สวัสดีครับเพื่อนๆ ผมไม่รู้จะเล่าเรื่องราวที่ไม่สบายใจยังไงดี
ผมคิดอยู่นานสองนาน กับสิ่งที่เกิดขึ้นว่าจะมาแชร์ความเห็น
ดีไหม
ผมอายุ 3x ปี ผมทำงานมาแล้วทั้งหมด 7 ปี โรงงานทั้งหมด
ย้ายมาแล้ว 3 โรงงาน ผมเป็นคนคุยเก่ง ร่าเริงกับเพื่อนๆครับ
และอ่อนน้อมถ่อมตนมากกับผู้ใหญ่ ปัญหามีอยู่ว่าตลอดระยะ
เวลาตั้งแต่ ม.ต้นมา ผมมักจะโดนคนเกลียด จนถึง ม.ปลาย
ด้วยเหตุผลอะไรไม่ทราบ ผมโดนข่มเหงมาตลอด เพราะผมไม่
ชอบการมีเรื่อง เรื่องราวทุกอย่างจบลงด้วยการ ยอมของผม
โดนต่อยบ้าง โดนไถเงินบ้าง แต่พอเวลาผ่านมา ผมก็คิดว่า
คงจะเป็นเรื่องราวของวัยรุ่น พอเข้ามหาวิทยาลัย ก็เจออีก แต่
ไม่ค่อยหนักเท่าไหร่ เพราะผมไม่ค่อยออกไปไหน ส่วนมากอยุ่
แต่หอพัก แต่พอจบมาเริ่มทำงาน ที่แรกก็มีความรู้สึกเดิมๆ เดิน
ไปไหนก็มีแต่คนจ้องจะหาเรื่อง ไม่ได้คิดไปเองนะครับ เพราะ
ท่าทางเขาเอาเรื่องจริงๆ ทั้งด่าทั้งให้ของลับ ผมก็ยอมแบบงงๆ
เก็บเอาไปคิดวิตก กลัวโดนทำร้ายต่างๆนาๆ ทั้งๆที่ไม่เคยทำร้าย
ใครจริงๆ ทนอยุ่ได้ 2 ปี ก็ย้ายที่ทำงาน ก็เจอแบบเดิม ก็ต้องทนอยู่
ด้วยสภาพจิตใจที่วิตก แต่ต้องทนเพราะครอบครัวรอเรา เราก็ไม่
กล้าที่จะเล่า บางที่ไปโรงงานลูกค้าก็เจอพนักงานมองเหมือนหาเรื่อง
ทั้งๆที่โรงงานตัวเองก็หนักแล้ว ยิ่งเครียดไปใหญ่ และยังมีแถวที่พัก
อาศัยอีก ผมเช่าหอพัก บางทีเดินเข้าหอหลังเลิกงาน ก็โดนตะโกนใส่
โดนมองหน้าแบบจ้องเลยก็มี ทั้งๆที่ผมไม่เคยไปทำอะไรให้ใครเดือด
ร้อนเลย ทุกวันนี้ผมจิตตกมากครับ ผมไม่กล้าที่จะมองหน้าใครเลย
ผมไม่ต้องการให้มีคนรักเพิ่ม แต่ผมขอที่จะไม่ให้มีคนเกลียดแบบนี้
จะได้ไหม ทุกวันนี้คิดมาก จิตตก ทำอะไรก็กลัวไปหมด กลัวคนเขาไม่
พอใจ กลัวทำอะไรไม่ถูกใจเขา บางทีผมก็ไม่อยากอยู่กับชีวิตที่มีแต่
ความกลัวแบบนี้เลย ผมอยากได้ข้อความของเพื่อนๆหรือเรื่องราว
ที่จะแนะนำให้ผมผ่านจุดนี้ได้ไหมครับ ผมต้องการทำงานแบบมีความ
สุขทำเพื่อพ่อแม่ผม ผมไม่อยากอึดอัดแล้วไม่รู้ร้องไห้กับใครแล้วครับ
ได้แต่ร้องในใจ ขอบคุณครับ
เพิ่มเติมนิดนึงครับ
1.ผมเป็นโรคจิตไหมครับ ผมจะได้หาหมอ
