ครั้งแรกกับการเข้ามาตั้งกระทู้ แบบเป็นจริงเป็นจัง
เรื่องเอาจริงยาวมากแต่จะลองสรุปดูละกัน ตอนนี้ผมอายุ 35 ปี แฟน 33 ปี(ไม่รู้จะยังใช้คำว่าแฟนได้มั้ย เฮ่อ!!!!!!!!!!) ว่ากันเป็นข้อๆละกันได้อ่านง่าย
1.รู้จักกัน 7 ปี ทำงานที่เดียวกัน เธอเป็นลูกน้องเพิ่อน
2.เริ่มรู้จักตอนเธอกินเลี้ยงแผนกเธอ(พอดีเพื่อนชวนไปด้วย เพื่อนคือหัวหน้าเธอ)
3.หลังจากนั้นก็ไปหาเบอร์เธอมาและโทรหา โทรคุย (ปกติเป็นคุยไม่เก่งยิงกับผู้หญิง แต่เพื่อการนี้เลยต้องลองหัดอยากน้อยก็ได้เปลี่ยนแปลงตัวเอง)
4.หลังจากนั้นก็จีบกัน กลับบ้านด้วยกัน ไปส่งเธอ รับเธอ ไปโน่นนี่นั่น(แต่ยังไม่ให้ไปบ้าน )
5.ระยะเวลาเกือบปีใช้คำว่าแฟน เธอ โอเค กับเราทุกอย่าง แม้จะเหมือนเด็ก คอยสังเกตเรา ติดเรา กลัวเราทิ้ง บางทีเราก็ดุเธอ แต่เราก็ไม่เคยพาไปบ้าน (เธออยากไปแต่เราไม่เคยพูดถึงเลย)
6. แต่เราก็ใช้แต่ความคิดเรา บ้างาน พอเครียดก็ไปหาดื่ม เป็นอยู่อย่างนี้ จนเธอเห็นบ่อยๆ ไม่ว่าอะไร เราก็เริ่มสนใจเธอน้อยลง แต่ก็ยังรักเธอ แต่บ้างานมาก
7.จนน้องเธอมาอยู่ด้วย เราก็เริ่มโทรไปหาลำบากขึ้น เริ่มไม่ค่อยรับโทรศัพ(แต่ตอนนั้นเธอดันมีเรื่องที่ทำให้เราประลาดใจขึ้นมา เธอบอกเธอเคยมีลูกแล้ว) เหมือนเธอจะสื่ออะไร จะชิ่ง หรือ ลองใจเรา แต่เราไม่แคร์ กับเป็นห่วงเธอ อยากดูแลเธอมากขึ้น เพราะดูเธอ ไม่ค่อยทันคน จนสุดท้ายยอมพาเธอไปที่บ้านรู้จักกับครอบครัว ซ้ำยังห่วงลูก ซื้อของไปให้ เรื่อยๆ
8.ส่วนส่วนตัวเราก็ยัง ดื่ม เที่ยว เป็นประจำ(แต่ยังรักเธอ) จนเหมือนเริ่มเจอเธอยาก และเธอวางตัวเปลี่ยนไปบ้าง จนเราเริ่มกลัวเธอทิ้ง ตอนนั้นยิ่งหาเวลาเจอเธอบ่อย แต่ได้เจอบ้างไม่ได้เจอบ้าง แต่ก็ยังดื่ม ติดเพื่อนอยู่ จนเธอพูดว่าเมื่อไหร่จะเลิกทำตัวแบบนี้สะที (ตอนนั้นน่าจะครบมา 4 ปีแล้ว)
9.จนทำให้อยากทีบตัวเองและหนีจากวังวน สังคมที่ทำงานเก่า จนได้งานที่ใหม่ ตอนนี้ทำแต่งานอย่างเดียว ดื่มน้อยลง แต่เราห่างกัน ทำให้ติดต่อกันยากแต่ก็ยังเจอกัน 2 อาทิตครั้ง โดยมีบางที่ กินข้าวอยู่วันอาทิตย์ ยังต้องรีบเข้า บริษัท เราก็ไม่ได้คิดอะไร(ปัจจุบันถึงรู้ ว่าเธอคิดไว้ว่าเราไม่มีเวลา ยุ่งวุ่นวายแต่งาน จะเวลาส่วนตัวยังโดนเบียดเบียน)
10.จนบางครั้งนัดกันเธอกับไม่มาเราก็ยังรอ มีเหตุการแบบนี้ 2 ครั้ง
