งสอบสิ ทุกคนต้องช่วยตัวเอง ทั้งๆที่ชีวิตจริงทุกคนสามารถมีทีมงานและสามารถหาข้อมูลนั้นๆเพื่อนำมาแก้ปัญหาได้ เพราะฉะนั้นการที่เรานั่งสอบมันเหมือนอะไร มันเหมือนกับลิงที่โดนปิดหูปิดตาแล้วให้ปีนต้นไม้โดยที่เพื่อนมันก็ไม่สามารถช่วยเหลือมันได้ สรุปก็คือ โลกจริงคือทุกคนต้องช่วยเหลือกันแต่ระบบการเรียนสอนให้คุณทำคนเดียวนะ คุณถึงจะเก่ง(มันพิสูจน์แค่ว่าคุณจำเนื้อหามาได้ไหมแค่นั้นแหละ) แน่นอนว่าในชีวิตจริงเราหาข้อมูลได้และเรามีทีมงานทำไมเราต้องมานั่งทำข้อสอบคนเดียว
ผมไม่รู้จะเอาใบปริญญาไปทำไม
เพราะที่บ้านผมพอมีฐานะอยู่แล้ว ผมอยากเริ่มกิจการของตัวเองหรือไม่ก็ทำงานขายซึ่งมันก็ไม่เน้นใบปริญญาใช่ไหมครับ ซึ่งผมมองว่าใบปริญญาอาจจะไม่เหมาะกับผมเพราะผมชอบการค้าขายมากกว่าการเป็นมนุษย์เงินเดือนผู้ทรงความรู้และต้องใช้ใบปริญญาหางาน
ผมไม่ชอบอาจารย์
ผมไม่ชอบอาจารย์เพราะผมเคยสอบตก! เพราะผมรู้สึกว่าผมน่าจะตอบคำถามได้ดีระดับควรจะถึงเกณฑ์ที่ควรจะปล่อยผ่าน แล้วอีกอย่างอาจารย์ก็เป็นมนุษย์เงินเดือนคนนึงรึเปล่าครับ คุณรู้ได้ไงว่าที่อาจารย์ตรวจมันเชื่อถือได้ แน่นอนว่าอาจารย์คนอื่นอาจจะให้คะแนนผมมากกว่านี้แล้วอีกอย่าง ผมยกตัวอย่างให้ สองกรณีเลยครับ
กรณีแรก เด็กคนนี้โง่มาก ตอบคำถามมาไม่ตรงเลย แต่เด็กคนนี้มันรู้ว่าทฤษฏีหรือเรื่องที่อาจารย์สอนเนี้ย สามารถเอาไปประยุกต์ใช้ได้กับชีวิตจริงยังไง
กรณีที่สอง เด็กคนนี้จำเก่ง ฉลาดเรียนรู้เร็ว แต่ทฤษฏีที่หมอนี้รู้มาไม่ได้นำไปใช้ในชีวิตจริง เพราะไม่รู้จะนำไปใช้ตอนไหนหรืออาจจะรู้แต่ไม่มีโอกาสได้ใช้
สรุป คนสองสอบผ่าน คนแรกสอบตก สรุปคือมันแฟร์เหรอเนี้ย ไอ้คนที่นำทฤษฏีไปใช้จริงดันตรงไอ้คนที่ไม่ได้ใช้ดันได้เกรดสูงๆ เพราะแบบนี้ผมถึงไม่ชอบอาจารย์ไปด้วย
ผมรู้สึกว่าการมาเรียนทำให้เสียงินเยอะและเสียเวลา
แน่นอนว่าการมาเรียนทำให้ผมทำธุรกิจไม่ได้ เพราะผมอยู่เมืองนอก การทำธุรกิจผมประสบการณ์ผมจึงต้องถูกชลอให้กับการศึกษา แน่นอนเสียเงินเสียทองไปกับสิ่งที่ผมไม่ชอบในจำนวนมาก ทำให้ผมยิ่งหมั่นไส้ยิ่งเบื่อการศึกษาขึ้นไปอีก
