แยกห้องกับสามี

เรากับสามีแยกห้องกันมาหลายปีแล้วเพราะสามีนอนกรนเรานอนไม่หลับพอแยกสามีก็เห็นดีด้วยเพราะ เขาก็ได้นอนเต็มที่ไม่ต้องมีคนคอยปลุก แต่ความสัมพันธ์มันเริ่มห่างเรื่อยๆ เซ็กส์ก็ไม่ได้มีกันมาเป็นปีๆ จนตอนนี้เราเริ่มทนไม่ไหวแล้ว มันห่างเหินกันไปเรื่อยๆเลย จะเริ่มคุยยังไงดีคะเพราะตอนนี้เราไม่รู้ว่าเขาคิดยังไง เขาเป็นคนไม่ค่อยพูดเป็นคนเงียบๆด้วยค่ะ เราไม่ได้อยากเลิกไม่ได้อยากมีคนใหม่ แต่ไม่รู้จะเริ่มพูดยังไงกลัวคำตอบด้วย เพราะเหมือนมีเรื่องในใจกันเยอะแยะเลย เขาเคยเข้าหาเรารอบนึงแล้วเราปฎิเสธ จากนั้นเขาก็ไม่เข้ามาอีกเลย แต่เราก็ไม่กล้าเริ่มก่อน กลัวเขาปฎิเสธเหมือนกัน
ส่วนเรื่องทะเลาะกันมีบ้างเล็กน้อยแต่ส่วนใหญ่เขาเงียบปล่อยให้เราด่าฝ่ายเดียว เลยไม่รู้ว่าเขาเก็บอะไรไว้ในใจบ้าง แล้วเขามีความสุขอยุ่หรือเปล่าตอนนี้ หรือโอเคแล้วที่เป็นแบบนี้
สุดยอดความคิดเห็น
ความคิดเห็นที่ 20
ปัญหาไม่ได้อยู่ที่เรื่องแยกห้องหรอกค่ะ อยู่ที่พฤติกรรมของคุณต่างหาก
เล่ามาแต่ละอย่างคือตัวเองบกพร่องทั้งนั้น
แต่ยังมีทิฐิไม่กล้าคุยไม่กล้าเริ่มก่อน
ถ้ายังไม่กล้าทำอะไรเอาแต่กลัวนั่นกลัวนี่แล้วหวังว่ามันจะดีขึ้น ก็คงได้แค่ฝันล่ะค่ะ
ความคิดเห็นที่ 7
ขออนุญาตร่วมแสดงความเห็นส่วนตัวนะคะ (จากประสบการณ์ชีวิตคู่ 20 ปี++)

               ถ้ายังรักกันเรื่องแบบนี้เปิดใจคุยกันตรง ๆ ได้เลยนะคะ เพราะการพูดคุยไม่ว่าเรื่องอะไร จะทำให้เราเข้าใจกันมากขึ้นค่ะ อย่าปล่อยเวลาให้เนิ่นนานค่ะ จะมีแต่ทำให้เสียใจ เสียเวลาค่ะ

              การแยกห้องนอนกัน จริง ๆ เป็นเรื่องที่ชีวิตคู่ไม่ควรทำที่สุด เพราะจะทำให้ความสัมพันธ์เริ่มห่างเหินกัน อาการนอนกรน จริง ๆ ปรึกษาแพทย์สามารถรักษาให้หายได้ค่ะ เมื่อเกิดความเคยชิน และชินชา ทุกความสัมพันธ์ก็จะห่างกัน ยิ่งถ้าอีกฝ่ายเป็นฝ่ายเงียบ ไม่พูด ยิ่งน่ากลัวค่ะ เพราะเมื่อถึงจุดอิ่มตัว จะไม่สามารถรักษาความสัมพันธ์ไว้ได้เลยค่ะ แน่นอนว่าเรื่อง ความสัมพันธ์ทางเพศเป็นเรื่องหนึ่งของชิวิตคู่ เหมือนเป็นการกระชับความสัมพันธ์ เป็นการสร้างความรัก ความผูกพัน นอกเหนือจากความรักที่เข้าใจกันค่ะ

               ส่วนตัวแนะนำให้พูดคุยกันค่ะ ส่วนคุณผู้หญิง ก็อย่าปฏิเสธคุณผู้ชายยเลยนะคะ เรื่องนี้ก็เป็นเหมือนหน้าที่ของภรรยา นอกจากดูแลบ้าน ดูแลลูก ความสัมพันธ์ทางกายก็เหมือนกับการออกกำลังกาย ไม่ต้องบ่อย แต่ขาดไม่ได้

              ขอยกตัวอย่างอย่างคู่ดิฉันนะคะ แต่งงานกันมากว่า 20 ปี++
              ดิฉันไม่เคยปฎิเสธเลยสักครั้งเดียว เพราะเรารู้ว่าความต้องการแบบนี้มันก็เป็นความสุขของคุณผู้ชาย ถ้าจะบอกว่า เหนื่อย เราก็เหนื่อยด้วยกันทั้งคู่ ไม่มีใครเหนื่อยน้อยไปกว่ากัน (ทางสามีจะมีการตกลงว่าอย่างน้อยขอสัปดาห์ละ 2 ครั้งนะ) มากกว่าไม่เป็นไร แต่น้อยไม่ได้....555  เรื่องแบบนี้ถ้าเราปฏิเสธก็จะทำให้เค้าเสียใจ เสียความรู้สึก บางทีเก็บกดไปน้อยใจ เป็นเรื่องอับอายที่เค้าอึดอัดจากการปฏิเสธของภรรยาตัวเอง ผู้ชายมักไม่พูดแต่พอกลายเป็นความชินชา เค้าไม่ต้องการจากเรา เค้าจะไปหาคนอื่น ซึ่งเราจะโทษใครไม่ได้เลยนอกจากตัวเอง (ญาติที่เลิกกันก็เพราะเรื่องนี้ค่ะ)  
            คุณผู้หญิงขอบอกจากใจเลยค่ะ...ว่า...อย่าอายกับสามีตัวเอง บางครั้งการเริ่มก่อนไม่ใช่เรื่องน่าอายนะคะ ทำให้คุณผู้ชายดีใจด้วยซ้ำค่ะ
ไม่ต้องเยอะแค่ไปกอด ไปหอม ไม่ได้ให้เล้าโลม (แต่ถ้าได้ก็ดีค่ะ) เรื่องพฤติกรรมแบบนี้รู้กันค่ะ
            ยังไงลองเปิดใจดูนะคะ อ่านแล้วนำไปใช้ได้จริงค่ะ
(ความรักของชีวิตคู่ ต้องพร้อมใจดูแลกันทั้ง 2 ฝ่ายค่ะ อย่าอายที่จะรัก อย่าอายที่เข้าใจค่ะ เพื่อประคับประครองให้ชีวิตคู่ของเรามีความสุข และอยู่ด้วยกันไปนาน ๆ ค่ะ)

          ขอเป็นกำลังใจให้ผ่านเรื่องนี้ไปได้ด้วยดีนะคะ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่