ขอย้อนความหน่อยนะครับ ผมเป็นเด็กวัยรุ่นคนนึงครับ แฟนของผมคนนี้คือแฟนคนแรกของผม ผมกับแฟนเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกันครับ คือว่าผมกับแฟนคุยกันมานานมากๆ ผมได้ไปทำความรู้จักกับทางครอบครัวของแฟนแล้ว แล้วตอนนั้นเราพึ่งคบกันได้1เดือน8วัน เรื่องทันเกิดเมื่อวันที่8.ม.ค. เมื่อวันก่อนผมกับแฟนได้ทะเลาะกันครับแล้วแฟนก็ตัดสายไป ตอนนั้นผมเครียดมากเลยไปเซฟรูปเพื่อนของแฟน แล้วช่วยตัวเองครับ แล้ววันรุ่งขึ้นผมกับแฟนก็คืนดีกันครับทุกอย่างปกติหมด จนกระทั่งผมกับแฟนได้เดินไปหาแม่แฟนที่โรงพยาบาล(ที่ทำงาน) แล้วผมกับแฟนก็อยู่ในห้องทำงานแม่แฟน ตอนนั้นแฟนผมเห็นผมยังไม่ได้ตั้งรูปแฟนเป็นวอลเปเปอร์ เพราะว่าผมพึ่งเปลี่ยนเครื่อง ผมเลยตั้งใจว่าจะให้แฟนเลือกรูปให้ แต่ว่าทุกอย่างมันเริ่มขึ้นจากตรงนี้ครับ ผมเลื่อนหารูปแล้วไปเจอรูปของเพื่อนแฟนครับ ตอนนั้นแฟนผมช็อคมาก สายตา คำพูด น้ำเสียง ทุกอย่างมันบ่งบอกว่าเธอเสียใจแค่ไหน ความไว้ใจ ความเชื่อใจ หัวใจของแฟนผมแหลกสลายทันที (ขอเล่าย้อนหน่อยนะครับ แฟนผมเคยพูดว่าแฟนผมเกลียดเรื่องผู้หญิงมากที่สุด ซึ่งผมไม่เคยมีเลยจนกระทั่งครั้งนี้) แฟนผมถามผมทั้งที่กลั้นน้ำตาว่า "ทำไมถึงมีรูปเพื่อเค้า เก็บไว้ทำไม เอามาทำอะไร" ถามแบบนี้ซ้ำๆจนผมตอบความจริงว่าผมเอารูปเพื่อนแฟนมาช่วยตัวเอง แฟนผมพูดออกมาทันทีว่า"ถ้าชอบมาก งั้นเราเลิกกันเลยไหม" สายตาของแฟนผมเต็มไปด้วยความเสียใจครับ ทั้งที่เป็นแบบนั้นน้ำตากลับไม่ไหลออกมาเลยครับ แต่ผมกลับน้ำตาไหลออกมาไม่รู้ตัว ผมได้พูดอะไรไปสักอย่างประมาณว่าผมขอโทษ ผมจำไม่ได้แล้วเพราะตอนนั้นเริ่มจำอะไรไม่ได้มาก จนกระทั่งมีสายนึงโทรเข้ามาครับ สายนั้นคือแม่แฟนครับ โทรมาถามว่าจะกินอะไรไหม แฟนตอบทันทีครับว่าไม่กินไม่อยากกินผมก็เช่นกันครับ แม่แฟนผมเหมือนรับรู้บรรยากาศครับ เลยถามขึ้นมาว่าเป็นอะไรรึปล่าวลูก ทะเลาะกันหรอ ผมก็ตอบว่าใช่ เดี๋ยวผมขอคุยกับแฟนก่อนนะครับ หลังจากนั้นไม่นานแม่แฟนก็เปิดประตูเข้ามาครับ แฟนผมก็บอกให้ผมสารภาพทุกอย่างไป ผมก็ได้เล่าไปเหตุการณ์ทั้งหมดให้แม่แฟนฟัง แม่แฟนผมหันไปปลอบแฟนผมว่าไม่เป็นอะไรนะลูก แล้วแฟนผมก็ลุกไปกอดแม่แล้วร้องไห้ออกมา ตอนนั้นผมโครตละอายใจ สมเพศตัวเองมากๆ ที่ทำให้ลูกเขาต้องมาเจออะไรแบบนี้ ทั้งๆที่เคยคุยกันแล้วรับปากไว้แล้วที่ผมกลับผิดคำพูด แม่แฟนบอกแม่เข้าใจนะลูกเรายังเป็นวัยรุ่นอยู่ แล้วแม่แฟนก็ถามแฟนผมว่า "แล้วจะเอายังไงต่อละลูก" แฟนผมก็ไม่ได้ตอบ แม่แฟนเลยถามอีกว่า"งั้นถ้าไม่มีผมอยู่แฟนผมจะอยู่ได้ไหม" แฟนผมก็ส่ายหน้า แล้วแม่แฟนก็ถามผมว่า"แล้วถ้าไม่มีแฟนผมอยู่ผมจะอยู่ได้ไหม" ผมก็ส่ายหน้าเหมือนกัน แม่ผมก็เลยถามแฟนผมว่า "งั้นให้โอกาสผมได้ไหม" แฟนผมก็คิดอยู่สักพักก่อนจะพยักหน้า แล้วแฟนผมก็บอกให้ผมไปขอโทษแม่แฟน ผมก็ทำตามนั้น เพราะว่าแม่แฟนเขาก็รักผมเหมือนเป็นลูกคนนึง ผมโครตละอายใจเลย แม่แฟนก็รับคำขอโทษแล้วก็ปลอบใจผมกับแฟน ให้สู้ๆเดี๋ยวก็ผ่านไปได้
จุดเปลี่ยนมันเริ่มตั้งแต่ตรงนี้ครับ หลังจากวันนั้นแฟนผมก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยครับ จากตอนแรกแฟนผมเป็นคนร่าเริงกับทุกสิ่ง ใจดี ขี้เล่น ยิ้มแย้มแจ่มใส แต่กลับกลายเป็นว่าผมได้ทำลายทุกอย่าง แฟนผมกลายเป็นคนไม่คนไม่ขี้เล่น ไม่ค่อยยิ้มเหมือนแต่ก่อน ไม่ร้องขออะไร ไม่ถามอะไร ไม่ค้นรูปในโทรศัพท์ผม มีอะไรในใจก็ไม่บอกผม ไม่อะไรกับผมเลย ผมรู้ว่าผมไม่ควรจะไปพูดอะไรไป แต่ผมกลับพูดไปตลอด ผมสังเกตอาการแฟนผมตลอด พูดคุยกับแฟนตลอด แฟนผมบอกว่าอยากอยู่คนเดียว แฟนผมทรมานมากๆ จนไม่อยากอยู่บนโลกนี้แล้ว แฟนผมเหนื่อยมากแล้ว ผมก็ได้แต่ปลอบเธอ แล้วทุกครั้งที่บทสนทนานี้จบ แฟนผมก็บอกทุกครั้งว่า"ไม่เป็นไรเดี๋ยวเวลาก็ช่วยบรรเทา" ผมก็ได้แต่ทำตามนั้น จนกระทั่งเวลาได้ผ่านไป แฟนผมก็รู้สึกดีขึ้นดูมีความสุขมากขึ้น แต่ว่าผมก็ชอบทำตัวงี่เง่า ชอบทำตัวเป็นเด็ก ผมขี้เล่นกว่าเดิม และไม่ค่อยจริงจังกับอะไร แล้วเราก็ทะเลาะกันเรื่องนี้หลายครั้งจนแฟนผมเริ่มเหนื่อย และอยากจะพอและเกือบเลิกกันหลายครั้ง ผมก็พยายามยื้อเธอไว้ตลอด ไม่ใช่ว่าผมไม่ปรับปรุงอะไร แต่ผมแค่อยากทำให้แฟนผมกลับมามีความสุขเหมือนเดิม แต่ผมคงทำไปแบบผิดๆ จนไม่สนใจความรู้สึกของแฟนผม แต่ว่าช่วงหลังๆที่เราทะเลาะกัน แฟนผมก็จะพูดว่า "แฟนผมไม่อยากอยู่บนโลกนี้แล้ว แฟนผมเหนื่อยแล้ว" ผมก็ได้แต่ปลอบใจแฟน จะไปหาก็ไม่ได้เพราะมันมืดแล้ว ระยะทางก็ค่อนข้างไกล จนกระทั่งครั้งล่าสุดที่ทะเลาะกัน ครั้งนี้ผมสงสารแฟนผมมาก ผมเข้าใจดีว่าผมต้องทำให้แฟนผมเหนื่อยแค่ไหน ผมไม่อยากให้แฟนผมมาทนต่อไปอีกแล้ว ผมเลยเลือกที่จะไม่ยื้อแฟนผมไว้ครับ เพราะว่าในอนาคตแฟนผมยังต้องเธออะไรอีกมากมายครับ แต่ตอนนั้นเธอกลับตอบมาประมาณว่าไม่อยากมีชีวิตต่อแล้ว แล้วบอกกับผมว่าไม่ต้องมาหานะ(มางานศพ) ขอให้โชคดีนะ ผมก็ได้ตอบกลับทันทีว่า แล้วทำไมการเลิกกับผมมันทำให้ต้องตายด้วย แฟนผมก็ไม่ตอบอะไรแล้วก็ตัดสายผมไปเลย ผมเป็นห่วงแฟนมากเลยโทรไปหาแม่แฟนแล้วบอกกับแม่แฟนว่า "แม่ครับผมเลิกกับน้องแล้วนะครับไปดูน้องให้หน่อย ผมกลัวน้องเขาคิดสั้นอะแม่" แล้วแม่แฟนก็ไปดูแล้วทุกอย่างก็คลี่คลายอีกครั้ง ผมกับแฟนก็กลับมาดีกัน
