เรากับสามียังไม่มีลูกค่ะ เจอหลานๆเข้าไป กลายเป็นไม่อยากมีไปเลย คือพี่ชายสามี กับน้องสาวสามี มีลูกกันรวม 3 คน อายุประมาณ 5-8 ขวบค่ะ เด็กๆเวลาอยู่แยกกันจะดีค่ะ พูดรู้เรื่อง แต่เวลารวมญาติจะซนสุดๆ ซนแบบรบกวนคนอื่น วีรกรรมเยอะมาก เช่น
สงกรานต์ที่ผ่านมาไปกินบุฟเฟ่ต์กัน หลานคนนึงใส่รองเท้าสเก็ตค่ะ (ไม่เข้าใจพ่อแม่จริงๆ รู้ว่าลูกซนแล้วยังจะให้ใส่รองเท้าสเก็ตในร้านอ่ะ) แล้วเล่นวิ่งไล่จับกันในไลน์อาหาร แล้วพวกพ่อๆแม่ๆก็นั่งกินอาหารกันหน้าตาเฉย เหมือนสบายดีที่ลูกไม่กวน เด็กส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวมากเข้าก็หันไปดุทีนึง แล้วกินต่อ เราเห็นสายตาพนักงานกับโต๊ะอื่นๆมองมาแบบพิฆาตมากอ่ะ แล้วมาหนักสุดตอนคุณหลานพุ่งเข้าชนผู้หญิงคนนึงที่กำลังถือจานอาหารกลับมาที่โต๊ะ เด็กชนแล้ววิ่งต่อ (โปรดนึกภาพตามว่าเด็กๆกำลังไล่ล่ากันอย่างเมามัน) เท่านั้นความอดทนของดิฉันก็ขาดผึง! แต่ทำได้แค่เรียกให้ไปขอโทษและกลับมานั่งโต๊ะเดี๋ยวนี้ (พร้อมทำเสียงดุๆ) แม่เด็กก็เงยหน้าขึ้นมาจากอาหารแล้วถอนหายใจ ว่าลูกนิดหน่อย แต่เหมือนค้อนเรานิดๆที่ไปดุลูกๆของนาง (ประมาณ.. เป็นไรมากป่ะเนี่ย) แล้วเด็กก็กลับไปเล่นกันต่อ จนทะเลาะกันถึงได้หยุดเล่น พ่อแม่สามีเราเฉยยยยยมากกกกกกกก มากแบบไม่น่าให้อภัย คือสำหรับครอบครัวนี้ ความซนของเด็กๆเป็นเรื่องปกติจนชินชากับสายตาตำหนิของชาวบ้านไปแล้วหรือ????
มีวันนึง ขึ้นลิฟต์แล้วเล่นจั๊กกะจี้กันจนไปกองที่พิ้น แล้วก็ดิ้นไปโดนคนอื่น (กรี๊ดดดดด อยากตบกระโหลกมากค่ะ ณ จุดนั้น) ชั้นก็ส่งสายตาไปหาแม่เด็กแบบ หล่อนไม่คิดจะทำอะไรเลยเหรอยะ (จริงๆ นางทำค่ะ แต่ดิฉันว่านางไม่เอาจริง มันเลยคุมไม่อยู่) ชาวบ้านเค้ารำคาญนะคะ แล้วเหมือนเราก็ถูกตำหนิด้วย เพราะเค้าไม่สนหรอกว่าเราเป็นใคร เป็นแม่รึเปล่า คือมาด้วยกันอ่ะ
มีไปร้านขนมปังแล้วเอานิ้วไปจิ้มเบเกอรี่ที่วางอยู่ สิ่งที่แม่เด็กทำคือ เรียกชื่อ ทำเสียงดุๆ แค่นั้น... แล้วมันจะสำนึกมั้ย?
