สวัสดีเพื่อนๆชาวพันทิปทุกๆท่านครับ คือผมจะมาเล่าเรื่องของผมเองไว้ให้เป็นบทเรียนสำหรับคู่รักที่กำลังรักกันอยู่หรือกำลังคิดที่จะรักกันครับ
เล่าเลยนะครับ(อาจจะอ่านเข้าใจยากต้องขอโทษด้วยนะครับ)
คือผมคบกับแฟนมาได้เกือบๆ 10 เดือน ช่วงแรกๆอย่างที่เรารู้ๆกันว่ามันรู้สึกดีมากๆ ทั้งเราทั้งเค้ารักกันเรียกได้ว่าแทบจะห่างกันไม่ได้เลย
ขอเริ่มจากช่วงคบเข้าเดือนที่3-4 เลยนะครับ คือตอนนั้นผมก็เริ่มทำงานใหม่ๆมันก็มีแรงกดดันส่วนตัวแฟนผมนั้นกำลังศึกษาอยู่ใกล้จะจบระดับปริญญาโท
แฟนผมเป็นที่รักครอบครัว รักสัตว์เลี้ยง และให้ความสำคัญกับทั้งสองส่วนนี้มาก เค้ามีปัญหาเรื่องของสุขภาพบ้าง(แต่มักจะชอบกินเปรี้ยวจนเกินไป)
ช่วงผมทำงานนั้นค่อนข้างที่จะหนักและกดดันพอสมควร ผมชองปรึกษากับแฟนดูว่าผมออกมาเรียนต่อดีมั้ยนะ สุดท้ายก็ได้บทสรุปว่าควรออกมาเรียนต่อ
ผมก็ตัดสินใจลาออกตอนนั้นคบกันได้ 5 เดือนครับ
ช่วงเดือนที่5 ผมออกจากงานมาบอกตรงๆว่าผมไม่มีเงินเก็บเลย มีแต่เงินเดือนในรอบเดือนสุดท้ายที่พอประทังชีวิต แต่แน่นอนครับว่าเงินไม่พอแน่ๆ
ช่วงเดือนที่5 ถือว่าเป็นทั้งจุดเปลี่ยนและจุดวัดใจมากๆ ผมไม่มี ทั้งที่เมื่อก่อนเคยมี มันทำให้ชีวิตคู่เราลำบาก แฟนผมเริ่มมองไม่เห็นอนาคต
ผมเองก็เช่นกัน แฟนผมเป็นคนชอบคนขยัน แล้วเค้าก็เป็นคนขยันมากๆ มากกว่ารูปร่าง ขนาดตัว เสียอีก เพราะแบบนั้นหละครับ มันจึงเป็นจุดเปลี่ยน
มันเริ่มแน่ลงเนื่องจากสันดาน(ขออนุญาติใช้คำไม่สุภาพเล็กน้อยนะครับ) ของผมเหมือนคนขี้เกียจ ไม่เอาจริงเอาจัง ถึงจะเอาจริงเอาจังแต่ก็ยังไม่เท่าแฟน
เค้าจะบอกกับผมเสมอว่า เป็นผู้ชาย ต้องปกป้องผู้หญิงได้นะ ซึ่งผมเห็นด้วย แล้วผมก็พยายามทำอะไรได้ไม่สู้แฟนจริงๆ (อันนี้ผมยอมรับ)
ผมลองพยายามปรับปรุงตัวมนเดือนที่6,7 เพื่อให้เรื่องทุกอย่างดีขึ้น แต่การพยายามของผม จะมีเบื้องหลังเสมอ นั่นคือแฟนผมมักจะคอยแนะนำเสมอ
จนเข้าเดือนที่8 สถานะการเงินไม่ดีอย่างมากๆ แฟนผมก็ยังยืนยันที่จะคบกับผมต่อไป เค้าไม่ได้มองที่เรื่องเงิน แต่เค้ามองที่สักวันจะดีขึ้นเค้าหวังมาตลอด
