สวัสดีค่ะ ขอความคิดเห็นตามกระทู้เลยค่ะ
ตามที่หนูเจอมา เเต่ก่อนเเม่เเฟนกับพ่อเเฟนชอบเรามาก เเต่ก่อนเมื่อ5ปีเรามีปัญหาที่ครอบครัว เเฟนเอาไปเล่า เค้าก็เอ็นดู ไปบ้านเค้าเค้าก็เรียกว่าลูกมาอยู่ที่นี่ได้นะถ้ามีปัญหา
เเต่พอทุกวันนี้จู่ๆก็กลับตาลปัตร อยู่ดีๆเขาก็ไม่ชอบเรา เนื่องจากต้นเหตุ'ที่คาดว่า'เค้าทะเลาะกับเเฟนเรา เเต่เเฟนเราสกิลปากสู้มากๆ เค้าเลยลงมาด่าเราเเทน มาเเซะว่าเเฟน(เรา)อ้วน บลาๆๆ เเล้วก็หลายอย่างที่ด่าได้ พอทีนี้เเฟนเรามีปัญหาเรื่องค่าเทอม (กยศ.) เขาเลยต้องทำงานพาร์ทไทม์หามรุ่งหามค่ำเพื่อจ่ายค่าเทอม เลยไม่ได้ส่งให้เเม่หรือเลี้ยงคนในบ้านมากที่ควร (จริงๆพวกเราอายุ18-19กันเองนะ คิดว่าไม่สมควรให้ด้วยซ้ำ เพราะพ่อเเม่ควรดูเเลส่วนตรงนี้มากกว่า เเต่นี่ไม่ดูเเลเลย เเถมยังมาขอเงินลูกตอนเงินเดือนออกได้9,000 ขอไป2,000) พ่อเเม่เขาเลยเอาเราไปเเขวนในเรื่องนั้นเเทน เเล้วพูดว่าเพราะคบกับเรา เราเลยดูดเงินเค้าหมด ซึ่งฐานะบ้านเรากับบ้านเขาค่อนข้างต่างกัน บ้านเรามีงานประจำทุกคน ส่วนเราก็เป็นเถ้าเเก่น้อย มีกิจการเป็นของตัวเอง **ซึ่งประเด็นที่หยิบยกเรื่องฐานะขึ้นมานี่ไม่ได้ต้องการเหยียดเขานะคะ เเค่ต้องการให้เห็นว่าเราไม่เคยสูบเลือดสูบเนื้อลูกชายเขาเลย เวลาไปไหนก็จ่ายหารกัน ออกเเนวไปทางเราเลี้ยงซะส่วนใหญ่
พ่อเเม่เขาเรื่องการใช้จ่ายเราขอมองว่าไม่มีวุฒิภาวะเลย
พ่อเขาได้เงินเดือน 10,000 เอาไปซื้อเกมเพลย์หมดตูดจนต้องขอเงินลูก เรามองว่าปัญญาอ่อนมาก มีได้เเต่มีเเละมันลำบากคนอื่น
อีกทั้งเอาเงินไปผ่อนโทรศัพท์ซัมซุงเครื่องละ50,000
อาจจะดูไม่ใช่เงินเรา เเต่มันลำบากเราตรงที่ นางไปขอลูก เเล้วลูกนางไม่ตังจะกินข้าวจนขอยืมเราเเทน
เราเลยกลายเป็นคนไม่ค่อยเกรงใจเขาเเล้ว(ระยะเริ่มแรก) เเต่ก่อนเราเกรงใจเขามากเคารพเขามาก เเต่พอตอนนี้ได้ยินข่าวว่าเขาเเขวะเราทีไรเราก็คิดในใจว่าบับ "กุก็ลูกมีพ่อมีเเม่นะเว่ย เหตุไรที่กุต้องทน ไม่ได้เลี้ยงกุมาซักหน่อย"
เหมือนเเม่เขาเคยมีปัญหาว่ารุ่นเขาเป็นสะใภ้อาม่าไม่ชอบเขา เราเลยคิดในใจว่าเขาทำไมต้องเอามาส่งต่อทายาทอสูร
'เเต่อาม่าเขาเเก่เเล้ว เขาชอบเรามากเราเลยเปลี่ยนเป็นไปเอาใจฝั่งอาม่าเเทน มีผลไม้นี่เรายกไปให้บ้านอาม่าหมด ฝั่งเเม่ไม่สนว่าเขาจะว่าไง ไม่ต้องเเ*ก ด่าฉันดีนัก
เราคิดงี้จนบางทีก็เเอบคิดว่ามันถูกไหมนะเขาก็เป็นผู้ใหญ่?
