คือช่วงนี้เราใกล้จะจบ ม.3 แล้ว งานมันเยอะมาก ทั้งงานเรียน งานกิจกรรม งานปัจฉิม
แต่เราดันรู้สึกไม่อินกับปัจฉิมเลย เลยบอกแม่ตรงๆ ว่าไม่ค่อยอยากไป
แม่ก็บอกว่าเราแปลก บอกให้เราปรับทัศนคติ แล้วก็พูดประชดอะไรเยอะแยะไม่รู้ เข้าใจนะว่าเป็นห่วง ไม่อยากให้เราคิดอะไรแบบนี้
ช่วงนี้อารมณ์เราไม่ค่อยดี ขี้น้อยใจง่าย เครียดสะสม
เพื่อนบางคนก็เริ่มห่างๆ ไป ไม่ได้ทะเลาะนะ แค่เหมือนคุยกันไม่ติดแล้ว
รู้สึกว่าเขาอยู่กับคนอื่นแล้วดูมีความสุขมากกว่าตอนอยู่กับเรา
เลยยิ่งคิดว่า พอขึ้น ม.4 เราจะยังมีเพื่อนไหม เพราะเราเป็นคนไม่ค่อยเข้าสังคมอยู่แล้ว
ที่มันแย่คือ เรารู้สึกผิดกับตัวเองด้วย
ชีวิตเราก็ไม่ได้ลำบาก บ้านไม่ได้กดดันเรื่องเงิน งานบ้านก็ไม่ต้องทำเยอะ
อยากกินอะไรก็ได้กิน แต่ทำไมเรากลับเครียด รู้สึกแย่ และหมดแรงขนาดนี้
บางทีเราพูดอะไรแรงๆ ออกไปเพราะมันอัดอั้น ไม่ได้อยากเรียกร้องความสนใจ
แค่อยากมีคนเข้าใจว่า “เรากำลังไม่ไหวจริงๆ”
เลยอยากมาถามคนที่เคยผ่านช่วงนี้ไปแล้ว
ช่วงใกล้จบ ม.3 มันหนักแบบนี้กันไหม
ขึ้น ม.4 แล้ว ชีวิตกับเพื่อนมันจะดีขึ้นกว่านี้ไหม
แล้วเราควรจัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไง โดยไม่ต้องฝืนให้คิดบวกตลอดเวลา
(หรือเราเป็นตัวปัญหาของสังคมวะ)
ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบนะคะ แค่อยากระบาย และอยากฟังมุมมองจากคนอื่นจริงๆ
ใกล้จบ ม.3 แล้วรู้สึกท้อว่ะ
แต่เราดันรู้สึกไม่อินกับปัจฉิมเลย เลยบอกแม่ตรงๆ ว่าไม่ค่อยอยากไป
แม่ก็บอกว่าเราแปลก บอกให้เราปรับทัศนคติ แล้วก็พูดประชดอะไรเยอะแยะไม่รู้ เข้าใจนะว่าเป็นห่วง ไม่อยากให้เราคิดอะไรแบบนี้
ช่วงนี้อารมณ์เราไม่ค่อยดี ขี้น้อยใจง่าย เครียดสะสม
เพื่อนบางคนก็เริ่มห่างๆ ไป ไม่ได้ทะเลาะนะ แค่เหมือนคุยกันไม่ติดแล้ว
รู้สึกว่าเขาอยู่กับคนอื่นแล้วดูมีความสุขมากกว่าตอนอยู่กับเรา
เลยยิ่งคิดว่า พอขึ้น ม.4 เราจะยังมีเพื่อนไหม เพราะเราเป็นคนไม่ค่อยเข้าสังคมอยู่แล้ว
ที่มันแย่คือ เรารู้สึกผิดกับตัวเองด้วย
ชีวิตเราก็ไม่ได้ลำบาก บ้านไม่ได้กดดันเรื่องเงิน งานบ้านก็ไม่ต้องทำเยอะ
อยากกินอะไรก็ได้กิน แต่ทำไมเรากลับเครียด รู้สึกแย่ และหมดแรงขนาดนี้
บางทีเราพูดอะไรแรงๆ ออกไปเพราะมันอัดอั้น ไม่ได้อยากเรียกร้องความสนใจ
แค่อยากมีคนเข้าใจว่า “เรากำลังไม่ไหวจริงๆ”
เลยอยากมาถามคนที่เคยผ่านช่วงนี้ไปแล้ว
ช่วงใกล้จบ ม.3 มันหนักแบบนี้กันไหม
ขึ้น ม.4 แล้ว ชีวิตกับเพื่อนมันจะดีขึ้นกว่านี้ไหม
แล้วเราควรจัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไง โดยไม่ต้องฝืนให้คิดบวกตลอดเวลา
(หรือเราเป็นตัวปัญหาของสังคมวะ)
ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบนะคะ แค่อยากระบาย และอยากฟังมุมมองจากคนอื่นจริงๆ