แต่สุดท้ายผมก็ทำตัวแย่ๆ ยังดีที่มีเรื่องให้ดีใจเช่นการสอบเข้าศึกษาติด แต่มันก็เป็นแค่เรื่องดีใจเพียงชั่วคราวเท่านั้น
เข้าเดือนที่9 เดือนนี้ค่อนข้างแย่ครับ เนื่องจากผมแอบเป็นโรคขี้หลงขี้ลืมนิดๆ ปกติแล้วผมจะถือของทุกอย่างให้กับแฟนเสมอๆ แต่คราวนี้ผมกันลืมของสำคัญ ในนั้นมีของมีค่าอยู่ เนื่องจากผมสะเพร่าก่อนออกมาจากร้านค้า พอมาถึงบ้าน แฟนผมร้องไห้หนัก พยายามควานหาของเหมือนคนไม่มีสติ
ผมเสียใจมาก ผมทั้งโกรธ เกลียดตัวเอง โมโห ผมร้องออกมาดังมากๆในรถขณะกลับไปหาของ โชคดีที่ของยังอยู้ไม่หายไปไหน
แต่ผมดันลืมเอกสารสำคัญอีกครั้ง คราวนี้ร้ายแรงมากๆ แล้วผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงเกิดได้ซ้ำซ้อนมากขนาดนี้(ตอนแรกๆเค้าบอกว่าเพราะชงแต่ผมว่าไม่ใช่แล้ว น่าจะเพราะผมเองเสียมากกว่า) ผมรู้ตัวว่าทำหายรีบเดินออกมาตามหาจนสุดท้ายก็หาไม่พบ
แฟนผมค่อนข้างเครียดเรื่องนี้มาก แต่ก็ยังให้อภัยอยู่(ในชีวิตที่คบกันผมทำพลาดหลายๆอย่างแต่แฟนให้โอกาสผมเสมอตรงนี้ผมยินดีแล้วก็ขอบคุณมากๆ)
เข้าสู่วันสุดท้าย...
ก่อนหน้านี้ขอเล่าเรื่องก่อนนี้อีกนิดนึงนะครับ คือผมเป็นผู้ชายดูไม่โตพอ ชอบเล่น ชอบกวน คนก็จะติดตาภาพผมไปแบบนั้น ผมก็พยายามปรับตัวให้ดีขึ้น
แต่โอกาสทุกอย่างมีข้อจำกัดเสมอ ผมเป็นคนที่ผิดพลาดเสมอมา ไม่เคยได้เรื่องได้ราวอะไรได้แต่พูดดีไปวันๆ(ที่พิมพ์อยู่นี่ก็อาจจะเป็นเช่นนั้นด้วย)
แล้วผมก็ดันไปแชร์เรื่องที่ไม่สมควรในโลกโซเชียลเข้า แล้วผู้ใหญ่ฝั่งแฟนก็มาตักเตือนผม ผมก็เลยขอโทษไปยกใหญ่ แต่แล้วผมก็ทำพลาดซ้ำอีก
โดยการที่ผมไปกดติดตามเน็ตไอดอลที่ออกแนววาบหวิวๆ ผมรู้ว่าหลายคนก็มองว่ามันทั้งผิดแล้วก็ไม่ผิด แต่สำหรับคู่ผมมันคือเรื่องที่ผิด เนื่องจาก
แฟนผมเค้าไม่ชอบเรื่องแบบนี้เท่าไหร่ ประกอบกับคู่เราระหองระแหงกันมามากแล้วทำให้เรื่องราวทุกอย่างแย่ลงไปอีก จนสุดท้ายเรื่องนี้มันทำร้ายเรา
จนไม่เหลือคำว่าเราอีกแล้ว.
