สวัสดี! เรามีนามปากกาว่า ปีโป้ เราเรียนอยู่ ม.ปลาย เราเรียนสายศิลป์
วันนี้เราจะมาพูดถึงความรู้สึกของเราที่เรามีกับทุกๆอย่าง เรายอมรับนะว่าเราเป็นเด็กที่เข้มแข็งและแข็งแรง แต่มันก็ไม่ทุกเรื่องไป โดยเฉพาะเรื่องครอบครัว ทางบ้านเราพ่อกับแม่เราแยกทางกันตั้งแต่ฉันอยู่ในท้องของแม่ฉัน ฉันไม่ได้มีครอบครัวที่สมบูรณ์เหมือนใครๆ พ่อกับแม่ฉันมีปัญหากันอยู่ตลอดเวลาแล้วคนที่จะต้องหนักใจที่สุดก็คือฉัน เพราะฉันคือคนกลางระหว่างพ่อกับแม่ ฉันยอมรับเลยว่าฉันรักแม่มากกว่าพ่อ ไม่ค่อยผูกพันกับพ่อเท่าไหร่ เนื่องจากแม่เป็นคนที่เลี้ยงฉันมากกว่าพ่อ แม่เลี้ยงฉันคนเดียว โดยที่ไม่ทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันขาดพ่อเลย แต่จะทำไงได้เมื่อโชคชะตาเลือกให้ฉันกลับมาได้อยู่กับพ่อเมื่อฉันโตขึ้น ตอนแรกฉันไม่คิดว่ามันจะทำให้ฉันรู้สึกแย่มากขนาดนี้ แต่พอเวลาผ่านไปมันทำให้ฉันได้รู้ว่าการที่ฉันอยู่กับพ่อมันทำให้ฉันรู้สึกขาดความรัก ขาดพ่อแม่ ขาดความรู้สึกที่เป็นความผูกพัน ความอบอุ่น และที่สำคัญคือรู้สึกเหมือนขาดความสุข ฉันอยู่กับพ่อตอนฉันเรียน ม.ต้น แรกๆฉันรู้สึกสบายใจ แต่พอเวลาผ่านไปอะไรๆก็ชัดเจนขึ้น ทั้งการกระทำและความรู้สึก มีบางวันที่ฉันไม่ไหว ฉันอดทนไม่ได้ที่จะไม่ร้องไห้เรื่องแม่ของฉัน ฉันจำเป็นจะต้องอดทนจนจบ ม.ต้น ฉันคิดในใจคนเดียวว่าฉันอยากจะกลับไปอยู่กับแม่ ฉันอยากอบอุ่น ฉันอยากกลับไปอยู่ที่ๆฉันมีความสุขมากๆ แต่ทุกสิ่งทุกอย่างมันเป็นอย่างที่เราฝันไว้ไม่ได้ทั้งหมด เมื่อฉันกลับมาทบทวนกับตนเองว่าจะเอายังไงกับอนาคตของฉันดี จะอยู่กับพ่อฉันก็ทนไม่ไหว จะให้กลับไปอยู่กับแม่ฉันไม่อยากให้เขาต้องมีปัญหากัน ฉันจึงเลือกที่จะไม่อยู่กับทั้งพ่อและแม่ ฉันคิดว่ามันคือทางออกที่ดีที่สุดในช่วงเวลาในตอนนั้น และฉันยอมรับว่าระหว่าง ม.ต้นขึ้น ม.ปลาย มันมีเรื่องอะไรมากมายให้ฉันต้องจัดการ ทั้งหาโรงเรียนใหม่ สมัคร สอบเข้า เตรียมเอกสาร ฯลฯ ทำให้ฉันไม่ได้เจอแม่ในช่วงปิดเทอม หลังจากนั้นฉันก็เตรียมตัวที่จะเปิดเรียน เป็นระยะเวลา 1 ปีกว่า ที่ฉันไม่ได้เจอแม่ ฉันคิดไว้ในใจว่าฉันตั้งใจจะมาอยู่กับเป็นฉันอย่างน้อยๆ 1 เดือน เพื่อทดแทน 1 ปี ที่ฉันไม่ได้มาหาแม่ แต่เปล่าเลย พ่อเหมือนจะพยายามไม่ให้ฉันเจอแม่ ตัวฉันไม่รู้เหตุผลหรอกว่าเพราะอะไร แต่สำหรับฉันฉันเสียใจมาก แม้ว่าใครจะบอกว่าฉันเอาแต่ใจหรืออะไรก็ตาม ฉันยอมรับว่าฉันเอาแต่ใจเรื่องที่ฉันต้องการที่จะมาเจอแม่ ฉันว่าการเอาแต่ใจเรื่องนี้มันเป็นเรื่องที่ไม่ไร้สาระเลยนะ แต่ฉันไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรจากฉัน เขาก็จะชักแม่น้ำทั้งสี่ห้าแม่น้ำมารวมกันเหมือนจะทำยังไงก็ได้ไม่ให้ฉันเจอกับแม่ แต่ด้วยความรู้สึกของฉัน ฉันคิดว่าฉันควรที่จะต้องขัดที่สุดในชีวิตเพื่อสิ่งที่ฉันต้องการเพียงอย่างเดียว คือการได้เจอกับแม่ของฉัน เราเอาแต่ใจเกินไปมั้ย?
