คือเป็นเรื่องที่เราตั้งคำถามมาสักพักแล้วค่ะ นี่อาจเป็นการขอพื้นที่ระบายด้วย
คือตั้งแต่เด็ก เรามักจะโดนคุณแม่ ต่อว่า ดุด่า หรือโดนตี ด้วยเหตุผลที่เล็กน้อยมากๆ (เช่น ลืมหมวกเนตรนารีไว้ที่โรงเรียน) หรือบางอย่างที่เรามีคำอธิบาย ท่านก็เลือกที่จะต่อว่าเราก่อนฟังเหตุผลเราเสมอ แล้วถ้าท่านอารมณ์ขึ้นเมื่อไหร่ ต่อให้เราจะฝืนให้เหตุผล ท่านก็ไม่รับฟังแล้วกลายเป็นว่าเราเถียงไปแล้ว
แต่ถึงอย่างนั้นก็มีบ้างบางเหตุการณ์ที่ท่านจะพูดขอโทษเรา ถึงที่เราจำความได้จะเป็นการขอโทษผ่านข้อความไลน์ก็ตาม แต่เราก็หายโกรธ หายนอยด์ได้ทันทีเลยค่ะ
แต่ว่าเราก็โดนอะไรแพตเทิร์นเดิมๆ มาตั้งแต่เด็กจนโตค่ะ ตอนเด็กเราอาจไม่ได้โดนทำร้ายร่างกายรุนแรง แต่คำดุ ด่า น้ำเสียง หรือโดนตีบางครั้งก็ไม่ได้เบาเลย ก็เป็นกลายเป็นแผลในใจมาจนเราโต กลายเป็นเราเวอร์ชั่นที่โตขึ้นกลายเป็นคนขี้ระแวง ไม่กล้า กลัวการทำอะไรสักอย่าง เพราะถ้าทำผิดก็อาจจะโดนดุ โดนตะคอก ไม่สู้คนเลยค่ะ (โดนเอาเปรียบอยู่ตลอด 555)
แต่ดีที่มีจังหวะที่เราตัดสินใจไปเรียนมหาลัยที่ไกลๆ ทำให้อย่างน้อยตลอด 4 ปี ยังมีจังหวะให้ได้หายใจหายคอ ได้เปลี่ยนตัวเองเป็นเวอร์ชั่นที่กล้าขึ้นมาบ้าง (ทำให้รู้ว่าคุณแม่ที่เรามองว่าปกติ ที่จริงแล้วมันก็ไม่ปกตินะ) แต่พอเรียนจบ เราโตขึ้น ช่วงที่พัก+หางาน เราก็พยายามรับผิดชอบอะไรหลายๆ อย่างในบ้านมากขึ้น อย่างอาหารปกติเราไม่ค่อยทำ (เพราะทำไม่ได้เรื่อง ทำแต่เมนูง่ายๆ มากๆ) เราก็พยายามปรับตัวมากๆ ทำจนมันกลายเป็นความรับผิดชอบของเราไปแล้ว และงานอื่นๆ พ่วงด้วยต้องทำเป็นคนอารมณ์ดี ใจเย็น หรือรองรับอารมณ์จากครอบครัวเพื่อที่จะเลี่ยงโดนคำดุด่าแรงๆ อะไรที่กลั้นได้ ก็ปล่อยผ่านไปค่ะ
แต่... เราก็ยังโดนค่ะ 555
พอเป็นแบบนั้น ไม่รู้ทำไมช่วงนี้กลายเป็นว่าพอเราโดนอะไรแบบนี้ เราชอบมานั่งตั้งหลักคนเดียว แล้วเกิดคำถามในหัวเสมอว่า แม่เขาฟังเหตุผลเราครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่นะ เราสามารถเป็นตัวเองที่สามารถ สุข ทุกข์ เอาแต่ใจได้บ้างครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ (ปัจจุบันเพิ่งสังเกตตัวเองว่าหัวเราะแต่ละที มันแห้ง มันฝืน) แม่ (และทุกคนในครอบครัว) พูดคำว่าขอโทษเราครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กันนะ
