โดนเเม่ทำร้ายจิตใจมาตั้งเเต่เด็ก

สวัสดีค่ะ หนูเป็นเด็กอายุเพียงเเค่17 ที่มีปมครอบครัวหนูรู้ค่ะว่ามีคนอีกมากที่มีปัญหามากกว่าหนู เเต่หนูอยากระบายความอัดอั้นทั้งหมด​ออกมาบ้างเเม้อาจไม่มีใครอ่าน ใครเห็น หนูไม่มีที่ระบาย ไม่มีใครรับฟัง หนูอยู่กับตัวเอง ร้องให้คนเดียวมาตลอด ทุกหยาดน้ำตาหนูก็ต้องเเอบปล่อยมันออกมาคนเดียวตลอด ตั้งเเต่จำความได้ หนูไม่เคยได้อยู่กับพ่อเเม่ เขาเช่าบ้านให้หนูอยู่คนเดียว เป็นบ้านสองชั้นหนูจะนอนข้างล่างมีเตียงเล็กๆอยู่ หนูอยหนูอยู่คนเดียวมาตลอดกับป้าข้างบ้าน​ที่เคยดูเเล เลี้ยงดูหนูอยู่ หนูรู้ว่านั่นก็คือเงินพ่อกับเเม่ที่ส่งมา พวกท่านเคยมาอยู่กับหนูเเค่บางวันเเละจะกลับไปนนทบุรีบ้านหลังที่สองที่พวกเขาอยู่กันสามคน พ่อ เเม่ น้อง​ ชีวิตหนูมีเเต่ป้าของบ้านค่ะ เอาหนูเข้าอนุบาล เป็นเเม่ให้หนูฝนวันเด็ก ป้าเขาเป็นคนเเรกที่หนูกราบเท้า ไหว้ จนวันนึงที่น้องสาวของเเม่เเละสามีเข้ามาอาศัยอยู่ด้วย กับหนู หนูก็ถูกเลี้ยงโดยพวกเขา อะไรไม่ถูกใจก็ตบตีใช้งานบ้านเหมือนทาส ข้าวจะต้องรอสามีของน้องสาวเเม่มาก่อนเท่านั้นถึงจะกินได้  ทุกครั้งที่หนูทำการบ้านไม่ถูกไม้บรรทัดจะถูกฟาดที่หน้าไม่ก็มือ จนน้องสาวมาอยู่ด้วย ทุกอย่างก็เหมือนเดิม หหนูโดนตีโดนด่าเหมือนเคย ทุกครั้งที่อาบน้ำสามีของน้องสาวเเม่จะเข้ามาเเละอาบให้หนูกับน้องทุกครั้ง โดยการถูสบู่เเละจับขาหนูวางบนถังน้ำข้างนึง เเละเเหย่​ถูเข้าอวัยวะเพศจนหนูเจ็บเขาถึงจะพอ น้น้องหนูก็โดนด้วยค่ะ เขาทำเเบบนัน​มาเรื่อยๆ จนถึงวันนึงที่หนูจำเข้ากระดูกดำ เขาลงมากลางดึกเเละพลิกตัวหนูให้หันไปทางเขา จับอวัยวะของเขาถูปากหนูเเละยัดเข้ามาให้ปากหนูอยู่อย่างนั้นจนสำเร็จความใคร่ เขาทำเเบบนั้นกับหนูทุกวัน ทุกคืนเวลาภรรยาเขาหลับอยู่ชั้นบน หนูจะนอนอยู่ชั้นล่าง เป็นเเบบนั้นจนถึงวันที่เขาพยายามจะสอดใส่เเต่มันไม่เข้าเขาจึงทำได้เเค่ถู ไปเรื่อยๆอย่างนั้น มีวันนึงที่หนูกลัวเเม้จะยังไม่เข้าใจว่ามันคืออะไรสิ่งที่เขาทำหนูรู้เเค่ว่า หนูไม่อยากโดนเเบบนั้น จึงไปนอนอีกฝั่งข้างหลังน้อง จนเขาลงมาเเละบังคับให้หนูกลับมานอนที่เดิมเเละเขาก็ทำมาเรื่อยๆ กับน้องเขาจะดีเเละเอ็นดูเเต่พอเป็นหนูเขาจะลำเอียงเเละทุบตีตลอด วันที่หนูน​อนป่วยครั้งเเรกเขาพาน้องหนูไปกิน เคเอฟซีหนูนอนมองตามภรรยาเขาถามว่าหนูล่ะ เขาตอบอย่างไม่เเย่เเสว่า"ช่างมัน"หนูจำเข้ากระดูกดำ​​​มีบางครั้งที่เขาดีกับหนู เเต่ก็เเค่บางครั้ง เวลามีงานที่โรงเรียนประกวดวาดภาพระบายสี หนูชนะเเละได้ดินสอกับยางลบน่ารักๆจิ๋วๆมา เขาจะเอากลับไปให้ลูกเขาตลอด หนูไม่เคยได้ใช้ จนถึงวันที่พวกเขาย้ายออกไปอยู่บ้านอีกหลังไกล้ๆน้องสาวถูกพ่อเเม่พากลับไปอยู่ด้วย เเละหนูก็อยู่คนเดียวเหมือนเดิมทุกวันผ่านไปกับป้าข้างบ้าน กินข้าวกับเขา อาบน้ำกับเขา เอาหนูเข้านอน บางวันไฟดับเขาตัดไฟเพราะพ่อเเม่ไม่จ่ายค่าน้ำไฟหนูก็ต้องออกมานั่งรอนอกบ้านทนโดนยุงกัดเป็นชั่วโมงกว่าพ่อจะกลับมา พอถึงวันย้ายออกเเละมาอยู่กับเขาที่บ้านหลังที่สอง มันทรมานยิ่งกว่าเดิมอีกค่ะ มีครั้งนึงหนูพยายามจะบอกเเม่ว่าอยู่ที่บ้านเก่าหนูโดนทำอะไรบ้าง เขาไม่สนใจ ไม่ใส่ใจ ราวกับคำพูดของหนูมันไร้ค่า  หนูเก็บมาตลอด ฝังมันให้ลึกที่สุด เเต่หนูกับเเม่ก็เข้ากันไม่ได้จริงๆ เขาจะด่ากับพ่อ ด่าน้อง ไม่ได้ดั่ั่ั่งใจก็มาลงที่หนูตลอดด้วยคำพูดเเรงๆ " ก็ไปตายสิ " หนูได้ยินจนชินเเม้จะชินเเต่หนูก็ไม่เข้าใจว่าทำไมพอเข้าห้องมาปุ๊บ หนูจะร้องไห้เก็บน้ำตาไม่อยู่ตลอด  จนมาถึงตอนนี้ ก็ยังเป็นเเบบนั้นขนหนูตัดสินใจเขียนมันลงในนี้เผื่อจะดีขึ้นได้บ้างเเม้อาจไม่มีใครอ่าน​ก็ตาม ตอนนี้หนูอายุ17เเล้วค่ะ อย่างน้อยหนูก็อยากจะได้คำชมสักครั้งที่ไม่ใช่ไล่ให่ไปตาย