สวัสดีค่ะ ก่อนอื่นเราจะบอกว่าเราไม่กล้าบอกคนใกล้ตัว ไม่กล้าบอกเพื่อนหรือครอบครัว เราเลยลองมาตั้งกระทู้แทน
เราเป็นนักศึกษาปัจจุบันเราอายุ 21 สูง 159 หนัก 58-59 ขึ้นๆลงๆ เราเป็นคนนึงที่เคยอ้วนมาก่อน เคยหนักสูงสุด 74
เราใช้เวลาปีนึงในการลดน้ำหนักด้วยวิธีที่ถูกต้องทั้งการกินแล้วก็ออกกำลังกาย จนเราลดน้ำหนักไปได้เหลือ 55
แต่ปัจจุบันเราไม่ได้ออกกำลังกายอย่างจริงจังไปปีกว่า การกินก็ปล่อยตามใจตัวเอง จนปัจจุบันน้ำหนักเราก็อย่างที่บอกไปข้างต้น
เรารู้สึกไม่เฟิร์มเหมือนเก่า กินก็พุงออก รู้สึกตัวเผละมาก จนมีวันนึงเรากินอิ่มมากรู้สึกแน่นท้องเลยไปล้วงคออ้วกออกมา
พอหลังจากวันนั้นเรารู้สึกว่าล้วงคออ้วกมันง่ายมาก รู้สึกสบายใจ เราเลยกินแล้วเริ่มล้วงคอมาประมาณ 6-7 สัปดาห์แล้ว
แต่เราไม่ได้ล้วงทุกวันหรือ 3 เวลาเช้ากลางวันเย็น เราล้วงแค่ครั้งเดียวต่อวัน เราก็ไม่ได้กินนอนตรงเวลา แต่เราไม่ได้กินจุกจิกนะ
เราก็กินเป็นมื้อๆนั่นแหละ บางมื้อเราก็กินสลัด แต่ถ้ามื้อไหนเรากินๆๆๆ เช่น ของหวาน หรืออาหารที่มันไม่คลีนเราก็จะไปล้วงคออ้วกออก
ตอนแรกก็ไม่ถี่ อาทิตย์นึงไม่กี่ครั้ง แต่พอ 2 สัปห์ดาหลังเรารู้สึกต้องล้วงวันเว้นวัน จนถึงตอนนี้เราก็ยังล้วงอยู่ บางทีก็ล้วงคออ้วกติดกัน 2 วันเลย
เวลาล้วงคอถี่ๆติดกันหลายวัน เหมือนพอล้วงไปนานๆเข้าอ้วกมันก็ออกบ้างไม่ออกบ้าง แต่ก็ฝืนล้วงจนถึงที่สุดถ้ไม่ออกจริงๆเราก็จะหยุด
ตอนนี้มันมีเลือดติดมากับน้ำลาย เจ็บคอ เรารู้สึกปวดกราม บางทีพออ้วกไม่ออกเราก็รู้สึกเหมือนอาหารไม่ย่อย เหมือนอาหารมันค้างอยู่
แบบจะอ้วกก็ไม่ออก มันแน่นๆจุกๆจนต้องกินยาลดแก๊ซลดกรด (แต่เราไม่ใช่คนท้องผูกนะคะ เราถ่ายตอนเช้าทุกวัน)
นี่คือสิ่งที่เรากำลังเป็นในปัจจุบัน ไม่ต้องด่าเราก็รู้ตัวเลยว่ามันโรคจิต คือเรารู้วิธีลดความอ้วน ต้องกินอะไร ต้องออกกำลังกายแบบไหน
เราศึกษาเราเคยทำเรารู้มาหมดแล้ว แต่มันอารมณ์แบบรู้แต่ไม่ทำ หรือทำบ้างไม่ทำบ้าง เพื่อนๆเข้าใจใช่มั้ยคะ
เรารู้ผลเสียการล้วงคออ้วกแต่เราก็ยังทำ ความคิดเราเหมือนแบบขอแค่สักครั้งอีกครั้งขอให้อ้วกออกมาแล้วถึงจะสบายใจ แล้วเราก็คิดว่าจะไม่ทำอีก
บางทีเราก็กินน้อยนะคะ แต่พอครั้งไหนกินไปเยอะๆมันก็อดไม่ได้ที่จะล้วงคออ้วก ถามว่าเรากลัวมั้ย ความรู้สึกตอนนี้คือมันก็มีนิดๆ
แต่มันเหมือนไม่เห็นโรงศพไม่หลั่งน้ำตาอ่ะค่ะ เราบอกไม่ได้ว่าเรากำลังพยายามเลิกล้วงคออยู่รึเปล่า เพราะเราไม่ได้รู้สึกเราเราพยายามเลิกเลย
แบบว่าครั้งไหนที่กินเยอะเราก็แค่ไปอ้วกออก วันไหนที่กินน้อยกินปกติเราก็เฉยๆไม่อ้วก ไม่ได้รู้สึกอะไร ร่างกายก็ปกติ(มั้ง)
เราคิดว่าเราต้องไปพบจิตแพทย์ใช่มั้ยคะ แล้วก็ต้องไปหาหมอประมาณว่ากลัวจะเป็นกรดไหลย้อน แต่เราไม่กล้าบอกครอบครัวบอกเพื่อน
เรารู้ว่าเราโดนด่าแน่เลย เราเคยอ่านกระทู้แบบนี้มาแล้ว รู้ว่าจะมีคนห้ามคนว่า แต่เราก็อยากตั้งกระทูเพราะรู้สึกอึดอัด หรือเราจะเป็นโรคจิตจริงๆคะ
