มีใครมีวิธี จัดการกับเด็กแบบนี้ไหมคะ??
.....เรามีหลานคนนึง เป็น ผช พ่อแม่มันแยกทางกัน แล้วแม่มันก็มาทิ้งให้แม่เราเลี้ยงตั้งแต่ยังแบเบาะ ง่ายๆ ว่าฝากเลี้ยง แล้วไปทำงานที่ กทมฯ (แม่ของเรามีศักดิ์เป็นพี่สาวของแม่มันค่ะ) จนตอนนี้มันก็อายุ 14 ได้ พอจบ ม.2 ปุ๊บ มันก็คิดอยากลาออกจาก รร. ตามเพื่อนมันที่อยู่หมู่บ้านเดียวกัน (ซึ่งก็ไม่รู้ว่ามันคิดอะไรของมันอยู่) แม่มันกลับมาทำเรื่องลาออกให้มัน ชวนไปทำงานที่ กทมฯ ด้วย มันก็บอกไม่ไป จะอยู่บ้านอย่างเดียว มันบอกจะเอามันไปทรมานทำไม? จะอยู่เป็นทาสรับใช้แม่เรา มันพูด!!!! *ซึ่งดูๆ แล้วมันไม่ทำไรหรอกค่ะ งานบ้านก็ไม่แตะ เสื้อผ้าก็ใส่แต่ตัวเดิม นาน น๊าน นานๆ ซักที มันก็เหม็นอื้ออยู่แบบนั้นล่ะค่ะ (พยายามบอกมัน ว่ามีกลิ่นตัวเหม็นมาก มันก็บอกว่าตัวเองหอม เหอะๆ แล้วแต่...ึง อยู่ใกล้ไม่ได้เลยค่ะเหม็นจริงๆ หึๆ ก็ดีที่แม่เราไม่ไปซักให้มัน) ละวันๆ ก็เอาแต่ขอเงิน หมดเมื่อไหร่ก็ขออีก ขับรถไปมา ค่าน้ำมันก็มาขอแม่เราตลอด ไม่เคยจะคิดหาเงินเองเลย เดือนๆ นึง แม่มันจะโอนเงินมาให้ 3,000 บาท ดูๆ จากมันใช้แล้วก็ไม่ไหวค่ะเงินเท่านี้ บางทีก็สงสารแม่มันอยู่นะ มีลูกคนเดียวก็เป็นแบบนี้ซะละ มันไม่ฟังแม่ตัวเองเลย แม่มันนี่ถึงกับพูดไม่ออกเลยล่ะ (ดูจะรักแม่เรามากกว่าแม่ของมัน เพราะแม่เราเลี้ยงมา) เมื่อก่อนมันจะกลับบ้านเกือบจะตี2 ทุกวัน เดี๋ยวนี้ก็เริ่มจะกลับเร็วขึ้นอยู่ แต่ก็ถือว่าดึก มันเป็นเด็กที่ตัวหนังสือสวยนะ วาดรูปพวกเป็นลายไทยได้ เราเคยบอกให้มันเรียนด้านนี้ มันก็ไม่เอาไม่สนใจอะไรเลย มันจะสนใจแต่ตัวเอง เอาแต่คำพูดตัวเอง ขอเงินไม่ได้ก็บังคับแม่เรา ไม่ได้มันก็จะแกล้งทำตัวหน้าสงสาร พูดประชดประชัน ทำนองว่า ก็ตัวมันเป็นเด็กไม่มีพ่อมีพ่อแม่หนิ จะทำอะไรก็ผิด ได้ไรก็ไม่ได้ (บางทีเราก็บอกแม่ว่าอย่ายอมมันง่ายๆ ได้ไหม ใจแข็งๆ หน่อย แม่เราก็เอาแต่บ่นให้มัน แต่สุดท้ายก็ยื่นให้) ทุกทีที่เราเห็นเราอยากจะเข้าไปกระทึบมัน ให้มันตายๆ ไปซะ เราอยากจะเอาแม่ไปให้ไกลที่สุด ไกลจากมัน ละปล่อยมันไว้คนเดียวนั่นล่ะ ว่าจะอยู่ได้มะ! เราแทบไม่อยากจะนับญาติกับมันเลยล่ะ มันอาจจะดูเป็นความคิดที่รุนแรงและบาปกรรมมาก... (แม่เราก็เอือมระอากับพฤติกรรมของมันมาก เราสงสารแม่ แม่จะชอบมาบ่นๆ เล่าๆ เรื่องของมัน เราเบื่อที่จะฟังเรื่องของมันจริงๆ ส่วนแม่ของมันก็คอยถามข่าวเรื่องลูก แม่เราก็ได้แต่คำว่า"เหมือนเดิม...")
