เจ็บจัง

คือเรื่องมันมีอยู่ว่า ช่วงนี้ใกล้จะสอบเข้ามหาลัยแล้ว เเล้วเราทั้งเครียดทั้งเหนื่อยใจ ทั้งกดดัน ต้องแบกรับความควาดหวังของผู้เป็นพ่อและแม่ เพราะว่าพี่คนโตไม่สนใจการเรียน แล้วก็เกเรมากเลยคะ ถ้าจะให้พูดเล

- ฉันไม่เคยรู้เลยว่า คำว่า “เพื่อน” จะเป็นคำที่ทั้งอบอุ่น และเจ็บปวดได้ในเวลาเดียวกัน - เรานั่งโต๊ะเดียวกันทุกวัน หัวเราะกับเรื่องไร้สาระ และแกล้งกันเหมือนไม่มีอะไรพิเศษ - แต่สำหรับฉัน ทุก

ได้แต่ยืนมองเห็น Set เดินไปกับเค้า;( อย่าไปกลัวการดอย เพราะการดอยจะสอนให้เราแกร่งขึ้น

หนูค่อนข้างเครียดมากๆค่ะรู่สึกว่าตัวเองไม่สมควรเกิดมารู้สึกว่าตัวเองทำให้ครอบครัวต้องผิดหวัง เหมือนเกิดมาด้วยความอยากมีเฉยๆเพราะที่บ้านไม่พร้อมทั้งการเงินอารมณ์และเวลา ตอนเด็กๆก็ดีค่ะ พอหลังๆมาเริ่มอึ

ฝนเอยตกมาตอนนี้ได้ไหม ตอนที่ใจของฉันมันสุดล้า ฝนเอยช่วยกลบรอยน้ำตา ช่วยปลอบว่าไม่เป็นไรไม่เป็นไร ฉันไม่อยากให้ใครรู้ใจฉัน รู้ว่ามัน ท้อแท้ ทนไม่ไหว ฉันก็ยังฝืนยิ้มเรื่อยเรื่อยไป เจ็บยังไงก็ต้องซ่อนห้า

สวัสดีวันจันทร์  เสียงข้อความที่ดังทุกเช้าจากโทรศัพท์มือถือข้างเตียง เสียงเเจ้งเตือนที่มาจาก ไลน์ที่ชื่อว่า พ่อ จำไม่ได้เเล้วว่าเรากอดพ่อครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่...     คำถามที่ได้ยินบ่อ

ช่วงประมาณปลายปีที่แล้วจนถึงตอนนี้ เรารู้สึกว่าตัวเองเอื่อยมาก ไม่มีแรงจูงใจเหมือนเดิม หลายอย่างที่เคยทำได้สม่ำเสมอ เช่น การสรุปบทเรียนหรือการอ่านหนังสือ กลับทำไม่ไหว ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยเป็นแบบนี

ตามหัวข้อด้านบนเลยค่ะ ส่วนตัวดิฉันเป็นคนใช้ชีวิตค่อนข้างคุ้ม และผจญภัยมาก ซึ่งส่วนใหญ่เวลาจะทำอะไรจะใช้พลังใจส่วนใหญ่ในการทำล้วนๆเลย ดิฉันเป็นคนที่ทำอะไรก็เต็ม100%หมดทุกอย่าง จริงจังมาก ไม่เคยมีทำให้จ