ผมผ่านโลกแบบสาหัส
เจออะไรมามากมาย ทั้งประสบการณ์การใช้ชีวิต การเรียนรู้ การเอาตัวรอด กระทั่งความรัก..ที่ผิดหวังซ้ำๆ ใจที่พร่องลงไปเรื่อยๆ
รู้สึกว่าหัวใจตัวเองเริ่มชินชา คิดว่าหัวใจผม ความรู้สึกผมมันตายไปแล้ว ไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว ไม่ว่ากับใคร..คนไหนก็ตามที่ผ่านเข้ามา
ผมใช้ชีวิตคนเดียวอยู่หลายปี ..
จากที่เคยคิดว่าทุกอย่างในโลกนี้ล้วนไม่ได้มีความหมายสำหรับผม ทุกๆความรู้สึกไม่เคยได้สัมผัสและกระทบหัวใจข้างในลึกๆของผมเลย
ยิ่งความรักไม่ต้องพูดถึง ผมคิดว่าผมทิ้งมันไว้ที่ไหนสักแห่ง..ระหว่างทาง และไม่คิดจะเดินตามหามันอีก
แต่เมื่อไม่นานมานี้ ..ผมกลับรู้สึกว่ากำแพงความรู้สึกของผมมันพังอย่างง่ายดาย กับผู้หญิงคนหนึ่ง
เพียงแค่ได้ถ่ายทอดเรื่องราว ถ่ายทอดตัวตน นานเข้าๆ ผมกลับเปิดประตูง่ายๆ ต้อนรับเธอเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต
ไม่ได้หมายถึงเป็นแฟน แต่งงานหรืออะไรทำนองนั้นครับ ..
แต่หมายถึงจากเดิมที่หัวใจเราเป็นอิสระ แต่วันนี้เธอเข้าเป็นส่วนหนึ่งที่สามารถทำให้หัวใจผมพองโต หรือเหี่ยวเฉาได้ เหมือนหัวใจผมถูกโซ่ตรึง พันธนาการไว้ ไม่ได้รัดแน่นจนหายใจไม่ออก แต่ก็ไม่ได้หลวมจนหลุดรอดออกได้
คล้ายกับว่า เป็นความรู้สึกยินดีที่จะถูกโซ่ตรึงเอาไว้ ทั้งๆที่มันไม่ได้อิสระเหมือนเคย.. ซาดิสม์เบาๆ ^^
ตอนนี้ผมเชื่อว่าผมไม่สามารถจะไปรู้สึกกับใครแบบนี้ได้อีก ..เพราะใจผมอยู่ที่เธอหมดแล้ว
แต่อ่านๆกระทู้ห้องนี้มากมาย หลายคนที่มีความรัก คิดว่าตัวเองมั่นคง และไม่มีอะไรพรากความรู้สึกนี้ได้ แต่สุดท้ายเพียงเพราะประมาทกับกิเลสตัวเล็กๆ เผลอใจไปแค่นิดเดียว กิเลสนั้นกลับเติบโต ขยายใหญ่ขึ้นจนถึงกับทำให้หัวใจสั่นคลอน จนท้ายที่สุดต้องจากกันไปก็มี
ผมเอง จากที่เคยคิดว่าหัวใจตัวเองแข็งเหมือนหินผา ไม่หวั่นไหวกับอะไร ผมยังมารู้สึกดีกับเธอได้เลย
เลยยังมีความหวั่นใจเล็กๆว่าถ้าวันนึงผมปล่อยให้กิเลศตัวเล็กๆครอบงำ.. บางทีผมก็คงไม่รอดเหมือนกัน
อยากลองถาม ชาวบางรักดูหน่อยครับ ว่ามั่นคงกับความรู้สึกตัวเองแค่ไหน ถ้าได้ "ให้ความรู้สึกนั้นกับใครสักคนไปแล้ว"
อยากถามทุกคนในห้องบางรักนี้ ว่าท่านคิดว่า "หัวใจ" และ "ความรู้สึก" ของตัวเองมั่นคงแค่ไหน เมื่อได้ให้ใครสักคนไปแล้ว
เจออะไรมามากมาย ทั้งประสบการณ์การใช้ชีวิต การเรียนรู้ การเอาตัวรอด กระทั่งความรัก..ที่ผิดหวังซ้ำๆ ใจที่พร่องลงไปเรื่อยๆ
รู้สึกว่าหัวใจตัวเองเริ่มชินชา คิดว่าหัวใจผม ความรู้สึกผมมันตายไปแล้ว ไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว ไม่ว่ากับใคร..คนไหนก็ตามที่ผ่านเข้ามา
ผมใช้ชีวิตคนเดียวอยู่หลายปี ..
