(ผมจะไม่เล่าตอนอ.1-3 เพราะมันก็เจ็บปวดเหมือนกัน)
อืม...ผมมีเพื่อนคนหนึ่งผมเจอเขาตอนป.4 และผมย้ายมาตอนป.3 เพื่อนคนนั้นเป็นเพื่อนที่ดีมากๆ จนผมกับเพื่อนคนนั้นย้ายห้องมาอยู่ด้วยกัน และสนิทกันรักกันมากๆ จนมีอยู่วันหนึ่ง ไอพวกเด็กนักเลงในห้อง สนใจผมกับเพื่อน2คนเป็นพิเศษ พวกนั้นเลยกลั่นแกล้งพวกผม2คน เช่นขโมยดินสอ รุมทำร้ายผม ฉีกสมุดผม จนผมทนไม่ไหว ผมเลยระเบิดอารมณ์ใส่พวกเขา จนมีหัวหน้า1คนในกลุ่มพวกเด็กนักเลงนั้นเห็นใจผม เลยปกป้องผมแบบลับๆ ผมรู้สึกขอบคุณเขามาก แต่....ความสุขก็อยู่ได้ไม่นาน พอเขาคนนั้นไม่มาโรงเรียน ผมก็โดนเป็นเป้าหมายหลัก ไอพวกนักเลงในห้องเลยมารุมทำร้ายผมคนเดียว และทำให้ผมเป็นโรคซึมเศร้าไปเลย และผมก็เก็บกดมานาน และไม่เคยฟ้องครูไม่เคยบอกใครเลย จนมีอยู่วันหนึ่ง ตอนผมขึ้นชั้นเรียนป.5 ผมคิดว่าผมจะได้เพื่อนใหม่และไม่มีไอพวกนั้นอยู่แล้ว...แต่ผมคิดผิดไอพวกนั้น มันไม่ย้ายออกไป และยังคงอยู่ห้องเดียวกับผม จนผ่านมาหลายวัน ไอพวกนั้นเห็นผมเป็นแค่ของเล่น มันเลยทั้งด่าทั้งทำร้ายตัวผม และผมก็ไม่ฟ้องครูไม่ฟ้องใครเลย จนความโกรธของผมมัน ระเบิดออกมา ผมเลยต่อยไอพวกนั้นไปจนพวกมันไม่กล้าเข้าใกล้ผม....แต่มันก็ทำให้ผมเปลี่ยนไป...ผมกลายเป็นเหมือนไอพวกนั้น คือชอบกลั่นแกล้งและทำร้ายผู้อื่นแบบไม่มีเหตุผล จนมีอยู่วันหนึ่ง เพื่อนสนิทของผม ตอนป.4 เขาแนะนำเพื่อนใหม่กับผม ก็คือเพื่อนในห้องนั้นแหละ แต่ผมยังรู้จักไม่มากพอ และเพื่อนสนิทของผม ก็ชวนผมกับเพื่อนคนใหม่ไปเล่นเกมมากมาย แต่อันที่จริงแล้ว เพื่อนคนใหม่คนนั้นเขามีเจตนาไม่ดีเขา เคยบอกกับผมว่า เขาใช้เพื่อนสนิทอีกคนของผมเป็นเครื่องมือผ่าในชั้นป.5 แต่ผมก็ไม่กล้าบอกใคร จนมีอยู่วันหนึ่งเพื่อนสนิทของผมที่อยู่มาตั้งแต่ป.4 ชวนผมเล่นเกม ผมก็ไม่ได้อะไรผมเลยเล่นไป แต่เพื่อนผมดันด่าผมมหาศาลผมเลยไม่อยากเข้าหา เพื่อนคนนั้นสักเท่าไหร่ ผมเลยเลือกที่จะอยู่คนเดียวและผมคิดจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง ให้เหมือนตอน ป.4 คือไม่ทำร้ายใครไม่ด่าใคร ไม่ตีใคร แต่เพื่อนๆในห้องบางคนก็ดันให้ผมเป็นเลวร้ายแบบนี้ดีแล้ว...
