คือเราพึ่งเลิกติดต่อกันค่ะ จริงๆมันก็ไม่ใช่พึ่งเลิกหรอก ก็ห่างๆมาสักพักละ แม้เราจะพยายามที่จะให้ไม่ห่างแค่ไหน สุดท้ายมันก็จบค่ะ ตอนที่มีกันอยู่ เรายอมรับค่ะว่าเป็นคนที่ไม่ค่อยบอกความรู้สึกออกมาเป็นคำพูด แต่ก็พยายามดูแลเขาดีทุกอย่าง พยายามหาในสิ่งที่เขาต้องการ จากเป็นคนที่ไม่เคยยอมใคร เวลาที่เริ่มคิดไม่ตรงกัน กับเป็นเราเสมอที่เป็นฝ่ายที่เงียบและเย็นลง จนเคยถูกเพื่อนทักว่า ไม่เคยเห็นยอมใครขนาดนี้ พยายามเข้าใจเขาทุกอย่างไม่งี่เง่า ไม่งอแง จนคนรอบข้างเตือนว่าบางทีเธอก็ต้องลองงี่เง่าบ้างนะ ไม่ใช่เป็นฝ่ายที่ต้องเข้าใจเขาอยู่ฝ่าเดียว พอความสัมพันธ์มันจบ เราเองก็เลยไม่รุ้ว่าเราผิดอะไร ถึงทำให้เขาจากเราไปโดยที่ไม่ลากันสักคำ..
ความรู้สึกหม่นๆ ที่ไม่รู้ว่าตัวเองผิดอะไร