เราเป็นคนนึงค่ะ ที่เคยพูดประโยคๆนึงไปแล้วมันแทงใจดำพ่อกับแม่
เรื่องนี้เกิดมาสองปีจะได้ละ แต่ตอนนี้เมื่อใดที่คิดถึงเรื่องนี้ เราเสียใจทุกครั้ง
ปกติเราจะเป็นคนระมัดระวังคำพูดนะ จะไม่ค่อยพูดไม่ดีหรือทำให้พ่อแม่คิดมากสักเท่าไร แต่วันนั้นเรานั่งรถกลับไปกับพ่อแม่และน้อง ละก็มันมีช่วงแวะปั๊ม ตอนพักแวะปั๊มเนี่ย จู่ๆเราก็ถามแม่ว่า แม่ แม่กับพ่อมีหนี้เท่าไรหรอ บอกได้มั้ย
ใจเราคือ ตอนนี้เราทำงานแล้ว บอกยอดมา เราจะได้ทำงานเอาเงินนั้นไปโปะๆให้หมด เค้าจะได้ไม่มีหนี้เหลือ
แต่แม่ก็ไม่ยอมบอกค่ะ
หันไปถามพ่อ พ่อก็ไม่ตอบ
เราก็แบบ ทำไมแม่ไม่บอกล่ะ บอกมาหนูจะได้รู้ จะได้คำนวนว่ามีหนี้อันไหนมั่ง จะได้จ่ายไปให้หมดๆไง
แม่ก็บอก ไม่ต้องรู้หรอก...
เราก็นิ่งไปพักนึง แล้วก็ดันพูดประโยคนี้ขึ้นมา "พ่อก็ห้าสิบละเนอะ ทำไมยังมีหนี้อยู่อีก"
คราวนี้แม่ร้องไห้เลย แม่บอกว่า พูดยังงี้ได้ไง พ่อเค้ากู้สหกรณ์มาให้ลูกเรียนหนังสือนั่นแหละ เวลาลูกจะเอาตัง พ่อก็ต้องไปหามาให้ เคยมีมั้ยที่จะใช้เงินแล้วพ่อไม่มีให้ ที่พ่อเค้ายอมมีหนี้ ก็เพื่อให้ลูกเรียนหนังสือ แล้วยังจะมาถามยังงี้อีก แม่เสียใจ
แม่พูดไปก็สะอื้นไป พ่อเรานั่งซึมๆ เรานี่ก็ร้องไห้ไปละ รู้สึกผิดมาก ทำไมถึงไปถามยังงั้น เสียใจอ่ะ ไม่น่าเลย
นี่ละนะ ความรักพ่อแม่เนอะ คือเค้าบอกเราเสมอว่าให้ตั้งใจเรียน พ่อแม่ไม่ใช่คนรวยนะ ให้ลูกได้คือความรู้ ลูกจะได้เอาไปประกอบอาชีพ เราอยากเรียนอะไร พ่อแม่สนับสนุนเสมอ เราอยากเรียนเปียโน ขอซื้อเปียโนไฟฟ้า พ่อแม่ก็ซื้อให้สี่ห้าหมื่นทั้งๆที่ไม่จำเป็นขนาดนั้น
ทำไมเราถึงไปพูดยังงั้น
จะว่าไป พ่อกับแม่นี่คือสตรองมากเลยนะคะ ส่งเสียลูกมาได้ยังไงยันโตขนาดนี้ คือนับถือมากอ่ะ
เรายังนึกถึงตอนวิกฤติต้มยำกุ้งอยู่เลย ( คือตอนนั้นไม่รู้หรอกว่ามันเกิดวิกฤติอะไร เราเพิ่งอายุ 7 ขวบเอง) แต่จำได้ว่าฐานะทางบ้านฝืดเคืองมาก ด้วยความที่แม่เราเป็นแม่บ้าน ไม่มีรายได้อะไรอยู่แล้ว ส่วนพ่อก็เป็นข้าราชการ