11.จนเริ่มไม่เจอกัน ในปีที่ 5และปีที่6 ได้ส่งข้อความ หรือโทรไป ตอนวันเกิด ได้เปลี่ยนงานอีกครั้ง (บางทีแอบนึกว่าเธอจะลืมหรือไม่แต่เธอไม่ลืม) ในปีที่ 5และ6 นั้นเจอกันปีละครั้งหลังปีใหม่ สถานที่ก็ที่เดิม ไปทำบุญที่วัด ทั้งปีที่5และ ปีที่6 ในปีที่ 6 เรามีรถก็ไปรับเธอ ไปที่วัดเดิม (สรุป2ปีเจอ2ครั้ง พยายามโทรไปหา ก็รับยาก บางทีก็ไม่รับ บางทีก็ไม่ว่าง จนเริ่มถ้อ หาโอกาสเจอไม่ได้เลย เสียงยังไม่ได้ยินเลย จนเริ่มตัดใจ แต่ยังไม่มีใครบอกเลิก บางที่โมโห ก็ส่งข้อความไปตัดพ้อ เธอก็เงียบ บางทีก็ว่าเหนือยงาน อยากพักผ่อน )
12.ในขณะที่หน้าที่การงานเราโตขึ้นเรื่อยๆ ชีวิตสำมะเลเทเมาได้หายไปเลยช่วงปีที่ 5เป็นต้นไป และเริ่มกลับมาทำงานใกล้เธอ จนไปเจอไลท์เธอเด้งมาเลยทักไปหา(เพราะไม่กล้าโทร กลัวไม่รับ กลัว ไม่ว่าง กลัวโดนปฏิเสธ จะทำให้เสียความรู้สึก)
13.แต่ก็ไม่ได้ตอบกับ อันนี้ช่วงปีที่ 6 จนเธอตอบกับ เธอบอกไม่ค่อยได้ดูไลท์ เพราะไม่ค่อยได้ใช้เน็ต เธอเป็นคนไม่ค่อยใช้เทคโนโลยี เลยไม่ค่อยได้ดูไลท์ แต่ดันเจอปัญหาใหม่ อ่านแต่ไม่ตอบ มันเป็นเหมือนโทรแต่ไม่รับ จนคิดว่าอย่างจะห่างกับเราจริงๆละมั้ง ทั้งไลท์ทั้งโทร (ปีทีุ่6 พลาดตรงที่แม่เธอมาเธอโทรมาหาเราว่าจะให้ไปหา แม่ ดันบอกติดงานโอกาสมากับไม่คว้า)
14.ปีที่ 7เราก็ทุ่มกับงานสร้างตัว และก็คุยกับเธอทางไลท์ จนเกือบปี จนเจอกันตอนปีใหม่เที่ยวนี่ เปนเดือน กุทภาพัน พร้อมกับเราได้ออกรถใหม่ ไปรับเธอ ตอนนี้ หน้าที่การงาน และชีวิตเราดูดีขึ้น รวมทั้งได้ปติวัตตัวใหม่ บุคคลิกทักอย่างแทบจะเปลี่ยน ด้วหน้าที่การงานที่สูงขึ้น เลยวางแผนอนาคต เลย (วางแผนตอน35คงไม่ช้าไปนะ)ที่จะดูแลเธอและลูก แต่เธอกับนิ่ง จนเราคิดว่ามีใคร เธอบอกยังไม่มี คนเคยพลาด มากลัวที่จะมีใคร แลห่วงลูก ตอนนี้น้อง9 ขวบแล้ว เรายังจินตนสการว่าเราทำหน้าที่พ่อไปแล้ว แต่เธอดูนิ่งไงไม่รู จนคิดเลยว่าเธอมีใครแต่ไม่บอกเรากลัวเราเสียใจ หรือป่าวเลยพยายามใช้ระยะทางและเวลาทำให้ลืมๆกันไป
15.แต่ยังมอกในแง่บวกเพื่อสบายใจ เลยไลท์หาทุกวันอ่านไม่ตอยก็มี ตัดพ้อหน่อย จนเลิกตัดพ้อ (แต่ก็เสียความรู้สึกบ้างแต่พยามยามคิดว่าเปนเรื่องปกติ)และเปลี่ยนเปนไปรับเธอที่ห้องในวันอาทิตไปข้างนอก(เพราะเธอย้ายห้องมาใกล้ขึ้น ห้องเก่าแทบไม่เคยไปมีแต่เธอมาที่บ้านเราหรือที่ห้องเรา)