ไปเที่ยวกัน เด็กๆไม่รู้คิดอะไร ไปดึงกระดาษทิชชูมาฉีกๆๆแล้วโยนเป็นหิมะ จนเลอะสถานที่เค้าไปหมด สิ่งที่พ่อแม่เด็กทำ คือนั่งแบบใจเย็นนนนน ครั้งนั้นเราก็มาแบบเหลืออดค่ะ เธอไม่ดุ ชั้นดุเอง ก็ใส่ไปพอเป็นพิธีค่ะ เรียกให้เด็กๆเก็บผลงานของตัวเองไปทิ้งให้หมด แล้วมีสวดไปด้วยว่าทำแบบนี้เป็นการสิ้นเปลือง บลาๆๆ เราเป็นแค่สะใภ้ เดี๋ยวจะเข้าหน้ากับพวกมนุษย์แม่ไม่ติด ถ้าเป็นหลานเราแท้ๆ เราเล่นแน่ จะดุทั้งเด็ก ทั้งพ่อแม่มันเลย
มีวันนึงหลานเผลอเตะสามีเรา (เราไม่เห็นนะ) ฮีดึงมาตีขาไปเลย 3 ที บอกว่าอย่าทำอีก น้องสาวเค้า(แม่เด็ก)ก็มองแบบค้อนๆอ่ะค่ะ แต่ในใจเราคิดว่าสมควรโดนแล้วนะ พ่อสามีเราบอก อย่าไปถือสาเด็กเลย เราฟังแล้วหงุดหงิดนะ ให้ท้ายกันขนาดนี้ อยู่บ้านเด็กก็ดุพี่เลี้ยง มีตีด้วย แต่ผู้ใหญ่ไม่มีใครว่าอะไร
ที่สำคัญแม่สามีเราชอบพูดเป็นนัยๆว่าเราน่ะ ดุ ใจร้อน น้องสามี กับพี่สะใภ้ก็บอกเราว่า คนไม่มีลูกไม่เข้าใจหรอก มันไม่ง่ายขนาดนั้น ต้องลองเลี้ยงเองแล้วจะรู้ (แหม่.... ประโยคคลาสสิคจริงๆ) เราก็ลองยกตัวอย่างไปว่าทำไมที่ญี่ปุ่น หรือพวกฝรั่ง หรือแม้แต่คนไทยด้วยกัน บ้านอื่นๆเค้าไปข้างนอก เค้าไม่เห็นจะซนขนาดนี้เลยนะ (พูดแบบอ้อมๆ เนียนๆ นะคะ ไม่อยากมีเรื่อง) เค้าก็บอกว่าลูกเค้าซนกว่าเด็กคนอื่น... อืมมมมมม
จริงๆหลานๆค่อนข้างติดเรานะคะ เพราะเรามี activity เยอะ แล้วก็ตลก ทั้งๆที่เราเป็นคนไม่ชอบเด็ก แต่ก็รักษาน้ำใจกัน ไม่แสดงออกมาก ถ้าเค้าขอเล่นกับเรา เราจะตั้งกฎไว้เลยค่ะ ก็ได้ผลนะ ทำไมแม่เค้าไม่ทำบ้างนะ แต่เราเบื่อมากค่ะ เวลาไปเป็นครอบครัว แล้วต้องไปเจออะไรแบบนี้ มีใครต้องตกอยู่ในสถานการณ์อย่างเราบ้างมั้ยคะ แล้วเราควรทำอย่างไรคะ?
ถามบรรดาแม่ๆนะคะ ถ้าคุณเป็นแม่เด็กแล้วมีญาติที่เป็นสะใภ้แบบเราเนี่ยค่ะ หรืออาจจะเป็นเพื่อนคุณ "ดุ"ลูกคุณ แล้วดุแบบเอาจริง คุณจะยอมมั้ยคะ? (เราถามจริงๆแบบยอมรับดราม่านะ จะได้รู้ว่าควรทำมั้ย) ถามเผื่อแม่สามีด้วยนะคะ เพราะเค้าพูดกระทบบ้านเราว่าบ้านเราดุ บ้านเค้าใจดี ตอนนี้เราคิดแล้วว่าถ้ามีลูกจะเลี้ยงให้ห่างๆบ้านนี้ เราจะได้อบรมตามแบบของเรา เราไม่มีลูกอาจจะไม่เข้าใจจริงๆ คือถ้าเราเอาลูกเราไม่อยู่แล้วมีคนคุมเค้าได้บ้าง เราน่าจะรับได้นะ
อยากฝากบรรดาพ่อแม่ที่ลูกเป็นแบบนี้ด้วยว่า เวลาคุณนัดไปกับเพื่อนๆ แล้วลูกเป็นแบบนี้ แต่ไม่มีใครว่าอะไร ไม่ได้แปลว่าเค้าโอเคนะคะ
เมื่อต้องร่วมวงกับครอบครัวที่มีเด็กซนๆ ก่อกวน ลำบากใจมาก ควรทำยังไงดีคะ?