เราจำเป็นต้องเคารพเเม่เเฟนมั้ย ในเมื่อเขาไม่ได้ชอบเราเเล้ว
ตามที่หนูเจอมา เเต่ก่อนเเม่เเฟนกับพ่อเเฟนชอบเรามาก เเต่ก่อนเมื่อ5ปีเรามีปัญหาที่ครอบครัว เเฟนเอาไปเล่า เค้าก็เอ็นดู ไปบ้านเค้าเค้าก็เรียกว่าลูกมาอยู่ที่นี่ได้นะถ้ามีปัญหา
เเต่พอทุกวันนี้จู่ๆก็กลับตาลปัตร อยู่ดีๆเขาก็ไม่ชอบเรา เนื่องจากต้นเหตุ'ที่คาดว่า'เค้าทะเลาะกับเเฟนเรา เเต่เเฟนเราสกิลปากสู้มากๆ เค้าเลยลงมาด่าเราเเทน มาเเซะว่าเเฟน(เรา)อ้วน บลาๆๆ เเล้วก็หลายอย่างที่ด่าได้ พอทีนี้เเฟนเรามีปัญหาเรื่องค่าเทอม (กยศ.) เขาเลยต้องทำงานพาร์ทไทม์หามรุ่งหามค่ำเพื่อจ่ายค่าเทอม เลยไม่ได้ส่งให้เเม่หรือเลี้ยงคนในบ้านมากที่ควร (จริงๆพวกเราอายุ18-19กันเองนะ คิดว่าไม่สมควรให้ด้วยซ้ำ เพราะพ่อเเม่ควรดูเเลส่วนตรงนี้มากกว่า เเต่นี่ไม่ดูเเลเลย เเถมยังมาขอเงินลูกตอนเงินเดือนออกได้9,000 ขอไป2,000) พ่อเเม่เขาเลยเอาเราไปเเขวนในเรื่องนั้นเเทน เเล้วพูดว่าเพราะคบกับเรา เราเลยดูดเงินเค้าหมด ซึ่งฐานะบ้านเรากับบ้านเขาค่อนข้างต่างกัน บ้านเรามีงานประจำทุกคน ส่วนเราก็เป็นเถ้าเเก่น้อย มีกิจการเป็นของตัวเอง **ซึ่งประเด็นที่หยิบยกเรื่องฐานะขึ้นมานี่ไม่ได้ต้องการเหยียดเขานะคะ เเค่ต้องการให้เห็นว่าเราไม่เคยสูบเลือดสูบเนื้อลูกชายเขาเลย เวลาไปไหนก็จ่ายหารกัน ออกเเนวไปทางเราเลี้ยงซะส่วนใหญ่
พ่อเเม่เขาเรื่องการใช้จ่ายเราขอมองว่าไม่มีวุฒิภาวะเลย
พ่อเขาได้เงินเดือน 10,000 เอาไปซื้อเกมเพลย์หมดตูดจนต้องขอเงินลูก เรามองว่าปัญญาอ่อนมาก มีได้เเต่มีเเละมันลำบากคนอื่น
อีกทั้งเอาเงินไปผ่อนโทรศัพท์ซัมซุงเครื่องละ50,000
อาจจะดูไม่ใช่เงินเรา เเต่มันลำบากเราตรงที่ นางไปขอลูก เเล้วลูกนางไม่ตังจะกินข้าวจนขอยืมเราเเทน
เราเลยกลายเป็นคนไม่ค่อยเกรงใจเขาเเล้ว(ระยะเริ่มแรก) เเต่ก่อนเราเกรงใจเขามากเคารพเขามาก เเต่พอตอนนี้ได้ยินข่าวว่าเขาเเขวะเราทีไรเราก็คิดในใจว่าบับ "กุก็ลูกมีพ่อมีเเม่นะเว่ย เหตุไรที่กุต้องทน ไม่ได้เลี้ยงกุมาซักหน่อย"
เหมือนเเม่เขาเคยมีปัญหาว่ารุ่นเขาเป็นสะใภ้อาม่าไม่ชอบเขา เราเลยคิดในใจว่าเขาทำไมต้องเอามาส่งต่อทายาทอสูร
'เเต่อาม่าเขาเเก่เเล้ว เขาชอบเรามากเราเลยเปลี่ยนเป็นไปเอาใจฝั่งอาม่าเเทน มีผลไม้นี่เรายกไปให้บ้านอาม่าหมด ฝั่งเเม่ไม่สนว่าเขาจะว่าไง ไม่ต้องเเ*ก ด่าฉันดีนัก
เราคิดงี้จนบางทีก็เเอบคิดว่ามันถูกไหมนะเขาก็เป็นผู้ใหญ่?