ผู้ใหญ่หลายๆคน เพื่อนผมหลายๆคนบอกให้เราเลือกในสิ่งที่เรารัก เพราะว่าเรามีความรักความชอบในงานนั้นเราถึงทำงานได้ง่ายกว่า ได้ไวกว่าคนที่เฉยๆกับงานนั้นจริงๆหรอ ตัวผมเองก็ไม่ได้เรียนในสาขาที่ตัวเองอยากเรียนจริงๆ แต่ก็ไม่ได้ไม่ชอบ และผมก็ยอมรับมันได้ในตอนนี้ และมีอนาคตกว่าสิ่งที่ผมรักแน่นอน แต่ผมมีเพื่อนหลายๆคนที่เลือกเรียนในสาขาที่มันชอบ เช่น มีเพื่อนผมคนนึงมันชอบทำอาหาร มันก็ไปเรียนเกี่ยวกับทำอาหาร แล้วมาวันนึงมันก็บอกว่า เหนื่อยมาก เอียนมาก จนมันไม่อยากเข้าครัว ไม่อยากเรียน เพราะว่าเหนื่อย เพราะว่าเอียน แล้วก็เห็นแบบนี้มาไม่น้อยเหมือนกัน
เวลาเราทำงาน เราต้องเจอกับปัญหาอยู่แล้ว และเราก็เอาสิ่งที่เรารักสิ่งที่เราชอบมาอยู่กับปัญหา แล้ววันนึงเราจะไม่เบื่อไม่เหนื่อยกับปัญหาที่เจอแบบเดิมๆเลยหรอ ผมสงสัยจริงๆ ถ้าเกิดว่างานที่เราทำ ทำให้เราเลิกรักในสิ่งที่ชอบขึ้นมา เทียบกับคนที่เฉยๆในงาน แต่ใช้เวลาหลังจากทำงานไปหาความสุขไปทำในสิ่งที่ตัวเองรัก มันจะไม่ดีกว่าหรอ
บางทีความสุขของคนมันก็เกิดขึ้นมาจากการทำอะไรที่มันเล็กๆ ไม่ต้องใหญ่โตมากมาย แค่พอใจกับมันก็พอ ขยันทำงานหาเงิน หาความรู้เพิ่มความสามารถให้เราโดดเด่นในการงาน ให้มีเงินเยอะๆ แล้วนำเงินส่วนนั้น มาสร้างความสุขกับตัวเรา สร้างครอบครัว ใช้เงินในสิ่งที่อยากทำ ไม่ต้องเอาสิ่งที่เรารักมาเจอกับปัญหา
แต่!!!
แล้วถ้าเกิดในทางกลับกันคนที่เลือกเพราะเงินก็ล้มเหลวล่ะ
ถ้าเกิดการเลือกทั้งสองแบบ ทั้งเพราะรัก/เพราะเงิน มันเกิดไม่เป็นไปตามที่คิดขึ้นมา แบบไหนจะสูญเสียมากกว่ากัน เช่น (คนที่เลือกทำงานเพราะรัก กลับสูญเสียความชื่นชอบในสิ่งนั้นไป กับคนที่เลือกทำงานเพราะเงิน เขาสูญเสียอะไรไป? ) ถ้าเกิดเราพิจารณาในทางสภาพจิตใจ/ความสามารถ/เวลา/ทรัพยากรทุกอย่างที่เกี่ยวกับการดำเนินชีวิตของมนุษย์
และถ้าเป้าหมายในการทำงาน ไม่ใช่แค่พอเพียงกับความสุขที่ได้รับ แต่คือการประสบความสำเร็จในชีวิต ทั้งการงาน เงิน ครอบครัว ลูก แล้วก็ความสุขของเราเอง แบบไหนถึงมีโอกาสมากกว่า
ป.ล. ไม่รู้ว่าใช้ศัพท์ใช้ภาษาเข้าใจยากไหม - ขอโทษด้วย
ป.ล. ผมเคยเป็นคนที่คิดว่าต้องเลือกในสิ่งที่ตนรัก ผมพอเข้าใจสำหรับคนที่เลือกเพราะรักแต่อยากรู้ลึกกว่านี้
