เรากับสามีแต่งงานอยู่กินกันมา 5 ปีได้แล้วค่ะ มีลูกด้วยกัน 1 คน อยู่บ้านเดียวกับพ่อและแม่ของสามี สามีมีพี่ชายแท้ๆ 1 คน แต่ว่าเค้าไปเช่าห้องอยู่กับแฟนหลายปีแล้ว มาๆไปๆบ้านบางครั้งไม่ได้อยู่ประจำ อยู่มาวันนึงพี่ชายสามีเลิกกับแฟนเลยต้องกลับมาอยู่บ้านถาวร ย้ายข้าวของมา แต่มานอนห้องของพ่อกับแม่ ตั้งแต่เค้าโสดและกลับมาอยู่บ้านประมาณปีกว่าๆ ไม่เคยช่วยออกค่ากิน ค่าน้ำ ค่าไฟแถมให้พ่อซักเสื้อผ้าให้อีก สามีเราออกคนละครึ่งกับพ่อมาตลอด พี่ชายไม่เคยช่วยสักบาท แต่ว่าไม่มีใครบ่นอะไร สามีเราเงียบ พ่อเงียบเลยอยู่กันมาได้ ถึงจะโดนเอาเปรียบ
อยู่มาวันนึงพี่ชายเค้ามีแฟนใหม่ค่ะ มีลูกติด 2 คน แต่ลูกอยู่ต่างจังหวัด คุยกันได้ไม่นานจะพามาอยู่ที่บ้านด้วย เค้าเลยจะกั้นห้องกลางบ้าน เลยเอาตู้เอาอะไรมากั้นก่อนเพราะยังไม่มีเงินมาทำเอาตู้กั้นและเอามุ้งสำเร็จรูปมากลางแล้วขึงม่านทำเป็นห้อง ตอนแรกเค้าจะไม่ช่วยออกอะไรเลยเหมือนเดิม แต่พ่อบอกว่ามันน่าเกลียจเอาแฟนมาอยู่แล้วจะไม่ออก พัดลมก็ใช้ 2 ตัวใหญ่ เพราะทางน้อง(สามีเรา) ก็มีครอบครัว เค้าเลยบอกว่าช่วยแค่ 300 นะต่อเดือน 2 คนออก 300 คุ้มมากจ้าแฟนใหม่สระผมเช้าเย็นเป่าผมใช้ไดร์ตลอด นี่ไม่นับรวมเครื่องใช้ไฟฟ้าอื่นๆที่เค้าใช้ โดยอ้างว่า เค้าออกแค่นี้เพราะเค้าบอกว่าไม่ได้นอนห้องแอร์
** แต่ประเด็นสำคัญอยู่ที่ตัวแฟนใหม่ของพี่ชายค่ะ เราจะเรียกพี่สะใภ้นะคะ **
เป็นคนขี้เกียจ ไม่เอาการเอางาน งานบ้านไม่เคยทำ งานข้างนอกเข้าๆออกๆเป็น 10 ที่ได้ ทำงานยืนก็บ่นปวดขา ทำงานสีก็เหม็นสี ไปรับจ้างล้างจานยังบอกแสบมือ คือชีวิตนี้ไม่เอาอะไรเลย ระหว่างที่ไม่ทำงานอยู่บ้านก็นอนเฉยๆในมุ้ง ถึงเวลาลุกมากิน ไม่ล้างจาน เล่นเกมส์เสียงดังเปิดลำโพงคุยกะเพื่อนในเกมส์ไม่มีความเกรงใจ แล้วพี่ชายสามีก็คือหลงมาก ไม่รู้หลงอะไร ใครพูดว่าเมียไม่ได้ด้วย แม่กับพ่อบ่นเรื่องไม่เอางานเอาการ ก็ปกป้องเมีย
จนล่าสุด พี่สะใภ้ได้ไปทำงานที่ใหม่งาน โรงงานแต่เป็นงานนั่งทำได้ 1 อาทิตย์ นางก็ไม่ทำไรเหมือนเดิมแต่นั่นไม่ใช่ปัญหาของเรา เรื่องส่วนตัวซักผ้ารึอะไรพี่สามีเค้าเป็นคนทำให้ แต่เรื่องงานบ้านที่ต้องทำด้วยกันคือกวาดบ้านถูกบ้าน ก็คือไม่เอาเลย จะทำก็คือกวาดแค่ตรงมุ้งที่ตัวเองนอนตรงอื่นไม่กวาด ห้องน้ำคือเราล้างคนเดียว เราคนเดียวทำเกือบหมดทุกอย่างในบ้านที่ส่วนรวมเราก็เป็นคนทำ พ่อแม่ก็คือไม่เคยพูด ไม่เคยว่าเพราะไม่อยากมีปัญหา (แต่แม่ชอบมานินทรากับเราอยู่ว่าพี่สะใภ้ขี้เกียจ)