เราดูเป็นเด็กแต่ใจไปหรือเปล่า??
วันนี้เราจะมาพูดถึงความรู้สึกของเราที่เรามีกับทุกๆอย่าง เรายอมรับนะว่าเราเป็นเด็กที่เข้มแข็งและแข็งแรง แต่มันก็ไม่ทุกเรื่องไป โดยเฉพาะเรื่องครอบครัว ทางบ้านเราพ่อกับแม่เราแยกทางกันตั้งแต่ฉันอยู่ในท้องของแม่ฉัน ฉันไม่ได้มีครอบครัวที่สมบูรณ์เหมือนใครๆ พ่อกับแม่ฉันมีปัญหากันอยู่ตลอดเวลาแล้วคนที่จะต้องหนักใจที่สุดก็คือฉัน เพราะฉันคือคนกลางระหว่างพ่อกับแม่ ฉันยอมรับเลยว่าฉันรักแม่มากกว่าพ่อ ไม่ค่อยผูกพันกับพ่อเท่าไหร่ เนื่องจากแม่เป็นคนที่เลี้ยงฉันมากกว่าพ่อ แม่เลี้ยงฉันคนเดียว โดยที่ไม่ทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันขาดพ่อเลย แต่จะทำไงได้เมื่อโชคชะตาเลือกให้ฉันกลับมาได้อยู่กับพ่อเมื่อฉันโตขึ้น ตอนแรกฉันไม่คิดว่ามันจะทำให้ฉันรู้สึกแย่มากขนาดนี้ แต่พอเวลาผ่านไปมันทำให้ฉันได้รู้ว่าการที่ฉันอยู่กับพ่อมันทำให้ฉันรู้สึกขาดความรัก ขาดพ่อแม่ ขาดความรู้สึกที่เป็นความผูกพัน ความอบอุ่น และที่สำคัญคือรู้สึกเหมือนขาดความสุข ฉันอยู่กับพ่อตอนฉันเรียน ม.ต้น แรกๆฉันรู้สึกสบายใจ แต่พอเวลาผ่านไปอะไรๆก็ชัดเจนขึ้น ทั้งการกระทำและความรู้สึก มีบางวันที่ฉันไม่ไหว ฉันอดทนไม่ได้ที่จะไม่ร้องไห้เรื่องแม่ของฉัน ฉันจำเป็นจะต้องอดทนจนจบ ม.ต้น ฉันคิดในใจคนเดียวว่าฉันอยากจะกลับไปอยู่กับแม่ ฉันอยากอบอุ่น ฉันอยากกลับไปอยู่ที่ๆฉันมีความสุขมากๆ แต่ทุกสิ่งทุกอย่างมันเป็นอย่างที่เราฝันไว้ไม่ได้ทั้งหมด เมื่อฉันกลับมาทบทวนกับตนเองว่าจะเอายังไงกับอนาคตของฉันดี จะอยู่กับพ่อฉันก็ทนไม่ไหว จะให้กลับไปอยู่กับแม่ฉันไม่อยากให้เขาต้องมีปัญหากัน ฉันจึงเลือกที่จะไม่อยู่กับทั้งพ่อและแม่ ฉันคิดว่ามันคือทางออกที่ดีที่สุดในช่วงเวลาในตอนนั้น และฉันยอมรับว่าระหว่าง ม.ต้นขึ้น ม.ปลาย มันมีเรื่องอะไรมากมายให้ฉันต้องจัดการ ทั้งหาโรงเรียนใหม่ สมัคร สอบเข้า เตรียมเอกสาร ฯลฯ ทำให้ฉันไม่ได้เจอแม่ในช่วงปิดเทอม หลังจากนั้นฉันก็เตรียมตัวที่จะเปิดเรียน เป็นระยะเวลา 1 ปีกว่า ที่ฉันไม่ได้เจอแม่ ฉันคิดไว้ในใจว่าฉันตั้งใจจะมาอยู่กับเป็นฉันอย่างน้อยๆ 1 เดือน เพื่อทดแทน 1 ปี ที่ฉันไม่ได้มาหาแม่ แต่เปล่าเลย พ่อเหมือนจะพยายามไม่ให้ฉันเจอแม่ ตัวฉันไม่รู้เหตุผลหรอกว่าเพราะอะไร แต่สำหรับฉันฉันเสียใจมาก แม้ว่าใครจะบอกว่าฉันเอาแต่ใจหรืออะไรก็ตาม ฉันยอมรับว่าฉันเอาแต่ใจเรื่องที่ฉันต้องการที่จะมาเจอแม่ ฉันว่าการเอาแต่ใจเรื่องนี้มันเป็นเรื่องที่ไม่ไร้สาระเลยนะ แต่ฉันไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรจากฉัน เขาก็จะชักแม่น้ำทั้งสี่ห้าแม่น้ำมารวมกันเหมือนจะทำยังไงก็ได้ไม่ให้ฉันเจอกับแม่ แต่ด้วยความรู้สึกของฉัน ฉันคิดว่าฉันควรที่จะต้องขัดที่สุดในชีวิตเพื่อสิ่งที่ฉันต้องการเพียงอย่างเดียว คือการได้เจอกับแม่ของฉัน เราเอาแต่ใจเกินไปมั้ย?