เราไม่เคยหวงคำขอโทษเลยค่ะ ถ้าเราผิดจริงเรายินดีขอโทษมากๆ ถึงขั้นที่ว่าแม้เราไม่ผิดเราก็เลือกที่จะขอโทษเพื่อให้อะไรมันดีขึ้น แต่บางครั้งเรื่องที่เราโดนมันก็ไม่ได้ผิด เป็นเรื่องที่เราทำให้เขาด้วยซ้ำ แต่เรากลับโดน (ตั้งแต่กลับบ้านมาทุ่มเทให้เรื่องที่บ้านมาก เพราะไม่อยากโดนเยอะ) และเราก็ขอโทษไม่ลงด้วย เพราะถ้าเขาฟังเหตุผลเราสักนิดว่าทำไมเราทำแบบนี้ ทำไปเพื่อใคร... ก็ไม่แน่ใจว่าเขาจะรับฟังหรือเปล่า 555 เคยพยายามอธิบายแล้วเขาไม่ฟังอ่ะ
นั่นแหละค่ะ แค่พอคิดว่าตอนที่เราเด็กกว่านี้ เขาฟังเรามากกว่านี้ เคยเป็นฝ่ายขอโทษเรา แต่ทำไมพอเราโตขึ้น พอเราเป็นผู้ใหญ่ขึ้น เราเป็นเด็กเวอร์ชั่นที่ดีกว่าเมื่อก่อนด้วยวุฒิภาวะที่โตแล้ว ทำไมกลายเป็นว่ายิ่งห่างไกลกับอะไรแบบนั้นหรอคะ
เรารักแม่มากนะคะ รักครอบครัวมาก ถึงขั้นเคยออกปะทะกับคนๆ นึงที่คลั่ง ทั้งๆ ที่ตัวเองก็กลัว ตัวเองก็อาจจะโดนทำร้ายก็ได้ แต่เราก็เคยยืนหยัดขาสั่นเพื่อเขามาแล้ว แต่ทำไมอะไรไม่ดีขึ้นเลยล่ะค่ะ
หรือเราเป็นคนขี้น้อยใจไปหน่อย 555 เราก็แค่อยากได้การเทคแคร์ทางใจจากคนที่เราแคร์บ้าง แบบนี้มันเหมือนอกหักจากคนที่เรารักมาทั้งชีวิตเลยอ่ะ
ยิ่งเราเติบโตขึ้น เรายิ่งได้คำขอโทษน้อยลงเหรอคะ หรือมันคือการเป็นผู้ใหญ่?
คือตั้งแต่เด็ก เรามักจะโดนคุณแม่ ต่อว่า ดุด่า หรือโดนตี ด้วยเหตุผลที่เล็กน้อยมากๆ (เช่น ลืมหมวกเนตรนารีไว้ที่โรงเรียน) หรือบางอย่างที่เรามีคำอธิบาย ท่านก็เลือกที่จะต่อว่าเราก่อนฟังเหตุผลเราเสมอ แล้วถ้าท่านอารมณ์ขึ้นเมื่อไหร่ ต่อให้เราจะฝืนให้เหตุผล ท่านก็ไม่รับฟังแล้วกลายเป็นว่าเราเถียงไปแล้ว
แต่ถึงอย่างนั้นก็มีบ้างบางเหตุการณ์ที่ท่านจะพูดขอโทษเรา ถึงที่เราจำความได้จะเป็นการขอโทษผ่านข้อความไลน์ก็ตาม แต่เราก็หายโกรธ หายนอยด์ได้ทันทีเลยค่ะ
แต่ว่าเราก็โดนอะไรแพตเทิร์นเดิมๆ มาตั้งแต่เด็กจนโตค่ะ ตอนเด็กเราอาจไม่ได้โดนทำร้ายร่างกายรุนแรง แต่คำดุ ด่า น้ำเสียง หรือโดนตีบางครั้งก็ไม่ได้เบาเลย ก็เป็นกลายเป็นแผลในใจมาจนเราโต กลายเป็นเราเวอร์ชั่นที่โตขึ้นกลายเป็นคนขี้ระแวง ไม่กล้า กลัวการทำอะไรสักอย่าง เพราะถ้าทำผิดก็อาจจะโดนดุ โดนตะคอก ไม่สู้คนเลยค่ะ (โดนเอาเปรียบอยู่ตลอด 555)