ห้องใหม่ทำให้เราสะดวกขับรถไปรับส่งได้ทุกวัน จนกลายเปนว่าการกับมาปีที่7นี้เจอบ่อยแม้จะวันลัไม่กี่นาที่ก็ตามช่วงอยู่ในรถ ถ้าเราไม่ติดอะไร จะไปรับเธอตลอด ขนเป็นหน้าที่ และเปนหน้าที่ๆที่เราชอบด้วยสิ
16.แต่ดันดูๆเหมือนเธอไม่สะดวกที่เราไปรับส่ง เลยเป็นว่าถ้าเธอมีเพื่อนกลับด้วยกันเราไม่ต้องไปรับ(เธอขอร้อง เธอบอกไม่ใช่ไม่ชอบแต่ เคยกลับเอง)เราก็ได้แต่ทำตามเธอทุกอย่างตอนนี้ให้เธอสบายใจ แต่ตอนไปส่ง เราไปส่งพร้อม ขนง ขนม ทุกวัน แต่ก็ดูเธอนิ่ง เย็นชา
17.เราก็พยามคิดโน่น คุยนี้ แต่ก็นิ่ง แต่ก็แสดงความเป็นห่วงเธอมาก หรือจะมากไป จนเธอยังปรับตัวไม่ทัน เราก็บอกว่า อยุ๋แบบนี้ เรื่อยเดี๋ยวก็ชิน กับการไปส่งทุกวัน ตอนนี้พึ่งจะทำมา 1เดือน อย่างน้อยก้เจอกันเกือบ20วันต่อเดือน แม่จะไม่กี่นาที่ จะอยู่นานก้เปนวันอาทิตย เดือนละครัง
ที่บ่นมาเยะ เพราะ เราก็ยังไม่กล้าโทรไปคุย(นอกเหนือจากการนัดกันนะ) ไลท์เธออ่านแต่ไม่ตอบ เธอก็มีเคยผลของเธออีก(เราก็ต้องพยายามทำใจให้เป็นเรื่องปกตื) ดูตอนนี่เราใช้ความคิดเราไม่ได้เลย เหมือนต้องมานั่งเอาใจ ตามใจ เพราะเธอนิ่ง แต่จะลองทำแบบนี้ไปเรื่อยๆก่อน แม้จะเบื่อ กับความเย็นชา เจอกันแต่เหมือนอยู่ในความเงียบ จนเรากำลังจะเงียบตาม เลยไม่รู้จะทำไง ตอนนี้เราวางแผนชีวิตไว้กับเธอแต่เธอนิ่ง สมเรเทเมาก็ไม่มี หน้าที่การ งาน ขึวิตก็ดีขึ้น ( ปี5ปี6 ที่หายไปแตากฃับมาพร้อมกับการเปลี่ยนแปลง ตัวเองและชีวิต เพื่อให้เธอมั่นใจตัวเรา)
แต่กลับนิ่ง จนบางที่อยากไปไม่อยากเจอ แต่ลึกๆอยากดูและเธอและลูก
( คนๆนึง สามารถเปลีย่นตัวเอง จากประโยคที่ว่าเมื่อไหร่จะเลิกนิสัยอย่างนี้ และประโยค ที่ว่า มีเวลาแล้วเหรอ )
ส่วนตัวผมตอนนี้จะทำตัวมึน และ งัดเรื่องที่เธอเคยเป็นห่วง เรื่องเก่าๆมาพูดลอยๆนะ ให้เธอนึกเปลียบเทียบเมื่อก่อนกับเดี๋ยวนี้ ว่าเป็นยังงไงบ้าง เพื้อให้เธอมั่นใจ และเลิกเย็นชา
ทำได้แค่นี้ แต่ก็อยากรู้วิธีอื่นๆดูบ้าง นะครับว่าใครจะมี วิธีแบบไหนมาแนะแนะ (เหมือน
ได้ระบาย แต่นี่ยังน้อยนะ เอาจริง 10000 อักษร คงไม่พอผมาระบายแน่ๆ55555555555) ถ้าจะเป็น คิดมาก เก็บรายละเอียด กลังผิดหวัง นะตัวผม
