เราเป็นเด็กเก็บกดรึป่าวคะ? เราไม่ได้เป็นโรคซึมเศร้าใช่ไหมคะ? เราเป็นโรคหรือเราเอาแต่ใจหรอคะ?(มีคำหยาบ)

สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเรา
พอดีว่าเราเป็นเด็กอายุ14ปี มีพี่สาวอายุ20ที่ทางบ้านค่อนข้างมีปัญหา
คือว่าปัญหานี้คือแม่เค้าชอบเทลาะกับพ่อบ่อยๆ น่าจะก่อนที่เราเกิดด้วยซ้ำ เราเคยได้ยินมาว่าแม่เคยเทลาะกับพ่อแล้วเครียดมากจนมาลงกับพี่สาวเราอ่ะค่ะ ทั้งตี แล้วก็จะบีบคอ
เข้าเรื่องเลยคือ เราสงสัยตัวเองค่ะเราเข้าค่ายเด็กเก็บกดหรือเด็กเอาแต่ใจหรือคะ?
ตอนช่วงป.1-ป.4 พ่อกับแม่เราค่อนข้างยัดเยียดให้เราเรียน เรียน เรียน แล้วก็เรียน เช่น ไปโรงเรียนตามปกติ7โมงเช้า เรียนเสร็จบ่าย3ต่อถึงบ่าย4โมงเย็น กลับถึงบ้าน5โมง 6โมงเย็นเราต้องเรียนพิเศษต่อถึง2ทุ่ม (อันนี้คือคุณพ่อเขาจ้างมาสอนที่บ้านอ่ะค่ะ)
เสาร์-อาทิตย์เราก็ออกจากบ้านตั้งแต่7โมงกลับเข้าบ้านมาบ่าย3มีเวลาแค่ทำการบ้าน อาบน้ำ กินข้าวแล้วรอเรียนพิเศษต่ออย่างเดียว
คือเราเรียนมากๆเข้า แล้วเหมือนเมมเมอรี่สมองมันเต็มอ่ะค่ะ มันเรียนมากจนกลายเป็นไม่รู้เรื่องไปเลย พอมาป.5เราก็เรียนน้อยลง เป็นเรียนพิเศษแค่เสาร์-อาทิตย์ เรียน9โมงเช้าถึงเที่ยง เราก็โอเคขึ้นนะคะมีเวลามากขึ้น แต่เราเป็นคนที่ชอบดูการ์ตูนเอามากๆ เลยมาแต่งคอสเพลย์อ่ะค่ะ พอเริ่มแต่งคอสเพลย์กัน พ่อกับแม่ก็มักจะด่าเราตลอดว่า ไร้สาระ ปัญญาอ่อน ถ้าว่างนักก็ไปเรียนหรือไปทำงานหาเงินช่วยกูนี่มา(พอดีว่าคุณพ่อเขาชอบพูดคำหยาบอ่ะค่ะขออภัย)
เรามักจะเป็นคนที่ชอบมีปัญหากับคุณพ่อเขาอ่ะค่ะ คุยกันได้ไม่กี่คำไม่ว่าจะเรื่องอะไร คุณพ่อเขาก็มักจะขึ้นเสียงใส่ตลอดทั้งตวาดเรา ด่าเราว่าโง่บ้าง ไม่มีสมองบ้าง ตอนเด็กๆเราก็เถียงกับคุณพ่อกับคุณแม่ไม่ได้เลยค่ะ เราก็ได้แต่เก็บไปคิดตลอดทุกครั้งที่มีปากเสียงกับคุณพ่อคุณแม่ แล้วเรามักจะถามตัวเองตลอดว่า 'นี่ปัจจุบันเรายังทำมันได้ไม่ดีพอหรอ? เรามันแย่ขนาดนั้นเลยหรอ? คนอย่างเรามันไม่มีอะไรให้ชมเลยหรอ? เราไม่มีค่าพอที่จะให้ชมรึป่าว?' ที่เถียงไม่ได้เพราะตอนประมาณช่วงอนุบาล3-ป.1 เคยเถียงคุณแม่อ่ะค่ะแล้วคือเค้าตบปากเราจนเลือดกำเดาเราไหลออกมาแล้วสั่งให้เราไปเอาผ้ามาเช็ดจนกว่าจะไม่มีกลิ่นคาว