สำหรับผมเวลาเกือบ 10 เดือน เป็นเวลาที่มากนะ เพราะตอนที่เราผ่านอะไรมาด้วยกันมันมากมาย ได้ลอง ได้ทำอะไรมากมายมันเกิดเป็นความทรงจำที่ดี
และก็ไม่ดีปะปนกันไป ความรู้สึกในครั้งนี้คือผมไม่ใช่ผู้ชายที่จะสามารถดูแลใครได้อีก ผมไม่รู้ว่าจะมีรักครั้งใหม่ได้อีกรึไม่ มันอาจจะมีอีก หรือไม่มีเลยก็ได้
เพราะผมรู้ตัวว่าผมยังดูแลหรือพร้อมให้ใครมาฝากชีวิตได้ แล้วถ้ามีครั้งใหม่ จะได้เจอกับคนที่ดีขนาดนี้อีกรึเปล่า
มันเป็นเหมือนการเล่าความรู้สึกตัวเองปนๆไปด้วยเลย 555 ตอนนี้ผมติดต่อกับแฟนไม่ได้อีกแล้ว เค้าตัดขาดจากกันโดยสิ้นเชิง ผมเข้าใจเค้าดีและรู้ตัวว่า
ทำร้ายเค้ามาโดยตลอด ผมไม่รู้ว่าต่อไปจะเป็นยังไง ไม่รู้ว่าต่อจากนี้เค้าจะยังให้โอกาสผมอีกมั้ย ผมไม่รู้อะไรนอกจากตอนนี้ ทำตัวเองให้ดี ให้แข็งแรง
ให้มีค่า เผื่อว่าวันนึงที่เค้าต้องการใครสักคน ผมอาจจะเป็นหนึ่งในตัวเลือกของเค้าก็ได้
สุดท้ายนี้ที่ผมเล่าเรื่องตัวเองเจตนาคืออยากให้ทุกๆคนรู้ว่า การที่เราเจอคนรักที่มีคุณค่ามากๆ ที่เค้ารักเราด้วยหัวใจ ไม่ว่ายามนั้นเราจะจนมากแค่ไหน
ทำผิดมากแค่ไหน ผมอยากให้เราให้อภัยกัน และอย่าทำผิดซ้ำๆในเรื่องเดิมๆ
...ผมเข็ดและหลาบจำมากๆ ผมรู้สึกว่าตัวผมไม่แมนมากพอ ดูแลเค้าไม่ดีมากพอ เพราะงั้นคู่อื่นๆต้องรักกันมากๆนะครับ สิ่งที่เวลาคบกันคิดคือความสุข แต่เป็นความสุขของอีกฝ่าย คิดถึงอีกฝ่ายมากกว่าตัวเอง เรื่องอะไรที่ทำผิดพลาดแล้วกลัวลืมจดไว้เลยครับ มันแสดงออกว่าเราทุ่มเทแค่ไหน
...เวลาที่มีปัญหาหรือทะเลาะกัน การแก้ปัญหาให้จบเรื่องในทันทีมันอาจจะได้ผลในบางครั้ง เพราะฉะนั้นให้อารมณ์นั้นเย็นลงก่อน แล้วคุยกันดีๆ เพราะถ้าตอนนั้นเราทะเลาะกันแล้วรีบจบปัญหาแต่จบตอนนั้นไม่ได้ พอคุณอารมณ์เย็นลงและคิดได้ มันก็สายเกินกว่าจะเอาคำพูดตอนนั้นคืนมาแล้ว
...อย่าทำผิดในสิ่งที่อีกฝ่ายให้ความสำคัญมากๆ ลองคิดดูสิครับว่าถ้าเค้าทำบ้างเราจะรู้สึกยังไง
...อยากให้ทุกคนใช้โอกาสทุกอย่างให้คุ้มที่สุด เพราะเราไม่มีวันรู้ว่ามันจะหมดเมื่อไหร่ ฉะนั้นพยายามเติมความน่ารักเข้าไว้ครับ แล้วมันจะพอช่วยได้บ้าง