**แต่วันนี้คือทนไม่ได้แล้วค่ะ เพราะว่าสามีเรา ไปเจอของที่พี่ชายเค้าหมกไว้มายัดๆไว้สกปรกบริเวณหน้าบ้าน คือสามีเราบ่นและก็เก็บทิ้ง เพราะว่ากลัวว่าเอามายัดๆกองๆแล้วจะมีงู หรือ ตะขาบ หรืออะไรก็แล้วแต่มาอาศัยอยู่ (เพราะเรามีลูกเล็ก 1 ขวบครึ่งกำลังซน) สามีเราบ่น พี่สามีเดินมาพอดีเค้าจะเอาชนะ เก็บของที่แฟนเราทิ้ง ไปยัดไว้ที่เดิม พวกถุงพาสติกเก่าๆดำๆ เศษผ้านั่นนี่ แฟนเราเลยโมโหพูดหมดเลยค่ะ ตั้งแต่มาอยู่บ้านไม่เคยช่วยอะไรเลยสักอย่าง ลำพังตัวพี่ชายเองไม่เคยช่วยพอว่า นี่พอมีเมียก็ไม่ช่วยแถมทำรกกันอีก ด่ากันไปมาสุดท้ายต่อยกันค่ะ เค้าโมโหที่ไปว่าเมียเค้าด้วยนั่นนี่ แล้วผู้ใหญ่ก็มาห้ามกัน บอกว่าให้แยกกันอยู่ (วันที่ต่อยกันพี่สะใภ้ไม่อยู่นะคะ ถ้าอยู่คงได้กลับบ้านต่างจังหวัดแน่นอน เพราะแฟนเราพูดเยอะมาก ว่าเสียๆหายๆเลย)
แต่ต่างคนต่างอยู่ไม่มีอยู่จริง เพราะว่าพี่สามีชอบแขวะเราค่ะ ชอบหลอกด่าเรา เราโตแล้วนะคะที่รู้ว่าอันไหนพูดเล่นอันไหนโดนด่า บางทีอยู่กะพี่สะใภ้ ก็แกล้งทำเป้นคุยกัน แต่แขวะเรา มันได้ยินหมดค่ะถ้านั่งกลางบ้านเพราะมุ้งที่อยู่ก็แค่ม่านมากั้น แต่พี่ชายแฟนฉลาดมากค่ะ จะไม่พูดถ้ามีแฟนเรารึพ่อกับแม่อยู่ เหมือนรอให้เราอยู่คนเดียวและค่อยพูด เพราะเราชอบนั่งพับผ้ากลางบ้านทุกวัน ก็คือเราโดนแขวะตลอด พอโดนมากๆเราทนไม่ได้ก็ด่าสวนไปลอยๆบ้าง มันก็หยุด อีกวันมันก็ด่าใหม่ เหมือนทำให้เราประสาทเสียค่ะ พี่ชายสามีบอกกับพี่สะใภเว่าจะย้ายไปเช่าห้องอีกไม่กี่วันเราก็ดูสิ้จะไปไหม ผ่านมาเดือนนึงก็ไม่ไป แม่มานินทรากับเราว่า มันไม่ไปหรอก เพราะว่ามันไปไม่รอดหรอก เพราะเมียขี้เกียจ มันกลัวเมียมันออกจากงาน แล้วภาระตกอยู่กับมัน
เราต้องทำไงดีคะ คือทำหูทวนลมไม่ได้ค่ะเวลามันมาแขวะ เราก็ปากไวเหมือนกัน สักวันคงได้ตีกันแน่นอน ว่าจะอัดเสียงไว้ฟ้องพ่อกับแม่ไปเลยว่าให้ไปบอกเค้าไหนว่าต่างคนต่างอยู่ แต่แขวะไม่เลิก ฟ้องให้ผู้ใหญ่รับรู้ แต่ก็กลัวว่าจะไม่เป็นผล เพราะยังไงก็ลูกเค้า เราอยากออกมาจากบ้านนี้มากค่ะ แต่คำว่าลูกมันค้ำคออยู่ เรื่องสามีเราก็เฉยๆนะคะ เพราะเวลาเราฟ้องไปว่าโดนแขวะมา สามีเราก็จะบอกให้เราเฉยไปจะได้ไม่มีปัญหา คือแบบเหมือนตอนนี้กลายเป็นเราทะเลาะกับมันอยู่คนเดียวค่ะ เหมือนเราตัวคนเดียว เราอยากออกมาค่ะ แต่เราติดที่ลูก เราทิ้งไม่ได้ค่ะ ไม่มีคนเลี้ยงให้ จะปล่อยให้บ้านนี้เลี้ยงต่อไปก็ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงถ้าไม่มีเรา เพราะแม่ก็แก่แล้วพ่อก็ทำงานอีก เราเครียดทุกวันค่ะ อยากให้ครอบครัวพี่สามีออกจากบ้านไปไวๆ ไปเช่าห้องอยู่แบบที่เค้าพูดไว้ เราเกลียจขี้หน้ามากค่ะเกลียจถึงขั้น ถ้าตายก็ไม่ไปเผาเลยค่ะ !!!
