อาการแบบนี้เรียกว่าโลกส่วนตัวสูงรึป่าว?

เราเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบทักใครก่อน ชอบอยู่ตัวคนเดียวแต่บางครั้งก็อิจฉาคนอื่นที่มีความสุขกับเพื่อนๆ เราพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเอง ไปทักคนอื่นไปคุยกับคนอื่น แต่เขาก็ไปหาเพื่อนสนิทเขากันหมด เราไม่มีเพื่อนสนิทเลยตั้งแต่อนุบาล1จนถึงป.4 พอป.5-ป.6จนถึงตอนนี้เราก็มีเพื่อนสนิทอยู่3คน แต่เราทั้ง4คนก็ต่างแยกย้ายกันไปเรียนคนละที่กัน มีนัดเจอกันบ้างแต่ก็ว่างไม่ตรงกันสักคน เลยทำให้เจอกันน้อย เราพยายามหาเพื่อนใหม่แต่เราเป็นคนคุยไม่เก่ง พอไปทักก็ไม่มีเรื่องจะคุยด้วย แม่เราให้เรารีบๆหาเพื่อนใหม่สะที จะได้ไม่ต้องอยู่ตัวคนเดียว แต่เราไปเข้าหาเขาแล้ว เขาก็คุยด้วยนะ แต่สุดท้ายเขาก็กลับไปหาเพื่อนสนิทเก่าๆ ทุกคนดูน่ากลัวไปหมดสำหรับเรา ทุกคนชอบตะโกนโวยวายเสียงดังน่ารำคาญสำหรับเรา พักกลางวันเราก็ไม่กินข้าวเพราะไม่มีเพื่อนนั่งกินด้วย เราแชทคุยกับเพื่อนสนิทและโทรหาแม่ทุกพักกลางวัน เราก็เหงานะแต่เวลาไปคุยเราก็รำคาญที่เขาถามเยอะแยะ แต่กับโลกโซเซียลเราไม่รำคาญ กลับกลายเป็นคนร่าเริงมากๆด้วยซ้ำ ในโลกปกติเราเป็นคนร่าเริงนะคะ ชอบเล่นมุข แต่ก็เป็นแค่กับคนสนิทค่ะ เราเป็นคนขี้เหงาแต่ไม่ชอบสุงสิงกับใครสะงั้น กับเพื่อนสนิทก็ไม่ค่อยได้คุยกัน แต่ละคนก็มีเพื่อนใหม่กันไปหมดแล้ว นิสัยแบบเราเรียกว่าโลกส่วนตัวสูงรึป่าวคะT T