ใจหาย

หญิงสาวกลางสายหมอกยืนเงียบงัน ก้าวพ้นวันคืนเหงาสู่แดนลึกลับ ดวงตาพร่าเลือนรางไร้ชีวาวับ กระซิบกับความตายมาเยือนกาย สายลมเย็นพัดผ่านสะท้านทรวง จิตยังห่วงคนรักไม่สร่างหาย แม้ไร้ซึ่งวิญญาณยังย่างกราย วน

อาลัยจันทร์ แด่ ครูจันทรา น้าเจริญ # คือเสาแห่ง หลักชัย ไว้สืบสาน เป็นตำนาน สานต่อ ดุจพ่อแม่ เป็นศูนย์รวม ร่วมใจ ไม่เปลี่ยนแปร ให้ร่มเงา เผื่อแผ่ แก่พี่น้อง # ใกล้จะหมด เวลา ฟ้ามืดดับ เดือนผ่องแผ้ว

0 ที่ขอบฟ้าสูงส่ง .. ฤๅจำนงจะอาจคืบเข้าสืบสอย ลิบไกลนั่นดาวเดือน .. ดูเลื่อนลอย เกินจะคล้อยเคลื่อนให้ .. เอื้อม-ไขว่คว้า 0 ที่ขอบฟ้าไกลพู้น .. เหลื่อมจำรูญงามจริงเสียยิ่งกว่า พรับพริ้มคอยแต่งหวัง .. ท

ว่าด้วยความเป็นไตรลักษณ์แห่งขันธ์ ๕ พระนครสาวัตถี ฯลฯ – เหตุการณ์เกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี ดูกรภิกษุทั้งหลาย รูปไม่เที่ยง – ภิกษุทั้งหลายเอ๋ย “รูป” ไม่เที่ยง สิ่งใดไม่เที่ยง ส

O นิ้วเรียวในอุ้งมือราวยื้อยุด ตรึงภาพฉุดฉวยฝ่า-โศกาสมัย ก้าวย่างจึงปวดร้าวทุกก้าวไป ด้านชาที่ด้านในฝ่าได้ฤา O ปวงแวดล้อมคล้ายเฉพาะจะเยาะเย้ย ให้คุ้นเคยแรงพิโยคที่โลกสื่อ แขนคล้องแขนรูปประโลมยิ่งโหมกร

  ยามินทร์นอนกระสับกระส่ายอยู่นาน ความเหนื่อยล้ากดทับร่าง แต่สมองกลับตื่นตัวเหมือนถูกพันธนาการด้วยความกังวล กว่าที่เปลือกตาจะหนักอึ้งและสติค่อย ๆ หลุดลอยไป ก็ล่วงเข้าตีสอง ความมืดโอบรัดเขาไว้ แต่

การสิ้นไปแห่งอาสวะอาศัยฌาน พระพุทธเจ้าทรงตรัสว่า การสิ้นไปแห่งอาสวะทั้งหลาย สามารถเกิดขึ้นได้โดยอาศัยปฐมฌานบ้าง ทุติยฌานบ้าง ตติยฌานบ้าง จตุตถฌานบ้าง หรืออาศัยฌานในอรูปภูมิ เช่น อากาสานัญจายตนะ วิญญา

พระไตรปิฎก เล่มที่ ๑๗ สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค ว่าด้วย “การหลุดพ้นแห่งจิต” ดูกรภิกษุทั้งหลาย ถ้าจิตของภิกษุคลายกำหนัดแล้วจากรูปธาตุ หลุดพ้นแล้ว จากอาสวะทั้งหลาย เพราะไม่ถือมั่น. ถ้าจิตของ

เธอเงียบเหมือนสายน้ำ   แต่ใจฉ่ำลึกเกิน ไม่ปะทะไม่เดิน   แต่เกินใครหยั่งใจถึง เธอเหมือนน้ำไหลเรื่อย   ไม่เอ่ยคำรักตรง แต่เย็นซึมทรวงหลง   เหมือนพวงไม้รับน้ำค้าง