แล้วตอนนั้นแม่ก็เพิ่งคลอดน้องชายด้วย เราจำได้เพียงว่า ก่อนหน้านี้ ชีวิตมันสุขสบายกว่านี้ แล้วนี่ทำไมที่บ้านโทรทัศน์ก็ไม่มี หายไปไหน กับข้าวก้กินวนๆอยู่ไม่กี่อย่าง ปลากระป๋อง ผัดผักบุ้ง ปลาทอด น้ำพริก ปลาเค็ม มาม่ากับข้าว (ซึ่งเราไม่รู้มาก่อนว่าคนทั่วไปเค้าจะกินมาม่าแยกกันกับข้าว แบบไม่กินพร้อมกันเพราะมันเป็นแป้งทั้งคู่ แต่เราว่ามันอร่อยมากเลยนะ >_< )
คือเข้าใจเลยว่า คนเป็นพ่อเป็นแม่ต้องสู้แค่ไหน
มาวันนี้ เราก็ชอบกินกับข้าวเหมือนที่เคยกินตอนเด็กๆนั่นแหละ สงสัยมันติดละมั้ง พอกินแล้วจำได้ว่ามันอร่อยมาก
เราชอบพิมพ์นอกเรื่องตลอด 555 แต่คือ ซึ้งใจกับความรักของพ่อแม่ ตอนนี้เราก็โตละเนอะ ก็สัญญาว่าจะเลี้ยงท่านให้ดีที่สุด บุญคุณนี้ ทั้งชาติก็ทดแทนไม่หมด
ละตอนนี้เราอยู่ไกลกันกับพ่อแม่เนอะ เรากลายเป็นคนบอกรักพ่อแม่ง่ายกว่าเดิมเยอะเลยค่ะ เดี๋ยวนี้ขี้อ้อนขึ้นเยอะ >_<
ก็นั่นแหละ รักพ่อรักแม่ให้มากๆนะคะ
ละใครมีข้อความอะไรที่เคยพูดแล้วทำให้พ่อแม่เสียใจมั่ง รู้สึกผิด แชร์กันได้เลยนะคะ เราจะได้เอาคำพูดเหล่านั้นมาระวัง จะได้ไม่ทำผิดซ้ำ พูดให้พ่อแม่เสียใจอีก
จุ๊บๆ
เคยพูดคำใดไปแล้วทำให้พ่อแม่เสียใจบ้าง
เรื่องนี้เกิดมาสองปีจะได้ละ แต่ตอนนี้เมื่อใดที่คิดถึงเรื่องนี้ เราเสียใจทุกครั้ง
ปกติเราจะเป็นคนระมัดระวังคำพูดนะ จะไม่ค่อยพูดไม่ดีหรือทำให้พ่อแม่คิดมากสักเท่าไร แต่วันนั้นเรานั่งรถกลับไปกับพ่อแม่และน้อง ละก็มันมีช่วงแวะปั๊ม ตอนพักแวะปั๊มเนี่ย จู่ๆเราก็ถามแม่ว่า แม่ แม่กับพ่อมีหนี้เท่าไรหรอ บอกได้มั้ย
ใจเราคือ ตอนนี้เราทำงานแล้ว บอกยอดมา เราจะได้ทำงานเอาเงินนั้นไปโปะๆให้หมด เค้าจะได้ไม่มีหนี้เหลือ
แต่แม่ก็ไม่ยอมบอกค่ะ
หันไปถามพ่อ พ่อก็ไม่ตอบ
เราก็แบบ ทำไมแม่ไม่บอกล่ะ บอกมาหนูจะได้รู้ จะได้คำนวนว่ามีหนี้อันไหนมั่ง จะได้จ่ายไปให้หมดๆไง
แม่ก็บอก ไม่ต้องรู้หรอก...
