การที่ผู้ใหญ่ขอโทษเด็ก มันเป็นเรื่องที่น่าอับอายมากเลยเหรอครับ

เกริ่นนอกเรื่อง(ระบาย)ก่อนว่าผมเป็นวัยรุ่นใจร้อนคนนึง ซึ่งยึดติดกับตรรกะและเหตุผลจนมากเกินไปในบางครั้ง แล้วผมมักจะทะเลาะกับพ่อและแม่อยู่บ่อยๆ
ทุกๆครั้งที่ผมเป็นฝ่ายผิด ผมจะโดนบ่นและด่าอย่างร้ายแรงอยู่ตลอดแม้บางครั้งจะเป็นความผิดเล็กๆน้อยๆก็ตาม และต่อให้ผมอยู่ในสภาวะซึมเศร้าจากเรื่องใดก็ตาม พวกเขาก็ยังคงกล่าวโทษผมต่อโดยไม่สนใจเลย แทบจะไม่เคยให้กำลังใจผมเลย
สาเหตุส่วนหนึ่งที่ผมโดนปฏิบัติแบบนี้อยู่บ่อย... ผมยอมรับเลยว่าผมเป็นเด็กที่ติดคอมมากครับ และผลการเรียนก็ไม่ค่อยดีด้วย เป็นคนที่ขี้เกียจและไม่ค่อยมีความรับผิดชอบ และมักจะทำตามคำที่รับปากไว้ไม่ได้(บางทีก็ต้องรับไปงั้นๆ เพราะว่าผมขัดใจพวกเขาไม่ได้ ถ้าไม่รับปากสุดท้ายก็โดนด่าอยู่ดี) คือผมก็เข้าใจนะว่าผมเป็นคนที่เหลวไหลเกินไป แต่ผมก็ไม่เคยทำอะไรเสียๆหายๆ แล้วทำไมพวกเขาถึงไม่เคยคิดที่จะเยียวยา ปลอบโยน หรือให้กำลังใจเลย? ผมตั้งคำถามอยู่แบบนี้ตลอด เพราะทุกๆครั้งที่ผมล้ม ไม่เคยมีคำพูดดีๆอะไรมาจากพวกเขาเลย มีแต่คำพูดที่จะเหยียบผมให้จมทั้งนั้น ต่างกับพี่สาวผมที่ค่อนข้างตรงกันข้ามกับผมในหลายๆเรื่อง เลยทำให้พวกเขาปฏิบัติแตกต่างไปจากผม ผมเคยถามแม่นะว่าทำไมพอตอนพี่สาวผมทำผิดถึงไม่พูดหรือทำแบบที่ทำกับผมบ้าง? (ถามในเชิงสงสัย ไม่ใช่ถามด้วยความขี้อิจฉาพี่สาว) แม่ผมตอบเพียงแค่ว่า "เพราะ____ทำผิดมาหลายครั้งแล้ว" ทั้งๆที่ความผิดแต่ละอย่างมันเป็นคนละเรื่องคนละเคสกันเลย แต่พวกเขากลับเอามาเหมารวมกันแล้วตัดสินผมว่าผมทำผิดซ้ำๆซากๆ แล้วทีนี้พวกเขาก็เลยใช้มันเป็นการกล่าวอ้างในการเลือกปฏิบัติกับผมซะงั้น(?) ผมงงนะ ยอมรับเลยว่ารู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า แต่ก็ต้องเก็บเอาไว้ข้างใน เพราะถ้าพูดก็โดนด่า บอกตามตรงเลยว่าพวกเขาเป็นผู้ใหญ่ที่อีโก้สูงจัดจริงๆ ผมเคยพยายามที่จะนำเสนอมุมมองและเหตุผลของตัวผมแล้ว แต่ก็ไม่เคยได้รับความสนใจหรือความเข้าใจเลย ทุกๆวันนี้เลยต้องมาทนรับสิ่งแย่ๆจากพวกเขาอยู่ฝ่ายเดียวมาโดยตลอด