เรื่องราวของผมที่ไม่เคยบอกใคร
อืม...ผมมีเพื่อนคนหนึ่งผมเจอเขาตอนป.4 และผมย้ายมาตอนป.3 เพื่อนคนนั้นเป็นเพื่อนที่ดีมากๆ จนผมกับเพื่อนคนนั้นย้ายห้องมาอยู่ด้วยกัน และสนิทกันรักกันมากๆ จนมีอยู่วันหนึ่ง ไอพวกเด็กนักเลงในห้อง สนใจผมกับเพื่อน2คนเป็นพิเศษ พวกนั้นเลยกลั่นแกล้งพวกผม2คน เช่นขโมยดินสอ รุมทำร้ายผม ฉีกสมุดผม จนผมทนไม่ไหว ผมเลยระเบิดอารมณ์ใส่พวกเขา จนมีหัวหน้า1คนในกลุ่มพวกเด็กนักเลงนั้นเห็นใจผม เลยปกป้องผมแบบลับๆ ผมรู้สึกขอบคุณเขามาก แต่....ความสุขก็อยู่ได้ไม่นาน พอเขาคนนั้นไม่มาโรงเรียน ผมก็โดนเป็นเป้าหมายหลัก ไอพวกนักเลงในห้องเลยมารุมทำร้ายผมคนเดียว และทำให้ผมเป็นโรคซึมเศร้าไปเลย และผมก็เก็บกดมานาน และไม่เคยฟ้องครูไม่เคยบอกใครเลย จนมีอยู่วันหนึ่ง ตอนผมขึ้นชั้นเรียนป.5 ผมคิดว่าผมจะได้เพื่อนใหม่และไม่มีไอพวกนั้นอยู่แล้ว...แต่ผมคิดผิดไอพวกนั้น มันไม่ย้ายออกไป และยังคงอยู่ห้องเดียวกับผม จนผ่านมาหลายวัน ไอพวกนั้นเห็นผมเป็นแค่ของเล่น มันเลยทั้งด่าทั้งทำร้ายตัวผม และผมก็ไม่ฟ้องครูไม่ฟ้องใครเลย จนความโกรธของผมมัน ระเบิดออกมา ผมเลยต่อยไอพวกนั้นไปจนพวกมันไม่กล้าเข้าใกล้ผม....แต่มันก็ทำให้ผมเปลี่ยนไป...ผมกลายเป็นเหมือนไอพวกนั้น คือชอบกลั่นแกล้งและทำร้ายผู้อื่นแบบไม่มีเหตุผล จนมีอยู่วันหนึ่ง เพื่อนสนิทของผม ตอนป.4 เขาแนะนำเพื่อนใหม่กับผม ก็คือเพื่อนในห้องนั้นแหละ แต่ผมยังรู้จักไม่มากพอ และเพื่อนสนิทของผม ก็ชวนผมกับเพื่อนคนใหม่ไปเล่นเกมมากมาย แต่อันที่จริงแล้ว เพื่อนคนใหม่คนนั้นเขามีเจตนาไม่ดีเขา เคยบอกกับผมว่า เขาใช้เพื่อนสนิทอีกคนของผมเป็นเครื่องมือผ่าในชั้นป.5 แต่ผมก็ไม่กล้าบอกใคร จนมีอยู่วันหนึ่งเพื่อนสนิทของผมที่อยู่มาตั้งแต่ป.4 ชวนผมเล่นเกม ผมก็ไม่ได้อะไรผมเลยเล่นไป แต่เพื่อนผมดันด่าผมมหาศาลผมเลยไม่อยากเข้าหา เพื่อนคนนั้นสักเท่าไหร่ ผมเลยเลือกที่จะอยู่คนเดียวและผมคิดจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง ให้เหมือนตอน ป.4 คือไม่ทำร้ายใครไม่ด่าใคร ไม่ตีใคร แต่เพื่อนๆในห้องบางคนก็ดันให้ผมเป็นเลวร้ายแบบนี้ดีแล้ว...