สงกรานต์ที่ผ่านมาไปกินบุฟเฟ่ต์กัน หลานคนนึงใส่รองเท้าสเก็ตค่ะ (ไม่เข้าใจพ่อแม่จริงๆ รู้ว่าลูกซนแล้วยังจะให้ใส่รองเท้าสเก็ตในร้านอ่ะ) แล้วเล่นวิ่งไล่จับกันในไลน์อาหาร แล้วพวกพ่อๆแม่ๆก็นั่งกินอาหารกันหน้าตาเฉย เหมือนสบายดีที่ลูกไม่กวน เด็กส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวมากเข้าก็หันไปดุทีนึง แล้วกินต่อ เราเห็นสายตาพนักงานกับโต๊ะอื่นๆมองมาแบบพิฆาตมากอ่ะ แล้วมาหนักสุดตอนคุณหลานพุ่งเข้าชนผู้หญิงคนนึงที่กำลังถือจานอาหารกลับมาที่โต๊ะ เด็กชนแล้ววิ่งต่อ (โปรดนึกภาพตามว่าเด็กๆกำลังไล่ล่ากันอย่างเมามัน) เท่านั้นความอดทนของดิฉันก็ขาดผึง! แต่ทำได้แค่เรียกให้ไปขอโทษและกลับมานั่งโต๊ะเดี๋ยวนี้ (พร้อมทำเสียงดุๆ) แม่เด็กก็เงยหน้าขึ้นมาจากอาหารแล้วถอนหายใจ ว่าลูกนิดหน่อย แต่เหมือนค้อนเรานิดๆที่ไปดุลูกๆของนาง (ประมาณ.. เป็นไรมากป่ะเนี่ย) แล้วเด็กก็กลับไปเล่นกันต่อ จนทะเลาะกันถึงได้หยุดเล่น พ่อแม่สามีเราเฉยยยยยมากกกกกกกก มากแบบไม่น่าให้อภัย คือสำหรับครอบครัวนี้ ความซนของเด็กๆเป็นเรื่องปกติจนชินชากับสายตาตำหนิของชาวบ้านไปแล้วหรือ????
มีวันนึง ขึ้นลิฟต์แล้วเล่นจั๊กกะจี้กันจนไปกองที่พิ้น แล้วก็ดิ้นไปโดนคนอื่น (กรี๊ดดดดด อยากตบกระโหลกมากค่ะ ณ จุดนั้น) ชั้นก็ส่งสายตาไปหาแม่เด็กแบบ หล่อนไม่คิดจะทำอะไรเลยเหรอยะ (จริงๆ นางทำค่ะ แต่ดิฉันว่านางไม่เอาจริง มันเลยคุมไม่อยู่) ชาวบ้านเค้ารำคาญนะคะ แล้วเหมือนเราก็ถูกตำหนิด้วย เพราะเค้าไม่สนหรอกว่าเราเป็นใคร เป็นแม่รึเปล่า คือมาด้วยกันอ่ะ
มีไปร้านขนมปังแล้วเอานิ้วไปจิ้มเบเกอรี่ที่วางอยู่ สิ่งที่แม่เด็กทำคือ เรียกชื่อ ทำเสียงดุๆ แค่นั้น... แล้วมันจะสำนึกมั้ย?