มีใครเป็นเหมือนผมไหม ชีวิตนี้
ผมคิดอยู่นานสองนาน กับสิ่งที่เกิดขึ้นว่าจะมาแชร์ความเห็น
ดีไหม
ผมอายุ 3x ปี ผมทำงานมาแล้วทั้งหมด 7 ปี โรงงานทั้งหมด
ย้ายมาแล้ว 3 โรงงาน ผมเป็นคนคุยเก่ง ร่าเริงกับเพื่อนๆครับ
และอ่อนน้อมถ่อมตนมากกับผู้ใหญ่ ปัญหามีอยู่ว่าตลอดระยะ
เวลาตั้งแต่ ม.ต้นมา ผมมักจะโดนคนเกลียด จนถึง ม.ปลาย
ด้วยเหตุผลอะไรไม่ทราบ ผมโดนข่มเหงมาตลอด เพราะผมไม่
ชอบการมีเรื่อง เรื่องราวทุกอย่างจบลงด้วยการ ยอมของผม
โดนต่อยบ้าง โดนไถเงินบ้าง แต่พอเวลาผ่านมา ผมก็คิดว่า
คงจะเป็นเรื่องราวของวัยรุ่น พอเข้ามหาวิทยาลัย ก็เจออีก แต่
ไม่ค่อยหนักเท่าไหร่ เพราะผมไม่ค่อยออกไปไหน ส่วนมากอยุ่
แต่หอพัก แต่พอจบมาเริ่มทำงาน ที่แรกก็มีความรู้สึกเดิมๆ เดิน
ไปไหนก็มีแต่คนจ้องจะหาเรื่อง ไม่ได้คิดไปเองนะครับ เพราะ
ท่าทางเขาเอาเรื่องจริงๆ ทั้งด่าทั้งให้ของลับ ผมก็ยอมแบบงงๆ
เก็บเอาไปคิดวิตก กลัวโดนทำร้ายต่างๆนาๆ ทั้งๆที่ไม่เคยทำร้าย
ใครจริงๆ ทนอยุ่ได้ 2 ปี ก็ย้ายที่ทำงาน ก็เจอแบบเดิม ก็ต้องทนอยู่
ด้วยสภาพจิตใจที่วิตก แต่ต้องทนเพราะครอบครัวรอเรา เราก็ไม่
กล้าที่จะเล่า บางที่ไปโรงงานลูกค้าก็เจอพนักงานมองเหมือนหาเรื่อง
ทั้งๆที่โรงงานตัวเองก็หนักแล้ว ยิ่งเครียดไปใหญ่ และยังมีแถวที่พัก
อาศัยอีก ผมเช่าหอพัก บางทีเดินเข้าหอหลังเลิกงาน ก็โดนตะโกนใส่
โดนมองหน้าแบบจ้องเลยก็มี ทั้งๆที่ผมไม่เคยไปทำอะไรให้ใครเดือด
ร้อนเลย ทุกวันนี้ผมจิตตกมากครับ ผมไม่กล้าที่จะมองหน้าใครเลย
ผมไม่ต้องการให้มีคนรักเพิ่ม แต่ผมขอที่จะไม่ให้มีคนเกลียดแบบนี้
จะได้ไหม ทุกวันนี้คิดมาก จิตตก ทำอะไรก็กลัวไปหมด กลัวคนเขาไม่
พอใจ กลัวทำอะไรไม่ถูกใจเขา บางทีผมก็ไม่อยากอยู่กับชีวิตที่มีแต่
ความกลัวแบบนี้เลย ผมอยากได้ข้อความของเพื่อนๆหรือเรื่องราว
ที่จะแนะนำให้ผมผ่านจุดนี้ได้ไหมครับ ผมต้องการทำงานแบบมีความ
สุขทำเพื่อพ่อแม่ผม ผมไม่อยากอึดอัดแล้วไม่รู้ร้องไห้กับใครแล้วครับ
ได้แต่ร้องในใจ ขอบคุณครับ
เพิ่มเติมนิดนึงครับ
1.ผมเป็นโรคจิตไหมครับ ผมจะได้หาหมอ