เมื่อวานได้ขึ้นรถไฟ เห็นเด็กๆที่อยู่ริมทาง โบกมือบ๊ายบาย ก็อดยิ้มไม่ได้ สมัยเด็กๆ เราก็ทำเวลาเห็นรถไฟ

ขอเกริ่นก่อนว่าเราเกิดปีพ.ศ. 31 เคยเรียนจงลี้จงซัน แล้วก็เคยเรียนวัดกันตะ แล้วเรียนม.ปลายที่ธบว. แต่หลังจบขึ้นมหาลัยเราไปเรียนไกลบ้าน แล้วก็มีการย้ายบ้านไปอยู่ที่อื่นไม่ได้อยู่ตลาดพลู จึงมีความคิดถึงต

เคยเจอคนๆนึงเมื่อ3ปีก่อน เจอครั้งแรกและครั้งเดียวตอนนั้นจะไปดอนเมืองเจอเขา(ใครไม่รู้)ที่สถานีรถไฟระหว่างรอรถไฟเรานั่งอยู่คนเดียวแล้วบังเอิญเจอเขานั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแล้วเขาก็ยิ้มให้เราก็ยิ้มตอบเขาเป็นผ

งานจบ อารมณ์ไม่จบจริงๆงานนี้ถือว่าเป็นงานที่ผมได้จับมือเมมเบอร์เยอะที่สุดแล้ว เลยมาขอ พื้นที่ขิงในนี้หน่อยนะครับ จะรีวิวตามที่นึกออกโดยไม่เรียงลำดับเวลา คนแรก สตางค์ ผมเข้าไปพร้อมเพื่อนประมาณ10คน เข้า

นถไฟขบสนหนึ่งแล่นไปทันชายสองคน ซึ่งเดินตามทางริมรถไฟด้วยv=2,4km/h และผ่านพ้นชายสองคนเวลา9,10 Sตามลำดับหา sรถไฟ และvรถไฟ

วันนั้น...ผมไม่ได้ตั้งใจจะเดินทางไปไหน ผมแค่ตั้งใจจะ "ส่งใครบางคน" ไปให้ไกลเท่าที่ใจจะยอมให้ห่าง ผมกับแฟนซื้อตั๋วรถไฟสองใบ ไม่ใช่เพื่อเดินทางด้วยกัน แต่เพราะผมอยาก “ขึ้นไปส่งเขาให้ถึง

เรื่องนี้เกิดนานแล้ว น่าจะเกิน 30 ปีแล้วด้วย แต่ที่เอามาเล่าเพราะมันเป็นเรื่องแปลก หาคำตอบไม่ได้ครับ ตอนนั้นผมไปดูที่ให้ป้า ที่ก็อยู่ติดกับถนนใหญ่ แต่สมัยนั้นยังไม่ค่อยมีรถผ่านมากนัก ผมยืนดูที่อยู่ จ

อาร์ตทอยสมัยบุกเบิก เป็นของเล่นราคาสูงพอสมควรสำหรับเราในวัยเด็ก อยากได้มากแต่ก็ได้แต่มอง ไม่มีเงินซื้อหรอกค่ะ สมัยนั้นจำได้ว่า ในหนังสือพิมพ์มีแคตาล็อกแจกฟรี แต่ต้องตัดคูปองจากหนังสือพิมพ์ส่งไปรษณีย์