หรือเราเองที่เป็นมารความรักของเค้าทั้งสอง

เรื่องราวต่อไปนี้เกิดจากอาการนอนไม่หลับของค่ำคืนนึงค่ะ
เป็นการพิมพ์ระบายความทุกข์ใจเอาไว้ ในตอนนี้รู้สึกโดดเดี่ยว
ต้องการหาที่ปลดปล่อยระบายความรู้สึก และรับฟังความคิดเห็นจากท่านอื่นๆ
เพื่อเป็นแนวทางการใช้ชีวิตในวันต่อๆไป ที่ยังคงจมอยู่กับความทุกข์ที่ยังหาทางดับไม่ได้

เรากับสามีอยู่กินกันมาร่วม 7ปี มีลูกด้วยกัน 1คนค่ะ
ก่อนหน้าที่จะมีลูกนั้น ก็ยังใช้ชีวิตปรกติ ในแบบสามี-ภรรยา มีทะเลาะกัน ดีกัน ง้อกันธรรมดา
เค้าอยากมีลูกมาก เราเลยพยายามมีให้เค้าได้จนสำเร็จ
แต่น่าแปลกใจ ที่วันที่เราบอกเค้าว่าเราท้องนั้น เค้ากลับดูนิ่งเงียบ ไม่แสดงอาการดีใจมากมายนัก
เราคิดไปเองว่า เค้าคงแสดงอาการไม่เป็น   ... แต่ในวันนึง เราเห็นโทรศัพท์เค้ามีข้อความเข้าแปลกๆ
เราถามเค้าว่าใคร เค้าบอกว่าคงส่งผิด เราก็เชื่อหมดใจ ไม่เคยคิดจะท้วงถาม แม้ว่าข้อความจะมาบ่อยแค่ใหน
และแล้วก็ถึงวันที่ต้องเฉลย เมื่อวันนึงเราเลิกโง่ ถามเค้าไปตรงๆ เค้าบอกเป็นแค่เพื่อนกัน เราแอบจำเบอร์และโทร
น้องเค้ายอมรับว่ากำลังคบกันอยู่ โดยผู้ชายบอกว่าโสด เราเลยพูดความจริงไปว่า เค้ากำลังจะมีลูกแล้วนะ
และเราเป็นภรรยาที่จดทะเบียนถูกต้องตามกฏหมาย   น้องเค้าบอกขอโทษ และจะเป็นฝ่ายจากไป

เค้าสองคนแอบจีบกันจากเฟสบุ๊ค โดยน้องเค้าขยันโพสต์รูปหน้าสวยๆของตัวเองบ่อยๆแนวแบ๊วๆใสๆ
เราแอบไปส่องเฟสย้อนหลัง มีแต่ข้อความแสลงใจ ที่ไม่อยากอ่าน แต่ต้องอ่านเพื่อศึกษานิสัย
ในฐานะของผู้หญิงคนนึงที่กำลังจะเป็นแม่คนก็เหมือนว่าจะพยายามปกป้องผู้ชายที่ได้ขึ้นชื่อว่าพ่อของลูกไว้
แต่มันคงสายไป เพราะทางผู้ชาย ได้ทุ่มเทหัวใจให้ทางน้องเค้าหมดใจเสียแล้ว
กลายเป็นผู้ชายโมโหร้าย ถ้าหากเราเข้าไปขัดขวางไม่ให้เค้าไปหากัน เราจะถูกทำร้ายและสาดอารมณ์ใส่ไม่ยั้ง
เริ่มหาเหตผลร้อยแปดในสิ่งไม่ดีของเรามาอ้าง เพื่อสบัดเราให้พ้นทางความรักของเค้า
แยกกันอยู่กับเราอย่างถาวรในช่วงที่เราตั้งท้องจนคลอด เพื่อแสดงว่า เค้าสามารถโสดได้

