เหนื่อยกับงาน เหนื่อยกับความรัก เหนื่อยกับครอบครัว

เราเหนื่อยมากค่ะ ไม่อยากบอกครอบครัวกลัวเค้าเป็นห่วง ไม่คิดจะบอกคนอื่นอยู่แล้ว คิดว่าไม่รู้จะบอกทำไม แต่เวลาดาวน์ๆ ก็เหนื่อยที่ต้องกลั้นน้ำตา ต้องเขียร์ตัวเอง ต้องฝืนยิ้ม ต้องฝืนสดใส บางครั้งก็อยากมี

เวลาเราท้อเรื่องงานหรือเรื่องต่างๆ เรารู้สึกเหนื่อยและท้ออยากหาที่ระบาย  อยากหาคนมาคอยปลอบคอยให้กำลังใจ  เรื่องบางเรื่องเราก็ไม่อาจจะบอกใครได้   ได้แต่เก็บมันเอาไว้ในใจ  ได้แต

รู้สึกเหมือนชีวิตมันติดกระดุมผิดตั้งแต่แรก  รู้ว่าผิดแต่ไม่ยอมแก้ ไม่ยอมเดินใหม่ ฝืนจนจะไม่ไหว พยายามทำตัวให้มีความสุข ให้เริงร่าในทุกวัน ยิ้มให้กับทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าแล้ว เพราะหวังว่าจะเปลี่ย

เหนื่อยกับชีวิตที่ต้องฝืนยิ้มมีความสุขทั้งที่ข้างในร้องไห้อยู่ มันเหนื่อยจนไม่อยากอยู่บนโลกนี้แล้ว ความผิดหวังเลือกฉันเสมอ เจ็บปวดเหลือเกิน อยาก

หนูไม่เคยต้องการอะไรมากกว่าคำว่าครอบครัวเลย  แค่ต้องการกำลังใจจากคนที่บ้าน  กำลังใจจากคนที่รักหนูและหนูก็รักเขา หนูไม่เคยเอาเปรียบใคร ไม่เคยว่าหรือดูถูกใคร ไม่เคยมองใครไม่ดี ไม่เคย

ในบางครั้งการที่เรายิ้ม หรือหัวเราะได้ในทุกๆที มันก็อาจจะไม่ได้แสดงว่าเรามีความสุขจริงๆก็ได้ ยิ้มมันอาจเป็นแค่ฉากที่เราสร้างขึ้นเพื่อปิดอีกด้านที่มันกำลังร้องไห้ เรายิ้มเพียงเพราะไม่อยากให้ใครเห็นว่าอ

ของเราเรื่องเรียนนคะในใจอาจหยอกแต่เรารู้สึกแปลกๆเราก็พยายามฝืนยิ้มเพราะปกติเป็นคนหน้าบึ้งแต่บางครั้งเราก็หน้าหุบไปเลยก็อยากจะฝืนยิ้มให้ได้ทุกครั้งแต่บางทีคนเราก็มีความรู้สึกคนพูดก็พูดเกินไปไม่นึกถึงจิ