จากที่เคยคิดว่าทุกอย่างในโลกนี้ล้วนไม่ได้มีความหมายสำหรับผม ทุกๆความรู้สึกไม่เคยได้สัมผัสและกระทบหัวใจข้างในลึกๆของผมเลย
ยิ่งความรักไม่ต้องพูดถึง ผมคิดว่าผมทิ้งมันไว้ที่ไหนสักแห่ง..ระหว่างทาง และไม่คิดจะเดินตามหามันอีก
แต่เมื่อไม่นานมานี้ ..ผมกลับรู้สึกว่ากำแพงความรู้สึกของผมมันพังอย่างง่ายดาย กับผู้หญิงคนหนึ่ง
เพียงแค่ได้ถ่ายทอดเรื่องราว ถ่ายทอดตัวตน นานเข้าๆ ผมกลับเปิดประตูง่ายๆ ต้อนรับเธอเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต
ไม่ได้หมายถึงเป็นแฟน แต่งงานหรืออะไรทำนองนั้นครับ ..
แต่หมายถึงจากเดิมที่หัวใจเราเป็นอิสระ แต่วันนี้เธอเข้าเป็นส่วนหนึ่งที่สามารถทำให้หัวใจผมพองโต หรือเหี่ยวเฉาได้ เหมือนหัวใจผมถูกโซ่ตรึง พันธนาการไว้ ไม่ได้รัดแน่นจนหายใจไม่ออก แต่ก็ไม่ได้หลวมจนหลุดรอดออกได้
คล้ายกับว่า เป็นความรู้สึกยินดีที่จะถูกโซ่ตรึงเอาไว้ ทั้งๆที่มันไม่ได้อิสระเหมือนเคย.. ซาดิสม์เบาๆ ^^
ตอนนี้ผมเชื่อว่าผมไม่สามารถจะไปรู้สึกกับใครแบบนี้ได้อีก ..เพราะใจผมอยู่ที่เธอหมดแล้ว
แต่อ่านๆกระทู้ห้องนี้มากมาย หลายคนที่มีความรัก คิดว่าตัวเองมั่นคง และไม่มีอะไรพรากความรู้สึกนี้ได้ แต่สุดท้ายเพียงเพราะประมาทกับกิเลสตัวเล็กๆ เผลอใจไปแค่นิดเดียว กิเลสนั้นกลับเติบโต ขยายใหญ่ขึ้นจนถึงกับทำให้หัวใจสั่นคลอน จนท้ายที่สุดต้องจากกันไปก็มี
ผมเอง จากที่เคยคิดว่าหัวใจตัวเองแข็งเหมือนหินผา ไม่หวั่นไหวกับอะไร ผมยังมารู้สึกดีกับเธอได้เลย
เลยยังมีความหวั่นใจเล็กๆว่าถ้าวันนึงผมปล่อยให้กิเลศตัวเล็กๆครอบงำ.. บางทีผมก็คงไม่รอดเหมือนกัน
อยากลองถาม ชาวบางรักดูหน่อยครับ ว่ามั่นคงกับความรู้สึกตัวเองแค่ไหน ถ้าได้ "ให้ความรู้สึกนั้นกับใครสักคนไปแล้ว"