ใจหาย

หญิงสาวกลางสายหมอกยืนเงียบงัน ก้าวพ้นวันคืนเหงาสู่แดนลึกลับ ดวงตาพร่าเลือนรางไร้ชีวาวับ กระซิบกับความตายมาเยือนกาย สายลมเย็นพัดผ่านสะท้านทรวง จิตยังห่วงคนรักไม่สร่างหาย แม้ไร้ซึ่งวิญญาณยังย่างกราย วน

0 ตะวันจวนพลบ .. ที่จบยาก คือซ่อนยิ้มมุมปากเหมือนฝากฝัง แทรกเป็นเหตุส่งเสริมจนเริ่มประดัง ภาพสุมใส่ในภวังค์ .. เกินตั้งตัว 0 เย็นแล้วอีกเย็นย่ำ .. สูรย์จำพราก ภาพอีกฟากฝั่งฟ้าแทรกฝ่าสลัว ซ้อนทับภาพจัน

อาลัยจันทร์ แด่ ครูจันทรา น้าเจริญ # คือเสาแห่ง หลักชัย ไว้สืบสาน เป็นตำนาน สานต่อ ดุจพ่อแม่ เป็นศูนย์รวม ร่วมใจ ไม่เปลี่ยนแปร ให้ร่มเงา เผื่อแผ่ แก่พี่น้อง # ใกล้จะหมด เวลา ฟ้ามืดดับ เดือนผ่องแผ้ว

๘ O คงใช่แล้ว-ห่วงหา .. ความอาวรณ์ เริ่มซอกซอนรุมรัดเกินปัดหาย เมื่อไมตรีเยื่อใยแห่งใจชาย ถักทอดสายโอบฉุดจนสุดยั้ง O กำแพงใดใครสร้างขึ้นขวางคั่น ฤๅอาจกั้นกีดไหว .. เมื่อใจสั่ง ต่อให้สูงใหญ่ล้ำเหลือกำล

สุสานสรวง ร่วงโรย ดั่งโลกฝัน เงาจันทร์ส่อง ซึ้งซับ กับพฤกษา ดอกไม้โปรย กลบหลับ วิญญาณลา เสียงลมพา โหยหวน ครวญนิรันดร์ ใต้ป้ายหิน ผุพัง ดั่งอาณา ซากอุรา จ่อมจม ทิ้งฝอยฝัน ดินซ่อนร่าง รุ่ยลับ ดับตะวัน

เธอเงียบเหมือนสายน้ำ   แต่ใจฉ่ำลึกเกิน ไม่ปะทะไม่เดิน   แต่เกินใครหยั่งใจถึง เธอเหมือนน้ำไหลเรื่อย   ไม่เอ่ยคำรักตรง แต่เย็นซึมทรวงหลง   เหมือนพวงไม้รับน้ำค้าง