...อย่าใช้เรื่องราวในอดีตมาลบความผิดนะครับมันไม่ได้ทำให้ดูดีขึ้นมาเลยจริงๆ เพราะถ้าเราทำผิดต่อให้พูดเรื่องดีๆแค่ไหนวินาทีนั้น ตอนนั้นเราก็ผิดเพราะงั้นทางออกคือขอโทษออกไปตรงๆ เพราะนั้นคือสิ่งที่เราได้ทำผิดไปจริงๆ แล้วหลังจากนั้นดูแลกันให้ดีๆเมื่อแฟนดีขึ้นนะครับ
...จำเรื่องราวสำคัญของกันและกันให้ได้ เช่น ชอบกินเปรี้ยว แพ้ฝุ่นละออง ชอบการดูแล ชอบการถนุถนอม ชอบกินก๋วยเตี๋ยวข้างทาง รักสัตว์มากที่สุด
กลัวจิ้งจก ชอบคนที่มีสุขภาพดีแข็งแรง วันครบรอบ วันเกิด สถานที่ๆไปเที่ยวครั้งแรก เคยเล่นอะไรที่ไหนด้วยกัน เป็นต้น
สิ่งที่เขียนมันดูเหมือนระบายให้ฟังซะมากกว่า555 แต่ผมก็หวังว่าเรื่องของผมจะมีประโยชน์ต่อคู่รักที่เข้ามาอ่าน หรือต่อใครเป็นบทเรียนได้บ้างไม่มากก็น้อย
ผมหวังให้คู่ทุกคู่รักกันดี มีความสุข ถ้าเจอคนที่เค้ารักเรา กอดเค้าไว้แน่นๆนะครับ รักเค้าให้มากๆ ทำให้ทุกวันมันแสนพิเศษ แคร์คนที่เรารักมากๆนะครับ
เพราะผมเองถ้ามีโอกาสได้กลับไปดูแลเค้าอีก
ผมก็จะทำ ทำให้ดีที่สุดของผม ^^
ขอให้เพื่อนๆโชคดี สมหวังนะครับ
ขอบคุณครับ
อยากให้เรื่องนี้เป็นบทเรียนสำหรับคนมีคู่หรือมีความรัก
เล่าเลยนะครับ(อาจจะอ่านเข้าใจยากต้องขอโทษด้วยนะครับ)
คือผมคบกับแฟนมาได้เกือบๆ 10 เดือน ช่วงแรกๆอย่างที่เรารู้ๆกันว่ามันรู้สึกดีมากๆ ทั้งเราทั้งเค้ารักกันเรียกได้ว่าแทบจะห่างกันไม่ได้เลย
ขอเริ่มจากช่วงคบเข้าเดือนที่3-4 เลยนะครับ คือตอนนั้นผมก็เริ่มทำงานใหม่ๆมันก็มีแรงกดดันส่วนตัวแฟนผมนั้นกำลังศึกษาอยู่ใกล้จะจบระดับปริญญาโท
แฟนผมเป็นที่รักครอบครัว รักสัตว์เลี้ยง และให้ความสำคัญกับทั้งสองส่วนนี้มาก เค้ามีปัญหาเรื่องของสุขภาพบ้าง(แต่มักจะชอบกินเปรี้ยวจนเกินไป)
ช่วงผมทำงานนั้นค่อนข้างที่จะหนักและกดดันพอสมควร ผมชองปรึกษากับแฟนดูว่าผมออกมาเรียนต่อดีมั้ยนะ สุดท้ายก็ได้บทสรุปว่าควรออกมาเรียนต่อ
ผมก็ตัดสินใจลาออกตอนนั้นคบกันได้ 5 เดือนครับ
ช่วงเดือนที่5 ผมออกจากงานมาบอกตรงๆว่าผมไม่มีเงินเก็บเลย มีแต่เงินเดือนในรอบเดือนสุดท้ายที่พอประทังชีวิต แต่แน่นอนครับว่าเงินไม่พอแน่ๆ
