《ระยะห่างที่เรียกว่าเพื่อน》

- ฉันไม่เคยรู้เลยว่า
คำว่า “เพื่อน”
จะเป็นคำที่ทั้งอบอุ่น
และเจ็บปวดได้ในเวลาเดียวกัน
- เรานั่งโต๊ะเดียวกันทุกวัน
หัวเราะกับเรื่องไร้สาระ
และแกล้งกันเหมือนไม่มีอะไรพิเศษ
- แต่สำหรับฉัน
ทุกอย่างมันพิเศษเสมอ
- เวลาที่เธอยิ้ม
โลกทั้งโลกเหมือนหยุดหมุน
แค่เธอเรียกชื่อฉันเบา ๆ
หัวใจก็เต้นแรงเกินกว่าจะปิดบัง
- ฉันจำวันที่เธอเล่าว่าแอบชอบใครบางคนได้
ฉันพยักหน้า ยิ้มให้
และแกล้งทำเป็นที่ปรึกษาที่ดี
- ทั้งที่ในใจ
มันเหมือนมีอะไรบางอย่างแตกสลาย
- ฉันไม่กล้าบอกเธอหรอก
ไม่ใช่เพราะไม่อยาก
แต่กลัวว่า
ถ้าความรู้สึกถูกพูดออกไป
- เราจะเสียคำว่า “เพื่อน” ไปตลอดกาล
- บางครั้งฉันก็คิด
ว่าการได้อยู่ข้างเธอแบบนี้
แม้ไม่มีสถานะพิเศษอะไร
ก็คงเพียงพอแล้ว
- ขอแค่ได้เดินกลับบ้านด้วยกัน
ได้ฟังเธอบ่นเรื่องวันแย่ ๆ
ได้เป็นคนที่เธอไว้ใจ
- ถึงจะเป็นแค่ “เพื่อน”
แต่ก็เป็นเพื่อน
ที่รักเธอที่สุด
- อย่างเงียบ ๆ และตลอดไป

(ขอบคุณที่อ่านจนจบนะค้าบ)