ป.ล. ในความคิดของผม คนที่เลือกทำงานในสิ่งที่รักไม่ได้หมายความว่าเขาจะมีความสุขในงาน ขึ้นชื่อว่างานแน่นอนว่าไม่มีอะไรสบาย แต่ผมคิดว่าคนที่จะมีความสุขคือคนที่สามารถบริหารชีวิต ชั่งน้ำหนักในเรื่อง งาน/ครอบครัว/ตัวเขาเอง ได้ดีกว่าต่างหาก ไม่ใช่การคาดหวังความสุขจากงาน
ป.ล. ผมพิมพ์ในมือถือ ค่อนข้างลำบาก ตกหล่นอะไรขอโทษด้วยครับ
ทำไมเราต้องทำงานในสิ่งที่เรารักครับ
เวลาเราทำงาน เราต้องเจอกับปัญหาอยู่แล้ว และเราก็เอาสิ่งที่เรารักสิ่งที่เราชอบมาอยู่กับปัญหา แล้ววันนึงเราจะไม่เบื่อไม่เหนื่อยกับปัญหาที่เจอแบบเดิมๆเลยหรอ ผมสงสัยจริงๆ ถ้าเกิดว่างานที่เราทำ ทำให้เราเลิกรักในสิ่งที่ชอบขึ้นมา เทียบกับคนที่เฉยๆในงาน แต่ใช้เวลาหลังจากทำงานไปหาความสุขไปทำในสิ่งที่ตัวเองรัก มันจะไม่ดีกว่าหรอ
บางทีความสุขของคนมันก็เกิดขึ้นมาจากการทำอะไรที่มันเล็กๆ ไม่ต้องใหญ่โตมากมาย แค่พอใจกับมันก็พอ ขยันทำงานหาเงิน หาความรู้เพิ่มความสามารถให้เราโดดเด่นในการงาน ให้มีเงินเยอะๆ แล้วนำเงินส่วนนั้น มาสร้างความสุขกับตัวเรา สร้างครอบครัว ใช้เงินในสิ่งที่อยากทำ ไม่ต้องเอาสิ่งที่เรารักมาเจอกับปัญหา
แต่!!!
แล้วถ้าเกิดในทางกลับกันคนที่เลือกเพราะเงินก็ล้มเหลวล่ะ
ถ้าเกิดการเลือกทั้งสองแบบ ทั้งเพราะรัก/เพราะเงิน มันเกิดไม่เป็นไปตามที่คิดขึ้นมา แบบไหนจะสูญเสียมากกว่ากัน เช่น (คนที่เลือกทำงานเพราะรัก กลับสูญเสียความชื่นชอบในสิ่งนั้นไป กับคนที่เลือกทำงานเพราะเงิน เขาสูญเสียอะไรไป? ) ถ้าเกิดเราพิจารณาในทางสภาพจิตใจ/ความสามารถ/เวลา/ทรัพยากรทุกอย่างที่เกี่ยวกับการดำเนินชีวิตของมนุษย์
และถ้าเป้าหมายในการทำงาน ไม่ใช่แค่พอเพียงกับความสุขที่ได้รับ แต่คือการประสบความสำเร็จในชีวิต ทั้งการงาน เงิน ครอบครัว ลูก แล้วก็ความสุขของเราเอง แบบไหนถึงมีโอกาสมากกว่า
ป.ล. ไม่รู้ว่าใช้ศัพท์ใช้ภาษาเข้าใจยากไหม - ขอโทษด้วย
ป.ล. ผมเคยเป็นคนที่คิดว่าต้องเลือกในสิ่งที่ตนรัก ผมพอเข้าใจสำหรับคนที่เลือกเพราะรักแต่อยากรู้ลึกกว่านี้
ป.ล. ในความคิดของผม คนที่เลือกทำงานในสิ่งที่รักไม่ได้หมายความว่าเขาจะมีความสุขในงาน ขึ้นชื่อว่างานแน่นอนว่าไม่มีอะไรสบาย แต่ผมคิดว่าคนที่จะมีความสุขคือคนที่สามารถบริหารชีวิต ชั่งน้ำหนักในเรื่อง งาน/ครอบครัว/ตัวเขาเอง ได้ดีกว่าต่างหาก ไม่ใช่การคาดหวังความสุขจากงาน
ป.ล. ผมพิมพ์ในมือถือ ค่อนข้างลำบาก ตกหล่นอะไรขอโทษด้วยครับ