ไม่งั้นจะโดนหนักกว่าเดิมหรือไม่ต้องนอนหรือไม่ได้กินข้าวอ่ะค่ะเราก็เลยไม่เถียงพ่อกับแม่เลย เราพ่อแม่เริ่มมีปากเสียงกันหนักกว่าเดิมตั้งแต่ช่วงเราประมาณป.6อ่ะค่ะ เราเหมือนเราไปคอสเพลย์แล้วพ่อเขาไม่พอใจกลับมาบ้าน เขาก็มาเอาของ(พวกชุดหรือวิกอะไรพวกนี้อ่ะค่ะ)ของเราไปเผา แล้วบอกประมาณว่าถ้ายังทำนิสัยแย่ๆแบบนี้อีกอะไรกูก็จะไม่ให้ซักอย่าง จำไว้ว่านี่กูเป็นพ่อต้องห้ามเถียงกู 'เด็ดขาด' แล้วเราก็พูดอะไรไม่ได้อ่ะค่ะ เราได้แต่มองชุดเราที่โดนเผาไปทั้งๆอย่างงั้นแหละ เราเลยไม่ค่อยพูดกับพ่ออ่ะค่ะ แล้วคือเวลาพ่อด่าใส่เราเขาชอบใช้คำแรงๆแบบถ้าเขาโมโหมาก เรื่องที่ไม่ใช่เรื่องเขาก็เอามาเทลาะแบบต้องหาเรื่องเทลาะให้ได้ เขาชอบพูดใส่เราว่า ' นี่เลี้ยงเปลืองข้าวสุกจริงๆ  ' เราเลยไม่เข้าใจค่ะว่าแค่เรื่องแค่นี้ถึงกับต้องใช้คำๆนี้เลยหรอ? พ่อกับแม่ยัดเยียดอาชีพหมอใส่สมองเราตลอด จนเราบอกว่าเราอยากเป็นเชฟอ่ะค่ะ พ่อเขาก็แบบพูดประมาณว่ามันไม่ดีเท่าหมอหรอก แล้วเขาชอบซ้ำเติมทุกๆครั้งที่เราท้อแท้อ่ะค่ะ มีรอบนึงที่เราจะสอบเข้าม.1 (คือจังหวัดที่เราอยู่จะมี2โรงเรียนดังๆอ่ะค่ะที่เลื่องชื่อประจำจังหวัด)แล้วคือโรงเรียนแรกเขาว่าเป็นโรงเรียนที่มีแต่หัวกะทิเท่านั้นที่จะเข้าได้ใครเข้าได้นี่สุดยอดเก่งมาก แต่ส่วนอีกโรงเรียนนึงไม่ถึงกับหัวกะทิเลยอ่ะค่ะแต่ก็ไม่ธรรมดาอ่ะค่ะ คือเราเป็นเด็กในเขตซึ่งคนที่จะสอบเข้าเขารับ149คนอ่ะค่ะ คือพ่อบอกเราว่าทำไมไม่สอบเข้าโรงเรียนที่ดีกว่า (โรงเรียนแรกอ่ะค่ะ)เราบอกว่าไม่เอากลัวสอบไม่ได้เพราะวันสอบเข้าดันตรงกันทุกโรงเรียน พ่อก็บอกเออตามใจละกัน เราก็เลยไปสอบค่ะผลออกมาเราได้ที่62 จากจำนวนคนที่รับเข้า149คน กลับมาบ้านเราดีใจมากไม่นึกว่าจะทำได้เลข2ตัว เราเอาไปให้พ่อดูพอก็บอกมาแค่ แล้วไง?ทำได้แค่นี้หรอ? ลูกบ้านนั้นบ้านนี้เขาเก่งกว่านี้เขาทำได้ที่ดีกว่านี้ เราก็เลยเงียบค่ะแต่ใจจริงอยากจะคุยด้วยเต็มทน เราเป็นคนที่ค่อนข้างอ่อนคณิตมากแต่คุณะอเค้าค่อนข้างเก่งเวลามีอันไหนไม่เข้าใจเค้าก็จะบอกให้มาถามได้ไม่งั้นจะมีพ่อแม่ไว้ทำไม ด้วยความที่เราไว้ใจ เราเลยเอาไปถาม พอข้อนี้เราทำไม่ได้ เขาชอบฟุตเหล็กหรือสันตีเราอ่ะค่ะแล้วชอบบอกว่าอ่ะโง่แค่นี้ก็ทำไม่ได้ หลังจากนั้นเราก็เลยไม่ถามพ่ออีกเลย