...ตอนนี้ก็ได้แต่ดูพฤติกรรมของมันว่าวันนึงจะมีอะไรเปลี่ยนไปไหม เมื่อไหร่มันจะคิดได้...
..........................
ปล.เราอยากจะฝากถึงคนที่มีลูกนะคะ ว่า "ถ้าไม่พร้อมที่จะมีก็อย่าพึ่งมีลูก หรือถ้ามีแล้วก็อยากจะให้มีเวลาเลี้ยงดูเค้าบ้าง เด็กบางคนอาจจะขาดความอบอุ่นจากการเลี้ยงดูจาก่แม่ ละทำให้คิดไปต่างๆ นาๆ ถ้าเด็กที่คิดได้ก็ดีไปค่ะ (แต่ไม่ใช่กับไอ่ที่เรามาระบายในกระทู้นี้ มันเหลืออดจริงๆ ค่ะ ไม่รุจะระบายทางไหน ขอ อภัยถ้าพูดไรไม่ถูกต้องและเหมาะสนไปนะคะ *ทั้งหมดนนี้คือเรื่องจริงไม่ได้แต่ขึ้นเอง)
.......ฝากคำถามไว้นิดนึง......
- จะจัดการกับเด็กแบบนี้ยังไงดี?
- มีครอบครัวใครเจอสถานการณ์แบบนี้บ้างไหม?
ใครมีวิธีจัดการณ์กับเด็กแบบนี้บ้าง?
.....เรามีหลานคนนึง เป็น ผช พ่อแม่มันแยกทางกัน แล้วแม่มันก็มาทิ้งให้แม่เราเลี้ยงตั้งแต่ยังแบเบาะ ง่ายๆ ว่าฝากเลี้ยง แล้วไปทำงานที่ กทมฯ (แม่ของเรามีศักดิ์เป็นพี่สาวของแม่มันค่ะ) จนตอนนี้มันก็อายุ 14 ได้ พอจบ ม.2 ปุ๊บ มันก็คิดอยากลาออกจาก รร. ตามเพื่อนมันที่อยู่หมู่บ้านเดียวกัน (ซึ่งก็ไม่รู้ว่ามันคิดอะไรของมันอยู่) แม่มันกลับมาทำเรื่องลาออกให้มัน ชวนไปทำงานที่ กทมฯ ด้วย มันก็บอกไม่ไป จะอยู่บ้านอย่างเดียว มันบอกจะเอามันไปทรมานทำไม? จะอยู่เป็นทาสรับใช้แม่เรา มันพูด!!!! *ซึ่งดูๆ แล้วมันไม่ทำไรหรอกค่ะ งานบ้านก็ไม่แตะ เสื้อผ้าก็ใส่แต่ตัวเดิม นาน น๊าน นานๆ ซักที มันก็เหม็นอื้ออยู่แบบนั้นล่ะค่ะ (พยายามบอกมัน ว่ามีกลิ่นตัวเหม็นมาก มันก็บอกว่าตัวเองหอม เหอะๆ แล้วแต่...ึง อยู่ใกล้ไม่ได้เลยค่ะเหม็นจริงๆ หึๆ ก็ดีที่แม่เราไม่ไปซักให้มัน) ละวันๆ ก็เอาแต่ขอเงิน หมดเมื่อไหร่ก็ขออีก ขับรถไปมา ค่าน้ำมันก็มาขอแม่เราตลอด ไม่เคยจะคิดหาเงินเองเลย เดือนๆ นึง แม่มันจะโอนเงินมาให้ 3,000 บาท ดูๆ จากมันใช้แล้วก็ไม่ไหวค่ะเงินเท่านี้ บางทีก็สงสารแม่มันอยู่นะ มีลูกคนเดียวก็เป็นแบบนี้ซะละ มันไม่ฟังแม่ตัวเองเลย แม่มันนี่ถึงกับพูดไม่ออกเลยล่ะ (ดูจะรักแม่เรามากกว่าแม่ของมัน เพราะแม่เราเลี้ยงมา) เมื่อก่อนมันจะกลับบ้านเกือบจะตี2 ทุกวัน เดี๋ยวนี้ก็เริ่มจะกลับเร็วขึ้นอยู่ แต่ก็ถือว่าดึก มันเป็นเด็กที่ตัวหนังสือสวยนะ วาดรูปพวกเป็นลายไทยได้ เราเคยบอกให้มันเรียนด้านนี้ มันก็ไม่เอาไม่สนใจอะไรเลย มันจะสนใจแต่ตัวเอง เอาแต่คำพูดตัวเอง ขอเงินไม่ได้ก็บังคับแม่เรา ไม่ได้มันก็จะแกล้งทำตัวหน้าสงสาร พูดประชดประชัน ทำนองว่า ก็ตัวมันเป็นเด็กไม่มีพ่อมีพ่อแม่หนิ จะทำอะไรก็ผิด ได้ไรก็ไม่ได้ (บางทีเราก็บอกแม่ว่าอย่ายอมมันง่ายๆ ได้ไหม ใจแข็งๆ หน่อย แม่เราก็เอาแต่บ่นให้มัน แต่สุดท้ายก็ยื่นให้) ทุกทีที่เราเห็นเราอยากจะเข้าไปกระทึบมัน ให้มันตายๆ ไปซะ เราอยากจะเอาแม่ไปให้ไกลที่สุด ไกลจากมัน ละปล่อยมันไว้คนเดียวนั่นล่ะ ว่าจะอยู่ได้มะ! เราแทบไม่อยากจะนับญาติกับมันเลยล่ะ มันอาจจะดูเป็นความคิดที่รุนแรงและบาปกรรมมาก... (แม่เราก็เอือมระอากับพฤติกรรมของมันมาก เราสงสารแม่ แม่จะชอบมาบ่นๆ เล่าๆ เรื่องของมัน เราเบื่อที่จะฟังเรื่องของมันจริงๆ ส่วนแม่ของมันก็คอยถามข่าวเรื่องลูก แม่เราก็ได้แต่คำว่า"เหมือนเดิม...")
...ตอนนี้ก็ได้แต่ดูพฤติกรรมของมันว่าวันนึงจะมีอะไรเปลี่ยนไปไหม เมื่อไหร่มันจะคิดได้...
..........................
ปล.เราอยากจะฝากถึงคนที่มีลูกนะคะ ว่า "ถ้าไม่พร้อมที่จะมีก็อย่าพึ่งมีลูก หรือถ้ามีแล้วก็อยากจะให้มีเวลาเลี้ยงดูเค้าบ้าง เด็กบางคนอาจจะขาดความอบอุ่นจากการเลี้ยงดูจาก่แม่ ละทำให้คิดไปต่างๆ นาๆ ถ้าเด็กที่คิดได้ก็ดีไปค่ะ (แต่ไม่ใช่กับไอ่ที่เรามาระบายในกระทู้นี้ มันเหลืออดจริงๆ ค่ะ ไม่รุจะระบายทางไหน ขอ อภัยถ้าพูดไรไม่ถูกต้องและเหมาะสนไปนะคะ *ทั้งหมดนนี้คือเรื่องจริงไม่ได้แต่ขึ้นเอง)
.......ฝากคำถามไว้นิดนึง......
- จะจัดการกับเด็กแบบนี้ยังไงดี?
- มีครอบครัวใครเจอสถานการณ์แบบนี้บ้างไหม?