ผมไม่ชอบค่านิยมของการเรียนหนังสือ
ผมไม่ชอบค่านิยมของคนเรียนหนังสือ คือยังไงดี เท่าที่เคยได้ยินคงอารมณ์แบบ ตั้งใจเรียน จบสูงๆ มีการมีงานทำ เห้ยแล้วไงฟระ เเล้วคนที่ไม่ชอบหรือไม่ถนัดหรือเห็นต่างก้เป็นคนไม่ได้เรื่องเหรอไงฟระ แล้วบางทีคนพวกนี้ชอบโยงอะไรกันมั่วไปหมด เช่น อย่างคำพูด เรียนแค่นี้เรียนไม่ได้แล้วจะไปเอาดีด้านอื่นได้ไง คำถามคือ มันเกี่ยวอะไรกันฟระ เรียนก็เรียน ทำอย่างอื่นสำเร็จไม่จำเป็นต้องเรียนเก่ง
ผมเริ่มอยากเอาชนะพ่อแม่
ผมรู้สึกเบื่อ ถามว่าไม่รักพ่อแม่ ถึงไม่ต้องตั้งใจเรียน ผมอยากตอบกลับมากแล้วไม่สงสารผมเหรอให้ผมมาทำในสิ่งที่ผมไม่ชอบ สิ่งที่ผมเบื่อ คุณเคยเป็นไหมไอ้อาการแบบ หงุดหงิดเซงเวลาอ่านหนังสือ สมองไม่วิ่ง ร่างกายกระสับกระส่ายหงุดหงิด อยากจะออกจากสถานการณ์แบบนี้ให้เร็วที่สุดทั้งๆที่มันแปลก แค่เริ่มเรียนเริ่มอ่านหนังสือไม่ถึงนาทีอาการดังกล่าวจะเข้ามาหาผมทันที แต่เวลาอ่านหนังสือในสิ่งที่ชอบสิ่งที่เป็นประโยชน์อ่านทั้งวันก็ไม่เป็น
หลักการประมาณนี้แหละครับ ไม่ชอบระบบ ไม่ชอบครู ไม่เชื่อในการเรียน เบื่อพ่อแม่ แล้วไม่รู้จะเรียนเอาใบปริญญาไปทำไม จะส่งการบ้านอาจารย์เอาใจอาจารย์ไปวันๆทำไม บางทีอยากโดดเรียนจบปิดเทอมเเล้วค่อยกลับไทยไปลองทำสิ่งที่คิดว่าชอบครับ
จากใจเด็กที่ไม่เคยชอบการเรียนแต่ต้องมาเรียนต่างประเทศเพื่อทำตามความฝันของพ่อแม่ แบบนี้ผมผิดไหม
เพราะไม่รู้ว่าจะเคร่งเครียดเรียนกันไปทำไม ตอนป.2ไม่เคยทำการบ้านส่งครูเลยครับ แต่เล่าไปก็ยาวขอเข้าเรื่องเลย
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
คือปัจจุบันผมได้มีโอกาสไปเรียนอยู่ต่างประเทศครับ ขอไม่บอกว่าประเทศไหนและผมกำลังเรียนอยู่ระดับไหนนะครับ
ผมค้นพบว่าผมอาจจะไม่ได้ชอบทำงานคืออยากเป็นเจ้าของกิจการครับ เพราะฉะนั้นเหตุผลที่ทำให้ผมตั้งใจเรียนมันไม่มีเลยครับ ที่ผมมาต่างประเทศเพราะพ่อแม่เหมือนอยากให้มาแล้วผมไม่อยากขัดใจ แต่พอมาจริงๆผมก็เริ่มเรียนไม่ได้ครับในบางช่วงเพื่อนๆอาจจะส่งสัยนะครับว่าทำไมผมถึงเรียนไม่ได้ แน่นอนครับมหาวิทยาลัยที่ผมมาเรียนนี้ดีมาก มีบริการที่ดีมาก มีคอมพิวเตอร์ดีๆใช้ความเร็วสูง แต่เพื่อนๆหรือพี่ๆคุณน้าคุณอารู้ไหมครับ บางครั้งผมแค่คิดถึงเรื่องที่จะไปอ่านหนังสือ มันทำให้ผมหงุดหงิดได้เกือบทั้งวันครับ ผมลองมานั่งนึกๆดูแล้วสาเหตุมาจาก
ผมไม่ชอบระบบในการเรียน
ผมไม่ชอบระบบการเรียนเพราะมันเป็นภาคทฤษฏี ซึ่งไม่เกี่ยวกับภาคปฎิบัติและถึงต่อให้เกี่ยว ก็ไม่รู้ว่าชีวิตนี้จะได้ใช้หรือเปล่า ผมไม่ชอบอะไรหลายๆอย่างเช่น ชีวิตจริงเรามีทีมงานช่วยกันเพื่อให้งานๆนึงสำเร็จ แต่พอคุณลองมานั่งสอบสิ ทุกคนต้องช่วยตัวเอง ทั้งๆที่ชีวิตจริงทุกคนสามารถมีทีมงานและสามารถหาข้อมูลนั้นๆเพื่อนำมาแก้ปัญหาได้ เพราะฉะนั้นการที่เรานั่งสอบมันเหมือนอะไร มันเหมือนกับลิงที่โดนปิดหูปิดตาแล้วให้ปีนต้นไม้โดยที่เพื่อนมันก็ไม่สามารถช่วยเหลือมันได้ สรุปก็คือ โลกจริงคือทุกคนต้องช่วยเหลือกันแต่ระบบการเรียนสอนให้คุณทำคนเดียวนะ คุณถึงจะเก่ง(มันพิสูจน์แค่ว่าคุณจำเนื้อหามาได้ไหมแค่นั้นแหละ) แน่นอนว่าในชีวิตจริงเราหาข้อมูลได้และเรามีทีมงานทำไมเราต้องมานั่งทำข้อสอบคนเดียว
ผมไม่รู้จะเอาใบปริญญาไปทำไม
เพราะที่บ้านผมพอมีฐานะอยู่แล้ว ผมอยากเริ่มกิจการของตัวเองหรือไม่ก็ทำงานขายซึ่งมันก็ไม่เน้นใบปริญญาใช่ไหมครับ ซึ่งผมมองว่าใบปริญญาอาจจะไม่เหมาะกับผมเพราะผมชอบการค้าขายมากกว่าการเป็นมนุษย์เงินเดือนผู้ทรงความรู้และต้องใช้ใบปริญญาหางาน
ผมไม่ชอบอาจารย์
ผมไม่ชอบอาจารย์เพราะผมเคยสอบตก! เพราะผมรู้สึกว่าผมน่าจะตอบคำถามได้ดีระดับควรจะถึงเกณฑ์ที่ควรจะปล่อยผ่าน แล้วอีกอย่างอาจารย์ก็เป็นมนุษย์เงินเดือนคนนึงรึเปล่าครับ คุณรู้ได้ไงว่าที่อาจารย์ตรวจมันเชื่อถือได้ แน่นอนว่าอาจารย์คนอื่นอาจจะให้คะแนนผมมากกว่านี้แล้วอีกอย่าง ผมยกตัวอย่างให้ สองกรณีเลยครับ
กรณีแรก เด็กคนนี้โง่มาก ตอบคำถามมาไม่ตรงเลย แต่เด็กคนนี้มันรู้ว่าทฤษฏีหรือเรื่องที่อาจารย์สอนเนี้ย สามารถเอาไปประยุกต์ใช้ได้กับชีวิตจริงยังไง