เรื่องราวก็ประมาณนี้ครับแต่ว่าเรื่องนี้มันวนเวียนหัวผมตลอด ผมจำได้แม่นทุกเหตุการณ์เลย ความรู้สึกผิด ความละอายใจ ความสมเพศตัวเอง มันยังวนอยู่ในหัวผมตลอด ผมเคยคิดที่จะคิวตัวเองเพราะว่ารับไม่ได้กับสิ่งที่เองทำลงไป จนตอนนี้ก็ยังไม่เคยให้อภัยตัวเองเลย
ผมรู้สึกผิดตลอดที่ทำให้ทุกอย่างมันพังไปหมด ผมเป็นต้นเหตุให้เราทะเลาะกันทุกครั้ง ผมบอกกับตัวเองเสมอว่าผมสมควรได้รับสิ่งเหล่านี้แล้วหลังจากที่ได้ทำกับแฟนไปแบบนั้น ทังๆผมได้โอกาสแต่กลับไม่ทำมันให้ดี ทั้งที่เป็นแบบนั้นแต่แฟนผมก็ให้อภัยผมทุกครั้ง ผมโครตละอายใจเลย โครตรู้สึกผิด ผมโครตเสียใจเลยกับสิ่งที่ผมทำลงไป สงสารแฟนผมเหลือเกิน ครอบครัวแฟนผมดีกับผมมากๆ ผมยิ่งคิดเลยว่าแล้วทำไมลูกเขาต้องมาพบเจออะไรแบบนี้ จนถึงตอนนี้ผ่านมาแล้ว3เดือนกว่าๆผมยังจมกับความรู้สึกผิดกับความผิดพลาดในอดีต โครตเสียใจเลยครับ แต่ว่าแฟนผมก็ให้โอกาสผมตลอด ผมเปลี่ยนแปลงตัวเองไปในทางที่ดีขึ้นกว่าแต่ก่อน แต่ว่าหลังปิดเทอมนี้แล้วผมกับแฟนก็ต้องย้ายโรงเรียนแล้ว คงไม่ได้เจอกันเหมือนแต่ก่อนแล้ว ทุกคนคิดเห็นยังไงกันบ้างครับผมรับได้ทุกคำวิจารณ์ครับขอบคุณครับ
แฟนผมจับได้ว่าผมมีรูปคนใกล้ตัวไว้ในโทรศัพท์
จุดเปลี่ยนมันเริ่มตั้งแต่ตรงนี้ครับ หลังจากวันนั้นแฟนผมก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยครับ จากตอนแรกแฟนผมเป็นคนร่าเริงกับทุกสิ่ง ใจดี ขี้เล่น ยิ้มแย้มแจ่มใส แต่กลับกลายเป็นว่าผมได้ทำลายทุกอย่าง แฟนผมกลายเป็นคนไม่คนไม่ขี้เล่น ไม่ค่อยยิ้มเหมือนแต่ก่อน ไม่ร้องขออะไร ไม่ถามอะไร ไม่ค้นรูปในโทรศัพท์ผม มีอะไรในใจก็ไม่บอกผม ไม่อะไรกับผมเลย ผมรู้ว่าผมไม่ควรจะไปพูดอะไรไป แต่ผมกลับพูดไปตลอด ผมสังเกตอาการแฟนผมตลอด พูดคุยกับแฟนตลอด แฟนผมบอกว่าอยากอยู่คนเดียว แฟนผมทรมานมากๆ จนไม่อยากอยู่บนโลกนี้แล้ว แฟนผมเหนื่อยมากแล้ว ผมก็ได้แต่ปลอบเธอ แล้วทุกครั้งที่บทสนทนานี้จบ แฟนผมก็บอกทุกครั้งว่า"ไม่เป็นไรเดี๋ยวเวลาก็ช่วยบรรเทา" ผมก็ได้แต่ทำตามนั้น จนกระทั่งเวลาได้ผ่านไป แฟนผมก็รู้สึกดีขึ้นดูมีความสุขมากขึ้น แต่ว่าผมก็ชอบทำตัวงี่เง่า ชอบทำตัวเป็นเด็ก