ช่วงเดือนที่5 ถือว่าเป็นทั้งจุดเปลี่ยนและจุดวัดใจมากๆ ผมไม่มี ทั้งที่เมื่อก่อนเคยมี มันทำให้ชีวิตคู่เราลำบาก แฟนผมเริ่มมองไม่เห็นอนาคต
ผมเองก็เช่นกัน แฟนผมเป็นคนชอบคนขยัน แล้วเค้าก็เป็นคนขยันมากๆ มากกว่ารูปร่าง ขนาดตัว เสียอีก เพราะแบบนั้นหละครับ มันจึงเป็นจุดเปลี่ยน
มันเริ่มแน่ลงเนื่องจากสันดาน(ขออนุญาติใช้คำไม่สุภาพเล็กน้อยนะครับ) ของผมเหมือนคนขี้เกียจ ไม่เอาจริงเอาจัง ถึงจะเอาจริงเอาจังแต่ก็ยังไม่เท่าแฟน
เค้าจะบอกกับผมเสมอว่า เป็นผู้ชาย ต้องปกป้องผู้หญิงได้นะ ซึ่งผมเห็นด้วย แล้วผมก็พยายามทำอะไรได้ไม่สู้แฟนจริงๆ (อันนี้ผมยอมรับ)
ผมลองพยายามปรับปรุงตัวมนเดือนที่6,7 เพื่อให้เรื่องทุกอย่างดีขึ้น แต่การพยายามของผม จะมีเบื้องหลังเสมอ นั่นคือแฟนผมมักจะคอยแนะนำเสมอ
จนเข้าเดือนที่8 สถานะการเงินไม่ดีอย่างมากๆ แฟนผมก็ยังยืนยันที่จะคบกับผมต่อไป เค้าไม่ได้มองที่เรื่องเงิน แต่เค้ามองที่สักวันจะดีขึ้นเค้าหวังมาตลอด
แต่สุดท้ายผมก็ทำตัวแย่ๆ ยังดีที่มีเรื่องให้ดีใจเช่นการสอบเข้าศึกษาติด แต่มันก็เป็นแค่เรื่องดีใจเพียงชั่วคราวเท่านั้น
เข้าเดือนที่9 เดือนนี้ค่อนข้างแย่ครับ เนื่องจากผมแอบเป็นโรคขี้หลงขี้ลืมนิดๆ ปกติแล้วผมจะถือของทุกอย่างให้กับแฟนเสมอๆ แต่คราวนี้ผมกันลืมของสำคัญ ในนั้นมีของมีค่าอยู่ เนื่องจากผมสะเพร่าก่อนออกมาจากร้านค้า พอมาถึงบ้าน แฟนผมร้องไห้หนัก พยายามควานหาของเหมือนคนไม่มีสติ
ผมเสียใจมาก ผมทั้งโกรธ เกลียดตัวเอง โมโห ผมร้องออกมาดังมากๆในรถขณะกลับไปหาของ โชคดีที่ของยังอยู้ไม่หายไปไหน
แต่ผมดันลืมเอกสารสำคัญอีกครั้ง คราวนี้ร้ายแรงมากๆ แล้วผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงเกิดได้ซ้ำซ้อนมากขนาดนี้(ตอนแรกๆเค้าบอกว่าเพราะชงแต่ผมว่าไม่ใช่แล้ว น่าจะเพราะผมเองเสียมากกว่า) ผมรู้ตัวว่าทำหายรีบเดินออกมาตามหาจนสุดท้ายก็หาไม่พบ
แฟนผมค่อนข้างเครียดเรื่องนี้มาก แต่ก็ยังให้อภัยอยู่(ในชีวิตที่คบกันผมทำพลาดหลายๆอย่างแต่แฟนให้โอกาสผมเสมอตรงนี้ผมยินดีแล้วก็ขอบคุณมากๆ)
เข้าสู่วันสุดท้าย...