กรณีที่สอง เด็กคนนี้จำเก่ง ฉลาดเรียนรู้เร็ว แต่ทฤษฏีที่หมอนี้รู้มาไม่ได้นำไปใช้ในชีวิตจริง เพราะไม่รู้จะนำไปใช้ตอนไหนหรืออาจจะรู้แต่ไม่มีโอกาสได้ใช้
สรุป คนสองสอบผ่าน คนแรกสอบตก สรุปคือมันแฟร์เหรอเนี้ย ไอ้คนที่นำทฤษฏีไปใช้จริงดันตรงไอ้คนที่ไม่ได้ใช้ดันได้เกรดสูงๆ เพราะแบบนี้ผมถึงไม่ชอบอาจารย์ไปด้วย
ผมรู้สึกว่าการมาเรียนทำให้เสียงินเยอะและเสียเวลา
แน่นอนว่าการมาเรียนทำให้ผมทำธุรกิจไม่ได้ เพราะผมอยู่เมืองนอก การทำธุรกิจผมประสบการณ์ผมจึงต้องถูกชลอให้กับการศึกษา แน่นอนเสียเงินเสียทองไปกับสิ่งที่ผมไม่ชอบในจำนวนมาก ทำให้ผมยิ่งหมั่นไส้ยิ่งเบื่อการศึกษาขึ้นไปอีก
ผมไม่ชอบค่านิยมของการเรียนหนังสือ
ผมไม่ชอบค่านิยมของคนเรียนหนังสือ คือยังไงดี เท่าที่เคยได้ยินคงอารมณ์แบบ ตั้งใจเรียน จบสูงๆ มีการมีงานทำ เห้ยแล้วไงฟระ เเล้วคนที่ไม่ชอบหรือไม่ถนัดหรือเห็นต่างก้เป็นคนไม่ได้เรื่องเหรอไงฟระ แล้วบางทีคนพวกนี้ชอบโยงอะไรกันมั่วไปหมด เช่น อย่างคำพูด เรียนแค่นี้เรียนไม่ได้แล้วจะไปเอาดีด้านอื่นได้ไง คำถามคือ มันเกี่ยวอะไรกันฟระ เรียนก็เรียน ทำอย่างอื่นสำเร็จไม่จำเป็นต้องเรียนเก่ง
ผมเริ่มอยากเอาชนะพ่อแม่
ผมรู้สึกเบื่อ ถามว่าไม่รักพ่อแม่ ถึงไม่ต้องตั้งใจเรียน ผมอยากตอบกลับมากแล้วไม่สงสารผมเหรอให้ผมมาทำในสิ่งที่ผมไม่ชอบ สิ่งที่ผมเบื่อ คุณเคยเป็นไหมไอ้อาการแบบ หงุดหงิดเซงเวลาอ่านหนังสือ สมองไม่วิ่ง ร่างกายกระสับกระส่ายหงุดหงิด อยากจะออกจากสถานการณ์แบบนี้ให้เร็วที่สุดทั้งๆที่มันแปลก แค่เริ่มเรียนเริ่มอ่านหนังสือไม่ถึงนาทีอาการดังกล่าวจะเข้ามาหาผมทันที แต่เวลาอ่านหนังสือในสิ่งที่ชอบสิ่งที่เป็นประโยชน์อ่านทั้งวันก็ไม่เป็น
หลักการประมาณนี้แหละครับ ไม่ชอบระบบ ไม่ชอบครู ไม่เชื่อในการเรียน เบื่อพ่อแม่ แล้วไม่รู้จะเรียนเอาใบปริญญาไปทำไม จะส่งการบ้านอาจารย์เอาใจอาจารย์ไปวันๆทำไม บางทีอยากโดดเรียนจบปิดเทอมเเล้วค่อยกลับไทยไปลองทำสิ่งที่คิดว่าชอบครับ