ไปเที่ยวกัน เด็กๆไม่รู้คิดอะไร ไปดึงกระดาษทิชชูมาฉีกๆๆแล้วโยนเป็นหิมะ จนเลอะสถานที่เค้าไปหมด สิ่งที่พ่อแม่เด็กทำ คือนั่งแบบใจเย็นนนนน ครั้งนั้นเราก็มาแบบเหลืออดค่ะ เธอไม่ดุ ชั้นดุเอง ก็ใส่ไปพอเป็นพิธีค่ะ เรียกให้เด็กๆเก็บผลงานของตัวเองไปทิ้งให้หมด แล้วมีสวดไปด้วยว่าทำแบบนี้เป็นการสิ้นเปลือง บลาๆๆ เราเป็นแค่สะใภ้ เดี๋ยวจะเข้าหน้ากับพวกมนุษย์แม่ไม่ติด ถ้าเป็นหลานเราแท้ๆ เราเล่นแน่ จะดุทั้งเด็ก ทั้งพ่อแม่มันเลย
มีวันนึงหลานเผลอเตะสามีเรา (เราไม่เห็นนะ) ฮีดึงมาตีขาไปเลย 3 ที บอกว่าอย่าทำอีก น้องสาวเค้า(แม่เด็ก)ก็มองแบบค้อนๆอ่ะค่ะ แต่ในใจเราคิดว่าสมควรโดนแล้วนะ พ่อสามีเราบอก อย่าไปถือสาเด็กเลย เราฟังแล้วหงุดหงิดนะ ให้ท้ายกันขนาดนี้ อยู่บ้านเด็กก็ดุพี่เลี้ยง มีตีด้วย แต่ผู้ใหญ่ไม่มีใครว่าอะไร
ที่สำคัญแม่สามีเราชอบพูดเป็นนัยๆว่าเราน่ะ ดุ ใจร้อน น้องสามี กับพี่สะใภ้ก็บอกเราว่า คนไม่มีลูกไม่เข้าใจหรอก มันไม่ง่ายขนาดนั้น ต้องลองเลี้ยงเองแล้วจะรู้ (แหม่.... ประโยคคลาสสิคจริงๆ) เราก็ลองยกตัวอย่างไปว่าทำไมที่ญี่ปุ่น หรือพวกฝรั่ง หรือแม้แต่คนไทยด้วยกัน บ้านอื่นๆเค้าไปข้างนอก เค้าไม่เห็นจะซนขนาดนี้เลยนะ (พูดแบบอ้อมๆ เนียนๆ นะคะ ไม่อยากมีเรื่อง) เค้าก็บอกว่าลูกเค้าซนกว่าเด็กคนอื่น... อืมมมมมม
จริงๆหลานๆค่อนข้างติดเรานะคะ เพราะเรามี activity เยอะ แล้วก็ตลก ทั้งๆที่เราเป็นคนไม่ชอบเด็ก แต่ก็รักษาน้ำใจกัน ไม่แสดงออกมาก ถ้าเค้าขอเล่นกับเรา เราจะตั้งกฎไว้เลยค่ะ ก็ได้ผลนะ ทำไมแม่เค้าไม่ทำบ้างนะ แต่เราเบื่อมากค่ะ เวลาไปเป็นครอบครัว แล้วต้องไปเจออะไรแบบนี้ มีใครต้องตกอยู่ในสถานการณ์อย่างเราบ้างมั้ยคะ แล้วเราควรทำอย่างไรคะ?
ถามบรรดาแม่ๆนะคะ ถ้าคุณเป็นแม่เด็กแล้วมีญาติที่เป็นสะใภ้แบบเราเนี่ยค่ะ หรืออาจจะเป็นเพื่อนคุณ "ดุ"ลูกคุณ แล้วดุแบบเอาจริง คุณจะยอมมั้ยคะ? (เราถามจริงๆแบบยอมรับดราม่านะ จะได้รู้ว่าควรทำมั้ย) ถามเผื่อแม่สามีด้วยนะคะ เพราะเค้าพูดกระทบบ้านเราว่าบ้านเราดุ บ้านเค้าใจดี ตอนนี้เราคิดแล้วว่าถ้ามีลูกจะเลี้ยงให้ห่างๆบ้านนี้ เราจะได้อบรมตามแบบของเรา เราไม่มีลูกอาจจะไม่เข้าใจจริงๆ คือถ้าเราเอาลูกเราไม่อยู่แล้วมีคนคุมเค้าได้บ้าง เราน่าจะรับได้นะ
อยากฝากบรรดาพ่อแม่ที่ลูกเป็นแบบนี้ด้วยว่า เวลาคุณนัดไปกับเพื่อนๆ แล้วลูกเป็นแบบนี้ แต่ไม่มีใครว่าอะไร ไม่ได้แปลว่าเค้าโอเคนะคะ