แม่ไม่เคยเลี้ยงดู

ตั้งแต่จำความได้มีแต่ตายายเลี้ยงดูมาตั้งแต่แบเบาะ ส่งเรียน เลี้ยงดูทุกอย่าง ส่วนพ่อและแม่ไม่เคยหยิบยื่นเข้ามาช่วยเลยสักครั้งเดียว
ไปเจอพ่อแม่บ้างเวลาที่ตากับยายพาไปในตอนเด็กๆ พอตายายเลี้ยงดูโตขึ้นเรียนจบม.3ก็ออกมาทำงาน เพราะยายเสียส่วนตาก็มีครอบครัวน้อย ตัวเราเองคิดว่าคงเรียนต่อไม่ได้เพราะไม่มีคนส่งเรียนตาก็มีภาระ ก็เลยแยกตัวออกมาจากตาเพื่อทำงาน อยู่หอคนเดียว ใช้ชีวิตคนเดียวในกทม. พอทำงานพ่อแม่ก็เริ่มติดต่อกลับมาบ้าง ส่วนตัวพ่อไม่ได้อะไรกับเราเท่าไหร่เขาก็มีครอบครัวใหม่แต่ไม่เคยขอเงินเราเลย แต่ส่วนตัวแม่รู้ว่าเราเริ่มทำงานก็มีเริ่มขอเงินบ้าง เราก็โอเคบอกกับเขาว่าจะส่งให้ใช้ทุกเดือนเพราะก็ไม่ได้มากมายเท่าไหร่แต่ก็มีบอกเขาไปเนิ่นๆว่าถ้าเดือนไหนไม่พอใช้ก็จะไม่ส่งให้นะเพราะเราใช้ชีวิตในกทม.ค่าใช้จ่ายรายวันมันก็จะสูงหน่อย ก็ทำงานเรื่อยมามีบางทีเงินไม่พอเราก็บอกเขาว่าเดือนนี้ไม่มีให้เขาก็จะไม่พอใจ จะพูดพร่ำอยู่แบบนั้น ตอนแรกเราก็สงสารถึงไม่พอเราก็ส่งให้เล็กน้อยไป หลังๆมันเริ่มไม่ใช่ บางทีเราไม่มีก็ต้องขอยืมจากพ่อเพื่อให้แม่ เราทำงานมาจนอายุตอนนี้ 20 ปี เรามีแฟนและเกิดตัวน้อยๆของเราขึ้นมาในท้องเราก็เลยหยุดพักทำงานไปยาวๆ ส่วนเงินเก็บเราคิดว่าในอนาคตเราต้องเก็บไว้ให้ลูกเราบ้าง เราจึงไม่ได้ส่งเงินให้แม่ใช้แบบก่อนมาสองสามเดือนแล้ว ตอนแรกแม่ก็เหมือนไม่ค่อยพอใจ ไม่รู้ว่าไม่พอใจที่เราทำงานมาตลอดแต่กลับมาท้องหรือไม่พอใจที่เราไม่มีเงินให้เขา แม่ก็หายไปสักพักแต่ก็มีมาขอบ้างเรื่อยๆแต่เราไม่มีให้ก็บอกเขาแม่จะไม่พอใจทุกครั้งและบางทีจะว่าเรากลับมาบ้าง เราควรทำยังไงดีคะถึงจะผ่านพ้นไปได้? เราก็เครียดจะตายอยู่แล้วแต่เขาไม่เคยสงสารเราเลย เราต้องเลี้ยงดูเขาไปตลอดชีวิตเลยไหมคะ?ทั้งที่เขาไม่เคยเลี้ยงดูเรามาเลย