เราก็นิ่งไปพักนึง แล้วก็ดันพูดประโยคนี้ขึ้นมา "พ่อก็ห้าสิบละเนอะ ทำไมยังมีหนี้อยู่อีก"
คราวนี้แม่ร้องไห้เลย แม่บอกว่า พูดยังงี้ได้ไง พ่อเค้ากู้สหกรณ์มาให้ลูกเรียนหนังสือนั่นแหละ เวลาลูกจะเอาตัง พ่อก็ต้องไปหามาให้ เคยมีมั้ยที่จะใช้เงินแล้วพ่อไม่มีให้ ที่พ่อเค้ายอมมีหนี้ ก็เพื่อให้ลูกเรียนหนังสือ แล้วยังจะมาถามยังงี้อีก แม่เสียใจ
แม่พูดไปก็สะอื้นไป พ่อเรานั่งซึมๆ เรานี่ก็ร้องไห้ไปละ รู้สึกผิดมาก ทำไมถึงไปถามยังงั้น เสียใจอ่ะ ไม่น่าเลย
นี่ละนะ ความรักพ่อแม่เนอะ คือเค้าบอกเราเสมอว่าให้ตั้งใจเรียน พ่อแม่ไม่ใช่คนรวยนะ ให้ลูกได้คือความรู้ ลูกจะได้เอาไปประกอบอาชีพ เราอยากเรียนอะไร พ่อแม่สนับสนุนเสมอ เราอยากเรียนเปียโน ขอซื้อเปียโนไฟฟ้า พ่อแม่ก็ซื้อให้สี่ห้าหมื่นทั้งๆที่ไม่จำเป็นขนาดนั้น
ทำไมเราถึงไปพูดยังงั้น
จะว่าไป พ่อกับแม่นี่คือสตรองมากเลยนะคะ ส่งเสียลูกมาได้ยังไงยันโตขนาดนี้ คือนับถือมากอ่ะ
เรายังนึกถึงตอนวิกฤติต้มยำกุ้งอยู่เลย ( คือตอนนั้นไม่รู้หรอกว่ามันเกิดวิกฤติอะไร เราเพิ่งอายุ 7 ขวบเอง) แต่จำได้ว่าฐานะทางบ้านฝืดเคืองมาก ด้วยความที่แม่เราเป็นแม่บ้าน ไม่มีรายได้อะไรอยู่แล้ว ส่วนพ่อก็เป็นข้าราชการ
แล้วตอนนั้นแม่ก็เพิ่งคลอดน้องชายด้วย เราจำได้เพียงว่า ก่อนหน้านี้ ชีวิตมันสุขสบายกว่านี้ แล้วนี่ทำไมที่บ้านโทรทัศน์ก็ไม่มี หายไปไหน กับข้าวก้กินวนๆอยู่ไม่กี่อย่าง ปลากระป๋อง ผัดผักบุ้ง ปลาทอด น้ำพริก ปลาเค็ม มาม่ากับข้าว (ซึ่งเราไม่รู้มาก่อนว่าคนทั่วไปเค้าจะกินมาม่าแยกกันกับข้าว แบบไม่กินพร้อมกันเพราะมันเป็นแป้งทั้งคู่ แต่เราว่ามันอร่อยมากเลยนะ >_< )
คือเข้าใจเลยว่า คนเป็นพ่อเป็นแม่ต้องสู้แค่ไหน
มาวันนี้ เราก็ชอบกินกับข้าวเหมือนที่เคยกินตอนเด็กๆนั่นแหละ สงสัยมันติดละมั้ง พอกินแล้วจำได้ว่ามันอร่อยมาก
เราชอบพิมพ์นอกเรื่องตลอด 555 แต่คือ ซึ้งใจกับความรักของพ่อแม่ ตอนนี้เราก็โตละเนอะ ก็สัญญาว่าจะเลี้ยงท่านให้ดีที่สุด บุญคุณนี้ ทั้งชาติก็ทดแทนไม่หมด
ละตอนนี้เราอยู่ไกลกันกับพ่อแม่เนอะ เรากลายเป็นคนบอกรักพ่อแม่ง่ายกว่าเดิมเยอะเลยค่ะ เดี๋ยวนี้ขี้อ้อนขึ้นเยอะ >_<
ก็นั่นแหละ รักพ่อรักแม่ให้มากๆนะคะ
ละใครมีข้อความอะไรที่เคยพูดแล้วทำให้พ่อแม่เสียใจมั่ง รู้สึกผิด แชร์กันได้เลยนะคะ เราจะได้เอาคำพูดเหล่านั้นมาระวัง จะได้ไม่ทำผิดซ้ำ พูดให้พ่อแม่เสียใจอีก
จุ๊บๆ