นี่คือสิ่งที่เรากำลังเป็น ขอบคุณเพื่อนๆพันทิปค่ะ
หรือเราจะเป็นโรคบูลิเมีย
เราเป็นนักศึกษาปัจจุบันเราอายุ 21 สูง 159 หนัก 58-59 ขึ้นๆลงๆ เราเป็นคนนึงที่เคยอ้วนมาก่อน เคยหนักสูงสุด 74
เราใช้เวลาปีนึงในการลดน้ำหนักด้วยวิธีที่ถูกต้องทั้งการกินแล้วก็ออกกำลังกาย จนเราลดน้ำหนักไปได้เหลือ 55
แต่ปัจจุบันเราไม่ได้ออกกำลังกายอย่างจริงจังไปปีกว่า การกินก็ปล่อยตามใจตัวเอง จนปัจจุบันน้ำหนักเราก็อย่างที่บอกไปข้างต้น
เรารู้สึกไม่เฟิร์มเหมือนเก่า กินก็พุงออก รู้สึกตัวเผละมาก จนมีวันนึงเรากินอิ่มมากรู้สึกแน่นท้องเลยไปล้วงคออ้วกออกมา
พอหลังจากวันนั้นเรารู้สึกว่าล้วงคออ้วกมันง่ายมาก รู้สึกสบายใจ เราเลยกินแล้วเริ่มล้วงคอมาประมาณ 6-7 สัปดาห์แล้ว
แต่เราไม่ได้ล้วงทุกวันหรือ 3 เวลาเช้ากลางวันเย็น เราล้วงแค่ครั้งเดียวต่อวัน เราก็ไม่ได้กินนอนตรงเวลา แต่เราไม่ได้กินจุกจิกนะ
เราก็กินเป็นมื้อๆนั่นแหละ บางมื้อเราก็กินสลัด แต่ถ้ามื้อไหนเรากินๆๆๆ เช่น ของหวาน หรืออาหารที่มันไม่คลีนเราก็จะไปล้วงคออ้วกออก
ตอนแรกก็ไม่ถี่ อาทิตย์นึงไม่กี่ครั้ง แต่พอ 2 สัปห์ดาหลังเรารู้สึกต้องล้วงวันเว้นวัน จนถึงตอนนี้เราก็ยังล้วงอยู่ บางทีก็ล้วงคออ้วกติดกัน 2 วันเลย
เวลาล้วงคอถี่ๆติดกันหลายวัน เหมือนพอล้วงไปนานๆเข้าอ้วกมันก็ออกบ้างไม่ออกบ้าง แต่ก็ฝืนล้วงจนถึงที่สุดถ้ไม่ออกจริงๆเราก็จะหยุด
ตอนนี้มันมีเลือดติดมากับน้ำลาย เจ็บคอ เรารู้สึกปวดกราม บางทีพออ้วกไม่ออกเราก็รู้สึกเหมือนอาหารไม่ย่อย เหมือนอาหารมันค้างอยู่
แบบจะอ้วกก็ไม่ออก มันแน่นๆจุกๆจนต้องกินยาลดแก๊ซลดกรด (แต่เราไม่ใช่คนท้องผูกนะคะ เราถ่ายตอนเช้าทุกวัน)
นี่คือสิ่งที่เรากำลังเป็นในปัจจุบัน ไม่ต้องด่าเราก็รู้ตัวเลยว่ามันโรคจิต คือเรารู้วิธีลดความอ้วน ต้องกินอะไร ต้องออกกำลังกายแบบไหน
เราศึกษาเราเคยทำเรารู้มาหมดแล้ว แต่มันอารมณ์แบบรู้แต่ไม่ทำ หรือทำบ้างไม่ทำบ้าง เพื่อนๆเข้าใจใช่มั้ยคะ
เรารู้ผลเสียการล้วงคออ้วกแต่เราก็ยังทำ ความคิดเราเหมือนแบบขอแค่สักครั้งอีกครั้งขอให้อ้วกออกมาแล้วถึงจะสบายใจ แล้วเราก็คิดว่าจะไม่ทำอีก
บางทีเราก็กินน้อยนะคะ แต่พอครั้งไหนกินไปเยอะๆมันก็อดไม่ได้ที่จะล้วงคออ้วก ถามว่าเรากลัวมั้ย ความรู้สึกตอนนี้คือมันก็มีนิดๆ
แต่มันเหมือนไม่เห็นโรงศพไม่หลั่งน้ำตาอ่ะค่ะ เราบอกไม่ได้ว่าเรากำลังพยายามเลิกล้วงคออยู่รึเปล่า เพราะเราไม่ได้รู้สึกเราเราพยายามเลิกเลย
แบบว่าครั้งไหนที่กินเยอะเราก็แค่ไปอ้วกออก วันไหนที่กินน้อยกินปกติเราก็เฉยๆไม่อ้วก ไม่ได้รู้สึกอะไร ร่างกายก็ปกติ(มั้ง)
เราคิดว่าเราต้องไปพบจิตแพทย์ใช่มั้ยคะ แล้วก็ต้องไปหาหมอประมาณว่ากลัวจะเป็นกรดไหลย้อน แต่เราไม่กล้าบอกครอบครัวบอกเพื่อน
เรารู้ว่าเราโดนด่าแน่เลย เราเคยอ่านกระทู้แบบนี้มาแล้ว รู้ว่าจะมีคนห้ามคนว่า แต่เราก็อยากตั้งกระทูเพราะรู้สึกอึดอัด หรือเราจะเป็นโรคจิตจริงๆคะ
นี่คือสิ่งที่เรากำลังเป็น ขอบคุณเพื่อนๆพันทิปค่ะ