พอหลังๆมาพ่อกับแม่เทลาะกัน เราอยู่ใกล้ใครคนนั้นก็จะมาด่าเราบ้าง ตีเราบ้างทั้งๆที่เราไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแม้แต่น้อย แล้วเวลาเราจะร้องไห้ทั้งพ่อกับแม่ชอบบอกเราว่า จะร้องทำไมแค่นี้ทนไม่ได้หรอ? เป็นอย่างวั้นมาเรื่อยๆอ่ะค่ะ พอเราอดอั้นเข้าบางครั้งเราก็อยากจะตะโกน อยากทำลายข้าวของ อยากกรี๊ด อยากแหกปากร้องไห้แต่เราทำไม่ได้บางครั้งเราเครียดมากจนเหมือนเราเป็นโรคจิตที่มานั่งเกาแขนหรือหยิกตัวเองแรงๆเพื่อระบายอารมณ์ แล้วทุกครั้งเราก็จะได้แผลหรือเลือด เราก็ไม่บอกใครค่ะ เวลาเครียดเข้ามากๆเราจะเป็นอย่างงี้ทุกๆครั้ง(จนปัจจุบันเราก็เป็นค่ะ)แต่ช่วงหลังๆมานี่เกรดเราตกเหลือประมาณ2.7 พ่อกับแม่บอกกันเป็นเสียงเดียวว่า ถ้าเกรดไม่ดีขึ้นอย่าว่าแต่จะให้เรียนต่อเลย(ตอนนี้เราม.2ค่ะ)ม.3ก็จะไม่ให้เรียนต่อ เราเลยเครียดมากค่ะ จนบางวันพ่อแม่ไม่อยู่บ้านเรามาแอบร้องไห้บนห้อง(ร้องที่อื่นไม่ได้เพราะพ่อเขาติดกล้องวงจรปิดเอาไว้)จนปัจจุบันเราเป็นคนกลัวพ่อกับแม่มาก พ่อกับแม่ต้องรู้ไปทุกอย่าง แฟนก็ห้ามมี อะไรก็ห้ามกับห้าม เรื่องส่วนตัวเรากว่า80%พ่อแม่รู้หมดค่ะ ปัจจุบันจะทำอะไรจะพูดอะไรขอแค่เอ่ยคำว่าพ่อกับแม่ออกมา เราก็ไม่กล้าแล้วค่ะ หลังๆมาพฤติกรรมเราก็เริ่มเปลี่ยน เริ่มเถียงพ่อกับแม่บ้าง(นิดหน่อย)แล้วก็พูดกับพ่อแม่น้อยลง ภ้าไม่จำเป็นก็ไม่พูดอ่ะค่ะ เพราะพูดไปเราต้องโดนด่าหรือมีปากเสียงแน่นอน ปัจจุบันเรามีพฤติกรรมที่แบบร้องไห้หนักๆมากเราก็จะมาหัวเราะอ่ะค่ะหัวเราะเหมือนคนโรคจิตเลย คุยกับตัวเองบ่อยๆ ร้องไห้บ่อยๆ ทำร้ายตัวเองบ่อยๆ สร้างโลกส่วนตัวของเราขึ้นมา ชอบเหม่อ บางครั้งคือเราขอฟังเสียงของแม่เพื่อนตอนรู้ว่าเพื่อนได้อะไรดีๆมา(เช่นแข่งขันมาได้ที่เท่านี้ๆว่ากันไป)เราฟังตอนที่เขาชมลูกเขาอ่ะค่ะ เราก็มานั่งร้องไห้ว่าทำไมเขาไม่ชมเราแบบนี้บ้างหรือเราทำตัวเองยังไม่ดีพอ?
พ่อกับแม่ชอบเอาเราไปเปรียบเทียบกับคนอื่นแล้วบอกว่า ลูกบ้านเขาเอาอะไรให้กินทำไมเป็นคนแล้วลูกกูหล่ะกูก็ว่ากูก็เอาข้าวให้มันกินนะ?หรือกูเลี้ยงมันดีเกินไป? ปัจจุบันเราเลยอยากรู้ค่ะว่าเราเก็บกดหรือเราเอาแต่ใจ แล้วถ้าเก็บกดจะมีอาการแบบไหนหรอคะ?
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่