ก่อนหน้านี้ขอเล่าเรื่องก่อนนี้อีกนิดนึงนะครับ คือผมเป็นผู้ชายดูไม่โตพอ ชอบเล่น ชอบกวน คนก็จะติดตาภาพผมไปแบบนั้น ผมก็พยายามปรับตัวให้ดีขึ้น
แต่โอกาสทุกอย่างมีข้อจำกัดเสมอ ผมเป็นคนที่ผิดพลาดเสมอมา ไม่เคยได้เรื่องได้ราวอะไรได้แต่พูดดีไปวันๆ(ที่พิมพ์อยู่นี่ก็อาจจะเป็นเช่นนั้นด้วย)
แล้วผมก็ดันไปแชร์เรื่องที่ไม่สมควรในโลกโซเชียลเข้า แล้วผู้ใหญ่ฝั่งแฟนก็มาตักเตือนผม ผมก็เลยขอโทษไปยกใหญ่ แต่แล้วผมก็ทำพลาดซ้ำอีก
โดยการที่ผมไปกดติดตามเน็ตไอดอลที่ออกแนววาบหวิวๆ ผมรู้ว่าหลายคนก็มองว่ามันทั้งผิดแล้วก็ไม่ผิด แต่สำหรับคู่ผมมันคือเรื่องที่ผิด เนื่องจาก
แฟนผมเค้าไม่ชอบเรื่องแบบนี้เท่าไหร่ ประกอบกับคู่เราระหองระแหงกันมามากแล้วทำให้เรื่องราวทุกอย่างแย่ลงไปอีก จนสุดท้ายเรื่องนี้มันทำร้ายเรา
จนไม่เหลือคำว่าเราอีกแล้ว.
สำหรับผมเวลาเกือบ 10 เดือน เป็นเวลาที่มากนะ เพราะตอนที่เราผ่านอะไรมาด้วยกันมันมากมาย ได้ลอง ได้ทำอะไรมากมายมันเกิดเป็นความทรงจำที่ดี
และก็ไม่ดีปะปนกันไป ความรู้สึกในครั้งนี้คือผมไม่ใช่ผู้ชายที่จะสามารถดูแลใครได้อีก ผมไม่รู้ว่าจะมีรักครั้งใหม่ได้อีกรึไม่ มันอาจจะมีอีก หรือไม่มีเลยก็ได้
เพราะผมรู้ตัวว่าผมยังดูแลหรือพร้อมให้ใครมาฝากชีวิตได้ แล้วถ้ามีครั้งใหม่ จะได้เจอกับคนที่ดีขนาดนี้อีกรึเปล่า
มันเป็นเหมือนการเล่าความรู้สึกตัวเองปนๆไปด้วยเลย 555 ตอนนี้ผมติดต่อกับแฟนไม่ได้อีกแล้ว เค้าตัดขาดจากกันโดยสิ้นเชิง ผมเข้าใจเค้าดีและรู้ตัวว่า
ทำร้ายเค้ามาโดยตลอด ผมไม่รู้ว่าต่อไปจะเป็นยังไง ไม่รู้ว่าต่อจากนี้เค้าจะยังให้โอกาสผมอีกมั้ย ผมไม่รู้อะไรนอกจากตอนนี้ ทำตัวเองให้ดี ให้แข็งแรง
ให้มีค่า เผื่อว่าวันนึงที่เค้าต้องการใครสักคน ผมอาจจะเป็นหนึ่งในตัวเลือกของเค้าก็ได้
สุดท้ายนี้ที่ผมเล่าเรื่องตัวเองเจตนาคืออยากให้ทุกๆคนรู้ว่า การที่เราเจอคนรักที่มีคุณค่ามากๆ ที่เค้ารักเราด้วยหัวใจ ไม่ว่ายามนั้นเราจะจนมากแค่ไหน
ทำผิดมากแค่ไหน ผมอยากให้เราให้อภัยกัน และอย่าทำผิดซ้ำๆในเรื่องเดิมๆ