ทีนี้กลับเข้าสู่แก่นของเรื่อง... มันจะมีบางครั้งที่ผมทะเลาะกับพ่อแม่ และฝ่ายที่ผิดคือพวกเขา แต่สิ่งที่ผมได้รับกลับมามักจะเป็นคำพูดแนว "เรื่องแค่นี้เอง" "ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรเลย จะจริงจังไปทำไม" "เรื่องแค่นี้กะจะเอาให้ถึงตายเลยรึไง" ซึ่งแทบทุกประโยคมักจะมีคำว่า "เรื่องแค่นี้เอง" อยู่ และนั่นคือสิ่งที่ผมเหนื่อยหน่ายที่สุด เพราะพวกเขาเอาแต่มองว่าสิ่งที่ผมกำลังโมโหอยู่มันไม่ใช่สิ่งสำคัญ ทั้งๆที่แต่ละคนให้ความสำคัญกับแต่ละสิ่งไม่เท่ากันอยู่แล้ว บางสิ่งบางอย่างพวกเขาอาจจะคิดว่ามันไม่สำคัญสำหรับพวกเขา แต่มันอาจจะสำคัญสำหรับผม และนั่นจึงทำให้ผมทักท้วงสิ่งที่เรียกว่า "คำขอโทษ" จากพวกเขาแทน เพราะในเมื่อพวกเขาไม่คิดจะใส่ใจหรือแก้ไขมันอยู่แล้ว อย่างน้อยก็น่าจะมีคำพูดที่แสดงความรับผิดชอบออกมาบ้าง แต่สิ่งที่ผมได้รับกลับมาก็มีแต่ประโยคที่บ่ายเบี่ยง พยายามแถสีข้างถลอกไปเรื่อยๆว่ามันเป็นเรื่องที่ไม่ควรจะจริงจัง จนมีครั้งหนึ่งผมเคยพูดออกไปว่า "อย่างน้อยก็ขอโทษหน่อยไม่ได้เหรอ" แต่คำตอบที่ได้รับกลับมาก็มีแต่คำพูดบ่ายเบี่ยงอยู่ดี พวกเขาพูดทำนองว่ามันเป็นเรื่องที่ไม่สมควร เป็นเรื่องที่ไม่ได้
สรุป ผมโดนเลือกปฏิบัติ โดนพวกเขาเหยียบอยู่ฝ่ายเดียว แต่พอพวกเขาเป็นฝ่ายผิด ผมกลับไม่เคยได้ความรับผิดชอบใดๆจากพวกเขากลับมาเลย
แล้วทีนี้คำถามคือ การที่ผู้ใหญ่ขอโทษเด็ก มันเป็นเรื่องที่น่าอับอายมากเลยเหรอครับ ทั้งๆที่ความผิดก็คือความผิด ผมเคยโดนพวกเขาเอาเรื่องมามากกว่านี้ซะด้วยซ้ำ ทั้งๆที่บางครั้งเป็นเหตุสุดวิสัย แต่ผมก็ยังโดนดุด่า ถูกบีบให้สำนึกผิดทั้งๆอย่างนั้น แล้วทำไมผู้ใหญ่ถึงขอโทษเด็กบ้างไม่ได้ ในเมื่อมันเป็นการแสดงความรับผิดชอบต่อความผิดอย่างหนึ่งที่ควรจะพึงทำเหมือนกัน? ผมไม่รู้นะว่าครอบครัวคนอื่นเป็นแบบนี้มั้ย แต่ที่แน่ๆคือทุกๆวันนี้ผมเครียดและแอบร้องไห้ทุกครั้งที่ทะเลาะกับพวกเขา เพราะผมทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง และไม่เคยได้รับคำพูดหรือการกระทำในแง่บวกจากพวกเขาเลยสักครั้ง ทุกวันนี้ผมโดนพวกเขามองว่าเป็นแค่เด็กไม่ยอมรับผิด เด็กไม่ยอมรับความจริง ทั้งๆที่ความจริงทุกอย่างมันจุกอยู่ในอกผมหมด แต่ผมก็พูดออกไปไม่ได้ เพราะพูดแล้วก็โดนด่ากลับมาอยู่ดี
ขอแลกเปลี่ยนความคิดเห็นและขอแนวทางแก้ปัญหาด้วยครับ ไม่อยากให้ความเครียดสะสมไปมากกว่านี้แล้วครับ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่