แต่ดีที่มีจังหวะที่เราตัดสินใจไปเรียนมหาลัยที่ไกลๆ ทำให้อย่างน้อยตลอด 4 ปี ยังมีจังหวะให้ได้หายใจหายคอ ได้เปลี่ยนตัวเองเป็นเวอร์ชั่นที่กล้าขึ้นมาบ้าง (ทำให้รู้ว่าคุณแม่ที่เรามองว่าปกติ ที่จริงแล้วมันก็ไม่ปกตินะ) แต่พอเรียนจบ เราโตขึ้น ช่วงที่พัก+หางาน เราก็พยายามรับผิดชอบอะไรหลายๆ อย่างในบ้านมากขึ้น อย่างอาหารปกติเราไม่ค่อยทำ (เพราะทำไม่ได้เรื่อง ทำแต่เมนูง่ายๆ มากๆ) เราก็พยายามปรับตัวมากๆ ทำจนมันกลายเป็นความรับผิดชอบของเราไปแล้ว และงานอื่นๆ พ่วงด้วยต้องทำเป็นคนอารมณ์ดี ใจเย็น หรือรองรับอารมณ์จากครอบครัวเพื่อที่จะเลี่ยงโดนคำดุด่าแรงๆ อะไรที่กลั้นได้ ก็ปล่อยผ่านไปค่ะ
แต่... เราก็ยังโดนค่ะ 555
พอเป็นแบบนั้น ไม่รู้ทำไมช่วงนี้กลายเป็นว่าพอเราโดนอะไรแบบนี้ เราชอบมานั่งตั้งหลักคนเดียว แล้วเกิดคำถามในหัวเสมอว่า แม่เขาฟังเหตุผลเราครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่นะ เราสามารถเป็นตัวเองที่สามารถ สุข ทุกข์ เอาแต่ใจได้บ้างครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ (ปัจจุบันเพิ่งสังเกตตัวเองว่าหัวเราะแต่ละที มันแห้ง มันฝืน) แม่ (และทุกคนในครอบครัว) พูดคำว่าขอโทษเราครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กันนะ
เราไม่เคยหวงคำขอโทษเลยค่ะ ถ้าเราผิดจริงเรายินดีขอโทษมากๆ ถึงขั้นที่ว่าแม้เราไม่ผิดเราก็เลือกที่จะขอโทษเพื่อให้อะไรมันดีขึ้น แต่บางครั้งเรื่องที่เราโดนมันก็ไม่ได้ผิด เป็นเรื่องที่เราทำให้เขาด้วยซ้ำ แต่เรากลับโดน (ตั้งแต่กลับบ้านมาทุ่มเทให้เรื่องที่บ้านมาก เพราะไม่อยากโดนเยอะ) และเราก็ขอโทษไม่ลงด้วย เพราะถ้าเขาฟังเหตุผลเราสักนิดว่าทำไมเราทำแบบนี้ ทำไปเพื่อใคร... ก็ไม่แน่ใจว่าเขาจะรับฟังหรือเปล่า 555 เคยพยายามอธิบายแล้วเขาไม่ฟังอ่ะ
นั่นแหละค่ะ แค่พอคิดว่าตอนที่เราเด็กกว่านี้ เขาฟังเรามากกว่านี้ เคยเป็นฝ่ายขอโทษเรา แต่ทำไมพอเราโตขึ้น พอเราเป็นผู้ใหญ่ขึ้น เราเป็นเด็กเวอร์ชั่นที่ดีกว่าเมื่อก่อนด้วยวุฒิภาวะที่โตแล้ว ทำไมกลายเป็นว่ายิ่งห่างไกลกับอะไรแบบนั้นหรอคะ
เรารักแม่มากนะคะ รักครอบครัวมาก ถึงขั้นเคยออกปะทะกับคนๆ นึงที่คลั่ง ทั้งๆ ที่ตัวเองก็กลัว ตัวเองก็อาจจะโดนทำร้ายก็ได้ แต่เราก็เคยยืนหยัดขาสั่นเพื่อเขามาแล้ว แต่ทำไมอะไรไม่ดีขึ้นเลยล่ะค่ะ
หรือเราเป็นคนขี้น้อยใจไปหน่อย 555 เราก็แค่อยากได้การเทคแคร์ทางใจจากคนที่เราแคร์บ้าง แบบนี้มันเหมือนอกหักจากคนที่เรารักมาทั้งชีวิตเลยอ่ะ