นาย เพ้อเจ้อ
ทำยังไงที่ เธอดู เย็นชา นิ่ง เหมือน ไม่แคร์ ( ไม่อยากเลิกทั้งที่บางทีอยากจะเลิกๆไปให้พ้น แต่ทำใจไม่ได้ )
เรื่องเอาจริงยาวมากแต่จะลองสรุปดูละกัน ตอนนี้ผมอายุ 35 ปี แฟน 33 ปี(ไม่รู้จะยังใช้คำว่าแฟนได้มั้ย เฮ่อ!!!!!!!!!!) ว่ากันเป็นข้อๆละกันได้อ่านง่าย
1.รู้จักกัน 7 ปี ทำงานที่เดียวกัน เธอเป็นลูกน้องเพิ่อน
2.เริ่มรู้จักตอนเธอกินเลี้ยงแผนกเธอ(พอดีเพื่อนชวนไปด้วย เพื่อนคือหัวหน้าเธอ)
3.หลังจากนั้นก็ไปหาเบอร์เธอมาและโทรหา โทรคุย (ปกติเป็นคุยไม่เก่งยิงกับผู้หญิง แต่เพื่อการนี้เลยต้องลองหัดอยากน้อยก็ได้เปลี่ยนแปลงตัวเอง)
4.หลังจากนั้นก็จีบกัน กลับบ้านด้วยกัน ไปส่งเธอ รับเธอ ไปโน่นนี่นั่น(แต่ยังไม่ให้ไปบ้าน )
5.ระยะเวลาเกือบปีใช้คำว่าแฟน เธอ โอเค กับเราทุกอย่าง แม้จะเหมือนเด็ก คอยสังเกตเรา ติดเรา กลัวเราทิ้ง บางทีเราก็ดุเธอ แต่เราก็ไม่เคยพาไปบ้าน (เธออยากไปแต่เราไม่เคยพูดถึงเลย)
6. แต่เราก็ใช้แต่ความคิดเรา บ้างาน พอเครียดก็ไปหาดื่ม เป็นอยู่อย่างนี้ จนเธอเห็นบ่อยๆ ไม่ว่าอะไร เราก็เริ่มสนใจเธอน้อยลง แต่ก็ยังรักเธอ แต่บ้างานมาก
7.จนน้องเธอมาอยู่ด้วย เราก็เริ่มโทรไปหาลำบากขึ้น เริ่มไม่ค่อยรับโทรศัพ(แต่ตอนนั้นเธอดันมีเรื่องที่ทำให้เราประลาดใจขึ้นมา เธอบอกเธอเคยมีลูกแล้ว) เหมือนเธอจะสื่ออะไร จะชิ่ง หรือ ลองใจเรา แต่เราไม่แคร์ กับเป็นห่วงเธอ อยากดูแลเธอมากขึ้น เพราะดูเธอ ไม่ค่อยทันคน จนสุดท้ายยอมพาเธอไปที่บ้านรู้จักกับครอบครัว ซ้ำยังห่วงลูก ซื้อของไปให้ เรื่อยๆ
8.ส่วนส่วนตัวเราก็ยัง ดื่ม เที่ยว เป็นประจำ(แต่ยังรักเธอ) จนเหมือนเริ่มเจอเธอยาก และเธอวางตัวเปลี่ยนไปบ้าง จนเราเริ่มกลัวเธอทิ้ง ตอนนั้นยิ่งหาเวลาเจอเธอบ่อย แต่ได้เจอบ้างไม่ได้เจอบ้าง แต่ก็ยังดื่ม ติดเพื่อนอยู่ จนเธอพูดว่าเมื่อไหร่จะเลิกทำตัวแบบนี้สะที (ตอนนั้นน่าจะครบมา 4 ปีแล้ว)
9.จนทำให้อยากทีบตัวเองและหนีจากวังวน สังคมที่ทำงานเก่า จนได้งานที่ใหม่ ตอนนี้ทำแต่งานอย่างเดียว ดื่มน้อยลง แต่เราห่างกัน ทำให้ติดต่อกันยากแต่ก็ยังเจอกัน 2 อาทิตครั้ง โดยมีบางที่ กินข้าวอยู่วันอาทิตย์ ยังต้องรีบเข้า บริษัท เราก็ไม่ได้คิดอะไร(ปัจจุบันถึงรู้ ว่าเธอคิดไว้ว่าเราไม่มีเวลา ยุ่งวุ่นวายแต่งาน จะเวลาส่วนตัวยังโดนเบียดเบียน)
