เพื่อน #wlw

สวัสดีค่ะ ตอนนี้เจ้าของกระทู้อยากมีอะไรมาแชร์เฉยๆค่ะ หนูอายุ 22 แล้วค่ะ เป็นเลสเบี้ยน เมื่อปีที่แล้วได้รู้จักเพื่อนคนหนึ่งผ่านทางออนไลน์ค่ะ ทัศนคติ เรื่องการใช้ชีวิต ไลฟ์สไตล์ที่ค่อนข้างไกล้เคียงกันเลยทำให้เราสนิทกันมากในระยะเวลาแค่หนึ่งปีค่ะ  ในระยะเวลาที่รู้จักกันรู้สึกว่าชอบเค้าเกินเลยมาตลอด อีกทั้งเค้าเป็นคนที่ใส่ใจคนอื่นมากๆ เลยทำให้รู้สึกว่าอุ่นใจ แต่ก็ไม่กล้าสารภาพรักไป เพราะด้วยเค้าเล่าเรื่องสเปคให้ฟังแล้ว แทบจะไม่มีข้อไหนที่เป็นเราเลย เอาง่ายๆ เค้าเห็นเราเป็นเพื่อนนี่แหละค่ะ 5555 และกลัวจะเสียเค้าไปในฐานะเซฟโซนที่ดีที่สุด ในระหว่างนั้นก่อนที่จะเกิดเรื่องที่กล่าวบนหัวข้อกระทู้ไปหนูได้ลอง ไปหาตามหาคนที่คิดว่าใช่ ลองเปิดใจให้คนอื่นๆบ้าง แต่ลองคุยได้แค่หนึ่งคน ก็ไม่มีใครคุยได้ลื่นเท่าเค้าเลยค่ะ แบบว่าเค้าเข้าใจหนูที่สุดเลย เวลาที่เราเลิกกับคนคุยคนไหน ก็จะปรึกษาเค้านิดหน่อย เค้าเองก็มีคนคุยอยู่บ้าง แต่ไม่นานเพราะเค้าค่อนข้างบ้างานเลยล่ะค่ะ จนสองเดือนที่ผ่านมา เค้าชวนไปดูหนังด้วยกันค่ะ ขึ้นชื่อได้ว่าเป็นการเจอกันครั้งแรก ใจเต้นสุดๆ แต่ว่าก็พยายามเก็บทรงทุกอย่างเลย 5555 เราสองคนเป็นคนชอบสูบบุหรี่มากค่ะ หลังจากดูหนังเสร็จเลยไปหาที่นั่งดูดบุหรี่ด้วยกัน ในระหว่างดูดก็มีการดีฟทอล์คเรื่องชีวิตกัน จุดบุหรี่ให้กัน และดูดบุหรี่มวนเดียวกัน หลายๆเรื่องที่คุยและบรรยากาศตอนนั้นยิ่งตอกย้ำว่า เราชอบเค้าอยู่ทุกเสี้ยววิเลยค่ะ

จนขากลับหลังจากแยกย้ายกัน ได้สารภาพรักเค้าไปค่ะ แล้วเค้าก็ไม่ปฏิเสธนะคะ แต่พูดมานัยๆว่าเค้าโอเคที่จะเป็นเพื่อนกันมากกว่า และแน่นอนค่ะ เจ็บ555555แต่ยังอยู่ในฐานะนี้แบบจำยอมค่ะ จริงๆไม่อยากคาดหวังในตัวเค้ามากไปเพราะว่าเราไม่สามารถไปบังคับใจใครได้อยู่แล้ว ตอนนี้ก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันค่ะ แต่ความรู้สึกของหนูตอนนี้ดันกลายเป็นว่า รักเค้า รู้สึกว่าอีกนิดเดียวมั้ย ที่จะข้ามเส้นนั้นไปได้เลยยอมเป็นทุกอย่างในชีวิตเค้าแบบไม่ล้ำเส้นค่ะ พอคิดว่าจะเปิดใจ เปิดไปแล้วก็ไม่มีใครสู้เค้าได้จริงๆ เลยลองไปตัดกรรมที่วัดก็ยิ่งหนักเลยค่ะ ยิ่งคิดถึงเค้าเข้าไปอีก แต่พออยู่ในฐานะนี้ความคาดหวังก็น้อยลง เลยสัมผัสได้ว่า ที่ๆเรายืนอยู่ตอนนี้ก็ไม่ได้แย่ แต่แค่ไม่สุข พี่ๆมีความคิดยังไงบ้างคะ ด่าได้นะคะ อยากตาสว่าง 5555555555