ขอสดุดีทหารกล้าชาวไทยที่ชายแดน

จำจากเรือนเลื่อนลาระอาใจ
ต้องจากไกลบ้านช่องที่ผ่องใส
เสียงกลองศึกคึกครื้นทุกคืนไป
เหมือนเร่งใจให้ห่างจากนางมา
เหลียวแลหลังยังเห็นเป็นเงาแม่
ยืนดูแลลูกไปไม่หน่ายหนา
น้ำตาคลอพ่อแม่แลผกา
ยิ่งอุราพร่ำคิดถึงติดทรวง
ทางกันดารผ่านดงพงพนา
ลมพัดมาพาใจให้เป็นห่วง
คิดถึงเรือนเหมือนอยู่คู่แดดดวง
ครั้นลาล่วงยิ่งเหงาเฝ้าอาลัย
ถึงแดนอื่นเห็นคนก็คล้ายคลึง
ต่างคนหนึ่งมีบ้านและคนใกล้
แต่ต้องยืนถือศึกนึกห่างไกล
ด้วยเหตุใดจึงพรากจากกันมา
เสียงปืนดังฟังแล้วสะท้านอก
ใจสะทกทุกครั้งยังผวา
แม้จำสู้รู้ชัดด้วยชะตา
ก็โหยหาความสงบไม่จบเลย
โอ้สงครามยามใดจะไกลสิ้น
ให้คืนถิ่นบ้านเก่าที่คุ้นเคย
จะกอดแม่แลพ่อไม่ห่างเลย
ดังคำเคยสัญญาเมื่อคราจร