สวัสดีครับ ผมพึ่งหัดนั่งได้ ประมาณ 2 เดือน หลังจากพี่ชายพึ่งเสียครับ และเหตุการณ์ต่างๆที่ มนุษย์ทำกับมนุษย์ มันรุนแรงจนทำให้ผมเกิดความทุกข์ใจมาก ทุกข์จนเหมือนกับทนพิษบาดแผลทางจิตใจไม่ไหว คือให้กินยาตายยังมีความสุขมากกว่าที่จะทนเจ็บทรมานแบบนี้ ที่ผมทนอยู่ได้คือผมคิดถึงแม่ผม ความเป็นห่วงจนผมทำไม่ลง ผมทำได้แต่เพียงการนั่งสมาธิเพื่อบำบัดความเจ็บปวดและอุทิศกุศลให้พี่ผม แต่การนั่งสมาธิของผมช่วงแรกเป็นอะไรที่ทรมานมาก คือทุกครั้งที่นั่งก็เหมือนเราทนไม่ไหว 5 นาทีบ้าง 10 นาทีบ้างมากสุดคือนั่ง เกือบ 1 ชม. แต่การนั้งนั้นผมรู้สึกเพียงแค่ตัวเองหลับตาธรรมาดา รู้สึกถึงความนิ่ง เงียบแค่นั้น คือนั่งที่ไหนก็ไม่สามารถที่จะสงบได้ จะนั่งที่บ้าน ที่วัด พยายามทุกอย่างให้นั่งสำเร็จแต่ก็ไม่เป็นผล
จนกระทั้งผมไปพักที่ต่างจังหวัด ผมนั่งไปสักพัก ไม่เกิน 5 นาทีผมรู้สึกว่าตัวผมสั่น สะเทือนเหมือนแผ่นดินไหว แต่ผมปล่อยให้สั่นไปโดยที่ไม่ได้สนใจมัน จนสักพัก ผมรู้สึกว่าตัวผมไม่มีแขนขา มีแค่ดวงจิต แต่อีกความรู้สึกหนึ่งคือเรา นั่งอยู่ในหลุม และเรามีแค่ดวงจิตที่อยู่ส่วนล่าง ร่างกายแข็งเหมือนท่องไม้ เหมือนกับว่าเราอยู่ในท่องไม้ท่องหนึ่งประมาณนี้ครับ แต่ก็มีความกลัวไม่กล้าที่จะปล่อยจิงออกไป เพราะมีความรู้ว่ามันกว้างใหญ่ไพศาลเหลือเกินจนไม่กล้าปล่อยจิตออกไป แต่มันเป็นความรู้สึกที่ดีมาก แต่ความเจ็บปวดทางจิตใจก็ยังอยู่ แต่ก็ยังบรรเทาให้น้อยลง จนผมกลับมาบ้าน ผมพยายามทำอีก แต่ได้แค่เพียงร่างกายที่สั่นเพียงเท่านั้น สั่นแล้วก็หลุด สั่นแล้วก็หลุด ไม่รู้สุกเหมือนครั้งนั้น พอเราหลุดจากสมาธิ ก็รู้สึกกลับกลายเป็นทุกข์มากขึ้นเหมือนพยา่ยามทำให้ได้ เหมือนครั้งนั้นแต่มันไม่สามารถทำได้อะครับ
ขอบคุณครับ
นั่งสมาธิแล้วตัวสั่นครับ เกิดจากอะไรครับ แล้วนั่งไปสักพักรู้สึกว่าตัวเองนั่งอยู่ในหลุม รู้สึกว่าร่างกายแข็งเหมือนไม้
จนกระทั้งผมไปพักที่ต่างจังหวัด ผมนั่งไปสักพัก ไม่เกิน 5 นาทีผมรู้สึกว่าตัวผมสั่น สะเทือนเหมือนแผ่นดินไหว แต่ผมปล่อยให้สั่นไปโดยที่ไม่ได้สนใจมัน จนสักพัก ผมรู้สึกว่าตัวผมไม่มีแขนขา มีแค่ดวงจิต แต่อีกความรู้สึกหนึ่งคือเรา นั่งอยู่ในหลุม และเรามีแค่ดวงจิตที่อยู่ส่วนล่าง ร่างกายแข็งเหมือนท่องไม้ เหมือนกับว่าเราอยู่ในท่องไม้ท่องหนึ่งประมาณนี้ครับ แต่ก็มีความกลัวไม่กล้าที่จะปล่อยจิงออกไป เพราะมีความรู้ว่ามันกว้างใหญ่ไพศาลเหลือเกินจนไม่กล้าปล่อยจิตออกไป แต่มันเป็นความรู้สึกที่ดีมาก แต่ความเจ็บปวดทางจิตใจก็ยังอยู่ แต่ก็ยังบรรเทาให้น้อยลง จนผมกลับมาบ้าน ผมพยายามทำอีก แต่ได้แค่เพียงร่างกายที่สั่นเพียงเท่านั้น สั่นแล้วก็หลุด สั่นแล้วก็หลุด ไม่รู้สุกเหมือนครั้งนั้น พอเราหลุดจากสมาธิ ก็รู้สึกกลับกลายเป็นทุกข์มากขึ้นเหมือนพยา่ยามทำให้ได้ เหมือนครั้งนั้นแต่มันไม่สามารถทำได้อะครับ
ขอบคุณครับ