เป็นการตั้งกระทู้ครั้งแรก ถ้าเรียบเรียงคำไม่ถูกยังไง ต้องขออภัยด้วยนะคะ
ทะเลาะกับพี่ชายสามี !!
อยู่มาวันนึงพี่ชายเค้ามีแฟนใหม่ค่ะ มีลูกติด 2 คน แต่ลูกอยู่ต่างจังหวัด คุยกันได้ไม่นานจะพามาอยู่ที่บ้านด้วย เค้าเลยจะกั้นห้องกลางบ้าน เลยเอาตู้เอาอะไรมากั้นก่อนเพราะยังไม่มีเงินมาทำเอาตู้กั้นและเอามุ้งสำเร็จรูปมากลางแล้วขึงม่านทำเป็นห้อง ตอนแรกเค้าจะไม่ช่วยออกอะไรเลยเหมือนเดิม แต่พ่อบอกว่ามันน่าเกลียจเอาแฟนมาอยู่แล้วจะไม่ออก พัดลมก็ใช้ 2 ตัวใหญ่ เพราะทางน้อง(สามีเรา) ก็มีครอบครัว เค้าเลยบอกว่าช่วยแค่ 300 นะต่อเดือน 2 คนออก 300 คุ้มมากจ้าแฟนใหม่สระผมเช้าเย็นเป่าผมใช้ไดร์ตลอด นี่ไม่นับรวมเครื่องใช้ไฟฟ้าอื่นๆที่เค้าใช้ โดยอ้างว่า เค้าออกแค่นี้เพราะเค้าบอกว่าไม่ได้นอนห้องแอร์
** แต่ประเด็นสำคัญอยู่ที่ตัวแฟนใหม่ของพี่ชายค่ะ เราจะเรียกพี่สะใภ้นะคะ **
เป็นคนขี้เกียจ ไม่เอาการเอางาน งานบ้านไม่เคยทำ งานข้างนอกเข้าๆออกๆเป็น 10 ที่ได้ ทำงานยืนก็บ่นปวดขา ทำงานสีก็เหม็นสี ไปรับจ้างล้างจานยังบอกแสบมือ คือชีวิตนี้ไม่เอาอะไรเลย ระหว่างที่ไม่ทำงานอยู่บ้านก็นอนเฉยๆในมุ้ง ถึงเวลาลุกมากิน ไม่ล้างจาน เล่นเกมส์เสียงดังเปิดลำโพงคุยกะเพื่อนในเกมส์ไม่มีความเกรงใจ แล้วพี่ชายสามีก็คือหลงมาก ไม่รู้หลงอะไร ใครพูดว่าเมียไม่ได้ด้วย แม่กับพ่อบ่นเรื่องไม่เอางานเอาการ ก็ปกป้องเมีย
จนล่าสุด พี่สะใภ้ได้ไปทำงานที่ใหม่งาน โรงงานแต่เป็นงานนั่งทำได้ 1 อาทิตย์ นางก็ไม่ทำไรเหมือนเดิมแต่นั่นไม่ใช่ปัญหาของเรา เรื่องส่วนตัวซักผ้ารึอะไรพี่สามีเค้าเป็นคนทำให้ แต่เรื่องงานบ้านที่ต้องทำด้วยกันคือกวาดบ้านถูกบ้าน ก็คือไม่เอาเลย จะทำก็คือกวาดแค่ตรงมุ้งที่ตัวเองนอนตรงอื่นไม่กวาด ห้องน้ำคือเราล้างคนเดียว เราคนเดียวทำเกือบหมดทุกอย่างในบ้านที่ส่วนรวมเราก็เป็นคนทำ พ่อแม่ก็คือไม่เคยพูด ไม่เคยว่าเพราะไม่อยากมีปัญหา (แต่แม่ชอบมานินทรากับเราอยู่ว่าพี่สะใภ้ขี้เกียจ)
**แต่วันนี้คือทนไม่ได้แล้วค่ะ เพราะว่าสามีเรา ไปเจอของที่พี่ชายเค้าหมกไว้มายัดๆไว้สกปรกบริเวณหน้าบ้าน คือสามีเราบ่นและก็เก็บทิ้ง เพราะว่ากลัวว่าเอามายัดๆกองๆแล้วจะมีงู หรือ ตะขาบ หรืออะไรก็แล้วแต่มาอาศัยอยู่ (เพราะเรามีลูกเล็ก 1 ขวบครึ่งกำลังซน) สามีเราบ่น พี่สามีเดินมาพอดีเค้าจะเอาชนะ เก็บของที่แฟนเราทิ้ง ไปยัดไว้ที่เดิม