10.จนบางครั้งนัดกันเธอกับไม่มาเราก็ยังรอ มีเหตุการแบบนี้ 2 ครั้ง
11.จนเริ่มไม่เจอกัน ในปีที่ 5และปีที่6 ได้ส่งข้อความ หรือโทรไป ตอนวันเกิด ได้เปลี่ยนงานอีกครั้ง (บางทีแอบนึกว่าเธอจะลืมหรือไม่แต่เธอไม่ลืม) ในปีที่ 5และ6 นั้นเจอกันปีละครั้งหลังปีใหม่ สถานที่ก็ที่เดิม ไปทำบุญที่วัด ทั้งปีที่5และ ปีที่6 ในปีที่ 6 เรามีรถก็ไปรับเธอ ไปที่วัดเดิม (สรุป2ปีเจอ2ครั้ง พยายามโทรไปหา ก็รับยาก บางทีก็ไม่รับ บางทีก็ไม่ว่าง จนเริ่มถ้อ หาโอกาสเจอไม่ได้เลย เสียงยังไม่ได้ยินเลย จนเริ่มตัดใจ แต่ยังไม่มีใครบอกเลิก บางที่โมโห ก็ส่งข้อความไปตัดพ้อ เธอก็เงียบ บางทีก็ว่าเหนือยงาน อยากพักผ่อน )
12.ในขณะที่หน้าที่การงานเราโตขึ้นเรื่อยๆ ชีวิตสำมะเลเทเมาได้หายไปเลยช่วงปีที่ 5เป็นต้นไป และเริ่มกลับมาทำงานใกล้เธอ จนไปเจอไลท์เธอเด้งมาเลยทักไปหา(เพราะไม่กล้าโทร กลัวไม่รับ กลัว ไม่ว่าง กลัวโดนปฏิเสธ จะทำให้เสียความรู้สึก)
13.แต่ก็ไม่ได้ตอบกับ อันนี้ช่วงปีที่ 6 จนเธอตอบกับ เธอบอกไม่ค่อยได้ดูไลท์ เพราะไม่ค่อยได้ใช้เน็ต เธอเป็นคนไม่ค่อยใช้เทคโนโลยี เลยไม่ค่อยได้ดูไลท์ แต่ดันเจอปัญหาใหม่ อ่านแต่ไม่ตอบ มันเป็นเหมือนโทรแต่ไม่รับ จนคิดว่าอย่างจะห่างกับเราจริงๆละมั้ง ทั้งไลท์ทั้งโทร (ปีทีุ่6 พลาดตรงที่แม่เธอมาเธอโทรมาหาเราว่าจะให้ไปหา แม่ ดันบอกติดงานโอกาสมากับไม่คว้า)
14.ปีที่ 7เราก็ทุ่มกับงานสร้างตัว และก็คุยกับเธอทางไลท์ จนเกือบปี จนเจอกันตอนปีใหม่เที่ยวนี่ เปนเดือน กุทภาพัน พร้อมกับเราได้ออกรถใหม่ ไปรับเธอ ตอนนี้ หน้าที่การงาน และชีวิตเราดูดีขึ้น รวมทั้งได้ปติวัตตัวใหม่ บุคคลิกทักอย่างแทบจะเปลี่ยน ด้วหน้าที่การงานที่สูงขึ้น เลยวางแผนอนาคต เลย (วางแผนตอน35คงไม่ช้าไปนะ)ที่จะดูแลเธอและลูก แต่เธอกับนิ่ง จนเราคิดว่ามีใคร เธอบอกยังไม่มี คนเคยพลาด มากลัวที่จะมีใคร แลห่วงลูก ตอนนี้น้อง9 ขวบแล้ว เรายังจินตนสการว่าเราทำหน้าที่พ่อไปแล้ว แต่เธอดูนิ่งไงไม่รู จนคิดเลยว่าเธอมีใครแต่ไม่บอกเรากลัวเราเสียใจ หรือป่าวเลยพยายามใช้ระยะทางและเวลาทำให้ลืมๆกันไป