...ผมเข็ดและหลาบจำมากๆ ผมรู้สึกว่าตัวผมไม่แมนมากพอ ดูแลเค้าไม่ดีมากพอ เพราะงั้นคู่อื่นๆต้องรักกันมากๆนะครับ สิ่งที่เวลาคบกันคิดคือความสุข แต่เป็นความสุขของอีกฝ่าย คิดถึงอีกฝ่ายมากกว่าตัวเอง เรื่องอะไรที่ทำผิดพลาดแล้วกลัวลืมจดไว้เลยครับ มันแสดงออกว่าเราทุ่มเทแค่ไหน
...เวลาที่มีปัญหาหรือทะเลาะกัน การแก้ปัญหาให้จบเรื่องในทันทีมันอาจจะได้ผลในบางครั้ง เพราะฉะนั้นให้อารมณ์นั้นเย็นลงก่อน แล้วคุยกันดีๆ เพราะถ้าตอนนั้นเราทะเลาะกันแล้วรีบจบปัญหาแต่จบตอนนั้นไม่ได้ พอคุณอารมณ์เย็นลงและคิดได้ มันก็สายเกินกว่าจะเอาคำพูดตอนนั้นคืนมาแล้ว
...อย่าทำผิดในสิ่งที่อีกฝ่ายให้ความสำคัญมากๆ ลองคิดดูสิครับว่าถ้าเค้าทำบ้างเราจะรู้สึกยังไง
...อยากให้ทุกคนใช้โอกาสทุกอย่างให้คุ้มที่สุด เพราะเราไม่มีวันรู้ว่ามันจะหมดเมื่อไหร่ ฉะนั้นพยายามเติมความน่ารักเข้าไว้ครับ แล้วมันจะพอช่วยได้บ้าง
...อย่าใช้เรื่องราวในอดีตมาลบความผิดนะครับมันไม่ได้ทำให้ดูดีขึ้นมาเลยจริงๆ เพราะถ้าเราทำผิดต่อให้พูดเรื่องดีๆแค่ไหนวินาทีนั้น ตอนนั้นเราก็ผิดเพราะงั้นทางออกคือขอโทษออกไปตรงๆ เพราะนั้นคือสิ่งที่เราได้ทำผิดไปจริงๆ แล้วหลังจากนั้นดูแลกันให้ดีๆเมื่อแฟนดีขึ้นนะครับ
...จำเรื่องราวสำคัญของกันและกันให้ได้ เช่น ชอบกินเปรี้ยว แพ้ฝุ่นละออง ชอบการดูแล ชอบการถนุถนอม ชอบกินก๋วยเตี๋ยวข้างทาง รักสัตว์มากที่สุด
กลัวจิ้งจก ชอบคนที่มีสุขภาพดีแข็งแรง วันครบรอบ วันเกิด สถานที่ๆไปเที่ยวครั้งแรก เคยเล่นอะไรที่ไหนด้วยกัน เป็นต้น
สิ่งที่เขียนมันดูเหมือนระบายให้ฟังซะมากกว่า555 แต่ผมก็หวังว่าเรื่องของผมจะมีประโยชน์ต่อคู่รักที่เข้ามาอ่าน หรือต่อใครเป็นบทเรียนได้บ้างไม่มากก็น้อย
ผมหวังให้คู่ทุกคู่รักกันดี มีความสุข ถ้าเจอคนที่เค้ารักเรา กอดเค้าไว้แน่นๆนะครับ รักเค้าให้มากๆ ทำให้ทุกวันมันแสนพิเศษ แคร์คนที่เรารักมากๆนะครับ
เพราะผมเองถ้ามีโอกาสได้กลับไปดูแลเค้าอีก
ผมก็จะทำ ทำให้ดีที่สุดของผม ^^
ขอให้เพื่อนๆโชคดี สมหวังนะครับ
ขอบคุณครับ