พวกถุงพาสติกเก่าๆดำๆ เศษผ้านั่นนี่ แฟนเราเลยโมโหพูดหมดเลยค่ะ ตั้งแต่มาอยู่บ้านไม่เคยช่วยอะไรเลยสักอย่าง ลำพังตัวพี่ชายเองไม่เคยช่วยพอว่า นี่พอมีเมียก็ไม่ช่วยแถมทำรกกันอีก ด่ากันไปมาสุดท้ายต่อยกันค่ะ เค้าโมโหที่ไปว่าเมียเค้าด้วยนั่นนี่ แล้วผู้ใหญ่ก็มาห้ามกัน บอกว่าให้แยกกันอยู่ (วันที่ต่อยกันพี่สะใภ้ไม่อยู่นะคะ ถ้าอยู่คงได้กลับบ้านต่างจังหวัดแน่นอน เพราะแฟนเราพูดเยอะมาก ว่าเสียๆหายๆเลย)
แต่ต่างคนต่างอยู่ไม่มีอยู่จริง เพราะว่าพี่สามีชอบแขวะเราค่ะ ชอบหลอกด่าเรา เราโตแล้วนะคะที่รู้ว่าอันไหนพูดเล่นอันไหนโดนด่า บางทีอยู่กะพี่สะใภ้ ก็แกล้งทำเป้นคุยกัน แต่แขวะเรา มันได้ยินหมดค่ะถ้านั่งกลางบ้านเพราะมุ้งที่อยู่ก็แค่ม่านมากั้น แต่พี่ชายแฟนฉลาดมากค่ะ จะไม่พูดถ้ามีแฟนเรารึพ่อกับแม่อยู่ เหมือนรอให้เราอยู่คนเดียวและค่อยพูด เพราะเราชอบนั่งพับผ้ากลางบ้านทุกวัน ก็คือเราโดนแขวะตลอด พอโดนมากๆเราทนไม่ได้ก็ด่าสวนไปลอยๆบ้าง มันก็หยุด อีกวันมันก็ด่าใหม่ เหมือนทำให้เราประสาทเสียค่ะ พี่ชายสามีบอกกับพี่สะใภเว่าจะย้ายไปเช่าห้องอีกไม่กี่วันเราก็ดูสิ้จะไปไหม ผ่านมาเดือนนึงก็ไม่ไป แม่มานินทรากับเราว่า มันไม่ไปหรอก เพราะว่ามันไปไม่รอดหรอก เพราะเมียขี้เกียจ มันกลัวเมียมันออกจากงาน แล้วภาระตกอยู่กับมัน
เราต้องทำไงดีคะ คือทำหูทวนลมไม่ได้ค่ะเวลามันมาแขวะ เราก็ปากไวเหมือนกัน สักวันคงได้ตีกันแน่นอน ว่าจะอัดเสียงไว้ฟ้องพ่อกับแม่ไปเลยว่าให้ไปบอกเค้าไหนว่าต่างคนต่างอยู่ แต่แขวะไม่เลิก ฟ้องให้ผู้ใหญ่รับรู้ แต่ก็กลัวว่าจะไม่เป็นผล เพราะยังไงก็ลูกเค้า เราอยากออกมาจากบ้านนี้มากค่ะ แต่คำว่าลูกมันค้ำคออยู่ เรื่องสามีเราก็เฉยๆนะคะ เพราะเวลาเราฟ้องไปว่าโดนแขวะมา สามีเราก็จะบอกให้เราเฉยไปจะได้ไม่มีปัญหา คือแบบเหมือนตอนนี้กลายเป็นเราทะเลาะกับมันอยู่คนเดียวค่ะ เหมือนเราตัวคนเดียว เราอยากออกมาค่ะ แต่เราติดที่ลูก เราทิ้งไม่ได้ค่ะ ไม่มีคนเลี้ยงให้ จะปล่อยให้บ้านนี้เลี้ยงต่อไปก็ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงถ้าไม่มีเรา เพราะแม่ก็แก่แล้วพ่อก็ทำงานอีก เราเครียดทุกวันค่ะ อยากให้ครอบครัวพี่สามีออกจากบ้านไปไวๆ ไปเช่าห้องอยู่แบบที่เค้าพูดไว้ เราเกลียจขี้หน้ามากค่ะเกลียจถึงขั้น ถ้าตายก็ไม่ไปเผาเลยค่ะ !!!
เป็นการตั้งกระทู้ครั้งแรก ถ้าเรียบเรียงคำไม่ถูกยังไง ต้องขออภัยด้วยนะคะ