ในระหว่างที่เราอยู่คนเดียว เราคุยกับน้องเค้าตลอด น้องเค้าดูเป็นคนดี มีศีลธรรมมาก
น้องเค้ายืนยันชัดเจนว่า เค้าไม่เอาหรอกผู้ชายคนนี้ พี่ไม่ต้องเป็นห่วง
เราคิดมาตลอดว่าเรา ได้มิตรแท้ แต่เปล่าเลย ในบางวันที่ผู้ชายมาหาเรา เราจะแอบดูมือถือเค้า
เห็นในแกลเลอรี่รูป มีรูปน้องเค้าตลอด รูปใหม่ๆตลอด ที่แสดงชัดเจนว่าไปใหนมาใหน กินอะไรกันมา
พอถามน้องเค้า น้องเค้าจะบอกว่า เค้ามาหนูก็เลี่ยงไม่ได้ ไม่อยากบอกพี่ กลัวพี่ไม่สบายใจ
เราก็เชื่อค่ะ .... เชื่อทุกอย่าง ที่เค้าพูด

ในวันนี้ คืนนี้ที่นั่งพิมพ์ข้อความ ปีนี้ลูกเราอายุเกือบ 4ขวบแล้ว
และเรื่องสุดช๊อคที่สุดคือ เราเพิ่งฉลาดแอบจำรหัสไอโฟนของสามี และเข้าอ่านข้อความ
เค้าทั้งสองคน ได้เสียเป็นผัวเมียกัน อย่างออกนอกหน้า ที่บ้านของฝ่ายหญิง (นครปฐม)
น้องเค้าได้สามีเราเลี้ยงดู มีเงินสร้างบ้านใหม่ โดยที่น้องเค้าไม่ต้องทำงานอะไร มีหน้าที่แต่งตัวสวยๆเท่านั้น
ในขณะที่เรา ในตำแหน่งเมียที่ไม่ต้องการ มีหน้าที่เลี้ยงลูก และช่วยกันประหยัดค่าใช้จ่ายภายในบ้าน
สิ่งที่ได้คือ สารร่างคือ อีเพิ้ง แก่ๆคนนึง ในวัน30ต้นๆ ที่วันนึงรอเค้าสองคนจัดวางเก็บกวาด
เค้าทั้งสองคนคือผู้กำหนดชะตาชีวิตเรา ให้เราเลือกทางเดินเพียงไม่กี่ทาง ระหว่าง หย่า กับ อยู่แบบเจ็บๆ

สิ่งที่เราครุ่นคิดทุกวันคือ เค้าทั้ง2คนอาจจะเป็นคู่แท้กันก็ได้ เราอาจจะเป็นมารความรักของเค้าทั้งสองอยู่
เราควรไปเลยดีไหม แต่ถ้าเราไปเราก็ทำใจที่จะไม่คิดถึงลูกไม่ได้ ทางฝั่งสามีมีเงินและอำนาจพอที่จะยึดลูกเราไว้
สามีเราเจรจาขอให้เราอยู่ตรงนี้ ในฐานะแม่ของลูก แต่ตัวเค้า เค้าขออิสระ เพราะเค้ารักทางนู้นมาก
เราควรอยู่อย่างไร ให้มีความสุข เราต้องการเพียงให้ลูกเติบโต โดยยังมีเราเลี้ยงดู เราไม่สามารถทิ้งเค้าได้จริงๆ
เราควรจัดการกระบวนความคิดอย่างไรให้ใจเป็นสุข ในอนาคต เราไม่อยากพบเจอน้องคนนี้อีกเลย
แต่สามีเราอยากให้เราเข้ากันได้ แต่เราบอกตรงๆว่า เราไม่สามารถคุยกับคนที่เราเคยรักเป็นน้องสาวอยู่ดีๆ
แล้วเกิดความเกลียดชังขึ้นมาทันที ในเวลา 0.01 วินาที ที่รู้ความจริง ว่าเค้าสตอเบอรี่เรามาตลอดหลายปี
ชาตินี้เราอภัยให้เค้าทั้ง2ไม่ได้จริงๆ