ผมขี้เล่นกว่าเดิม และไม่ค่อยจริงจังกับอะไร แล้วเราก็ทะเลาะกันเรื่องนี้หลายครั้งจนแฟนผมเริ่มเหนื่อย และอยากจะพอและเกือบเลิกกันหลายครั้ง ผมก็พยายามยื้อเธอไว้ตลอด ไม่ใช่ว่าผมไม่ปรับปรุงอะไร แต่ผมแค่อยากทำให้แฟนผมกลับมามีความสุขเหมือนเดิม แต่ผมคงทำไปแบบผิดๆ จนไม่สนใจความรู้สึกของแฟนผม แต่ว่าช่วงหลังๆที่เราทะเลาะกัน แฟนผมก็จะพูดว่า "แฟนผมไม่อยากอยู่บนโลกนี้แล้ว แฟนผมเหนื่อยแล้ว" ผมก็ได้แต่ปลอบใจแฟน จะไปหาก็ไม่ได้เพราะมันมืดแล้ว ระยะทางก็ค่อนข้างไกล จนกระทั่งครั้งล่าสุดที่ทะเลาะกัน ครั้งนี้ผมสงสารแฟนผมมาก ผมเข้าใจดีว่าผมต้องทำให้แฟนผมเหนื่อยแค่ไหน ผมไม่อยากให้แฟนผมมาทนต่อไปอีกแล้ว ผมเลยเลือกที่จะไม่ยื้อแฟนผมไว้ครับ เพราะว่าในอนาคตแฟนผมยังต้องเธออะไรอีกมากมายครับ แต่ตอนนั้นเธอกลับตอบมาประมาณว่าไม่อยากมีชีวิตต่อแล้ว แล้วบอกกับผมว่าไม่ต้องมาหานะ(มางานศพ) ขอให้โชคดีนะ ผมก็ได้ตอบกลับทันทีว่า แล้วทำไมการเลิกกับผมมันทำให้ต้องตายด้วย แฟนผมก็ไม่ตอบอะไรแล้วก็ตัดสายผมไปเลย ผมเป็นห่วงแฟนมากเลยโทรไปหาแม่แฟนแล้วบอกกับแม่แฟนว่า "แม่ครับผมเลิกกับน้องแล้วนะครับไปดูน้องให้หน่อย ผมกลัวน้องเขาคิดสั้นอะแม่" แล้วแม่แฟนก็ไปดูแล้วทุกอย่างก็คลี่คลายอีกครั้ง ผมกับแฟนก็กลับมาดีกัน
เรื่องราวก็ประมาณนี้ครับแต่ว่าเรื่องนี้มันวนเวียนหัวผมตลอด ผมจำได้แม่นทุกเหตุการณ์เลย ความรู้สึกผิด ความละอายใจ ความสมเพศตัวเอง มันยังวนอยู่ในหัวผมตลอด ผมเคยคิดที่จะคิวตัวเองเพราะว่ารับไม่ได้กับสิ่งที่เองทำลงไป จนตอนนี้ก็ยังไม่เคยให้อภัยตัวเองเลย
ผมรู้สึกผิดตลอดที่ทำให้ทุกอย่างมันพังไปหมด ผมเป็นต้นเหตุให้เราทะเลาะกันทุกครั้ง ผมบอกกับตัวเองเสมอว่าผมสมควรได้รับสิ่งเหล่านี้แล้วหลังจากที่ได้ทำกับแฟนไปแบบนั้น ทังๆผมได้โอกาสแต่กลับไม่ทำมันให้ดี ทั้งที่เป็นแบบนั้นแต่แฟนผมก็ให้อภัยผมทุกครั้ง ผมโครตละอายใจเลย โครตรู้สึกผิด ผมโครตเสียใจเลยกับสิ่งที่ผมทำลงไป สงสารแฟนผมเหลือเกิน ครอบครัวแฟนผมดีกับผมมากๆ ผมยิ่งคิดเลยว่าแล้วทำไมลูกเขาต้องมาพบเจออะไรแบบนี้ จนถึงตอนนี้ผ่านมาแล้ว3เดือนกว่าๆผมยังจมกับความรู้สึกผิดกับความผิดพลาดในอดีต โครตเสียใจเลยครับ แต่ว่าแฟนผมก็ให้โอกาสผมตลอด ผมเปลี่ยนแปลงตัวเองไปในทางที่ดีขึ้นกว่าแต่ก่อน แต่ว่าหลังปิดเทอมนี้แล้วผมกับแฟนก็ต้องย้ายโรงเรียนแล้ว คงไม่ได้เจอกันเหมือนแต่ก่อนแล้ว ทุกคนคิดเห็นยังไงกันบ้างครับผมรับได้ทุกคำวิจารณ์ครับขอบคุณครับ