15.แต่ยังมอกในแง่บวกเพื่อสบายใจ เลยไลท์หาทุกวันอ่านไม่ตอยก็มี ตัดพ้อหน่อย จนเลิกตัดพ้อ (แต่ก็เสียความรู้สึกบ้างแต่พยามยามคิดว่าเปนเรื่องปกติ)และเปลี่ยนเปนไปรับเธอที่ห้องในวันอาทิตไปข้างนอก(เพราะเธอย้ายห้องมาใกล้ขึ้น ห้องเก่าแทบไม่เคยไปมีแต่เธอมาที่บ้านเราหรือที่ห้องเรา)
ห้องใหม่ทำให้เราสะดวกขับรถไปรับส่งได้ทุกวัน จนกลายเปนว่าการกับมาปีที่7นี้เจอบ่อยแม้จะวันลัไม่กี่นาที่ก็ตามช่วงอยู่ในรถ ถ้าเราไม่ติดอะไร จะไปรับเธอตลอด ขนเป็นหน้าที่ และเปนหน้าที่ๆที่เราชอบด้วยสิ
16.แต่ดันดูๆเหมือนเธอไม่สะดวกที่เราไปรับส่ง เลยเป็นว่าถ้าเธอมีเพื่อนกลับด้วยกันเราไม่ต้องไปรับ(เธอขอร้อง เธอบอกไม่ใช่ไม่ชอบแต่ เคยกลับเอง)เราก็ได้แต่ทำตามเธอทุกอย่างตอนนี้ให้เธอสบายใจ แต่ตอนไปส่ง เราไปส่งพร้อม ขนง ขนม ทุกวัน แต่ก็ดูเธอนิ่ง เย็นชา
17.เราก็พยามคิดโน่น คุยนี้ แต่ก็นิ่ง แต่ก็แสดงความเป็นห่วงเธอมาก หรือจะมากไป จนเธอยังปรับตัวไม่ทัน เราก็บอกว่า อยุ๋แบบนี้ เรื่อยเดี๋ยวก็ชิน กับการไปส่งทุกวัน ตอนนี้พึ่งจะทำมา 1เดือน อย่างน้อยก้เจอกันเกือบ20วันต่อเดือน แม่จะไม่กี่นาที่ จะอยู่นานก้เปนวันอาทิตย เดือนละครัง
ที่บ่นมาเยะ เพราะ เราก็ยังไม่กล้าโทรไปคุย(นอกเหนือจากการนัดกันนะ) ไลท์เธออ่านแต่ไม่ตอบ เธอก็มีเคยผลของเธออีก(เราก็ต้องพยายามทำใจให้เป็นเรื่องปกตื) ดูตอนนี่เราใช้ความคิดเราไม่ได้เลย เหมือนต้องมานั่งเอาใจ ตามใจ เพราะเธอนิ่ง แต่จะลองทำแบบนี้ไปเรื่อยๆก่อน แม้จะเบื่อ กับความเย็นชา เจอกันแต่เหมือนอยู่ในความเงียบ จนเรากำลังจะเงียบตาม เลยไม่รู้จะทำไง ตอนนี้เราวางแผนชีวิตไว้กับเธอแต่เธอนิ่ง สมเรเทเมาก็ไม่มี หน้าที่การ งาน ขึวิตก็ดีขึ้น ( ปี5ปี6 ที่หายไปแตากฃับมาพร้อมกับการเปลี่ยนแปลง ตัวเองและชีวิต เพื่อให้เธอมั่นใจตัวเรา)
แต่กลับนิ่ง จนบางที่อยากไปไม่อยากเจอ แต่ลึกๆอยากดูและเธอและลูก
( คนๆนึง สามารถเปลีย่นตัวเอง จากประโยคที่ว่าเมื่อไหร่จะเลิกนิสัยอย่างนี้ และประโยค ที่ว่า มีเวลาแล้วเหรอ )
ส่วนตัวผมตอนนี้จะทำตัวมึน และ งัดเรื่องที่เธอเคยเป็นห่วง เรื่องเก่าๆมาพูดลอยๆนะ ให้เธอนึกเปลียบเทียบเมื่อก่อนกับเดี๋ยวนี้ ว่าเป็นยังงไงบ้าง เพื้อให้เธอมั่นใจ และเลิกเย็นชา
ทำได้แค่นี้ แต่ก็อยากรู้วิธีอื่นๆดูบ้าง นะครับว่าใครจะมี วิธีแบบไหนมาแนะแนะ (เหมือน
นาย เพ้อเจ้อ