หลังจากนั้นฉันก็ไปแวะเวียนที่ห้อง5บ่อยๆ(อย่างกะผีเล่ล่อน) ฉันเริ่มจากการตีสนิทเขา(แกล้งเขาไปเรื่อย) แต่กลับถูกบีบคอไม่ก็กระชากคอเสื้อตอบกลับมา
ฉันทำแบบนี้ทุกวันๆ จนวันหนึ่ง วันที่ฉันก็รู้แก่ใจว่าเขาต้องตอบกลับมาอย่างไร แต่มันไม่ใช่แบบนั้นน่ะสิ เขากลับ แกล้งฉันคืนบ้าง แล้วเขาก็เรียกฉันว่า ยัยอ่อน(ชื่อ ออนน่ะสิเฮ่อ) เราแกล้งกันไปแกล้งกันมาจนเพื่อนมันมาล้อกันใหญ่แบบรักๆใคร่ๆน่ะนะ ฉันก็ปฏิเสธเสียงแข็ง ส่วน....หมอนั่นน่ะหรอ อย่าพูดถึง เงียบเป็นเป่าสากเลย ไม่พูดไม่แย้งช่วยกันเลย แต่ก็นะพูดไปก็หาว่าร้อนตัว พอไม่พูดก็หาว่าไม่ปฏิเสธแสดงว่าใช่ นี่แหละคือความคิดของพวกเพื่อนฉัน ถถถถถ
เขาทำให้ฉันยิ้มได้ตลอดเขาคือคนเดียวที่ทำให้ฉันยิ้มได้ เวลาที่ฉันโมโหหรืออารมณ์ร้อนมาจากอะไร เขาก็ทำให้ฉันยิ้มได้ ในเวลาที่ฉันร้องไห้โดยที่ไม่แสดงให้ใครรู้(เดินไปน้ำตาคลอไปแต่ทำเป็นหันหน้าไม่ให้ใครรู้ และเป็นธรรมชาติที่สุด) เวลาที่ฉันร้องไห้ที่ไหนก็จะไม่มีใครรู้นอกจากหมอนั่น ตอนแรกหมอนั่นน่ะ แกล้งพูดหยอกอะไรบ้างอย่างแต่จู่ๆแสดงก็อ่อนลงไปแล้วเงียบลงไม่พูดอะไร แล้วถามว่าเป็นอะไร แต่ฉันไม่ตอบ(ร้องไห้อยู่คงมีอารมณ์ตอบ) ฉันจึงเดินผ่านนายนั่นไป ฉันกับเขาเคยแกล้งกันในแถวที่กำลังเดินอยู่ อยู่ๆขามันก็เป็นไรไม่รู้ ฉันสะดุดขาตัวเองล้มทับหมอนั่นกลางสนาม!! ฉันคิดในใจว่าเฮ่ย! ใครเค้าให้มาเล่นละครรึไง นี่ไม่ใช่ซีนพระเอกนางเอกนะ 0//[]//0 ! ฉันลุกขึ้นยืนแล้วฟาดกระเป๋าตีไว้เป็นของส่งท้าย (แล้วจากนั้นก็วิ่งสิครับจะรอไรมองกันใหญ่เลย)แล้วรีบซิ่งออกจากโรงเรียนไปขึ้นมอไซด์กลับบ้านอย่างไว
(มีต่อ)
มันใช่รักรึเปล่า?(2)
ฉันทำแบบนี้ทุกวันๆ จนวันหนึ่ง วันที่ฉันก็รู้แก่ใจว่าเขาต้องตอบกลับมาอย่างไร แต่มันไม่ใช่แบบนั้นน่ะสิ เขากลับ แกล้งฉันคืนบ้าง แล้วเขาก็เรียกฉันว่า ยัยอ่อน(ชื่อ ออนน่ะสิเฮ่อ) เราแกล้งกันไปแกล้งกันมาจนเพื่อนมันมาล้อกันใหญ่แบบรักๆใคร่ๆน่ะนะ ฉันก็ปฏิเสธเสียงแข็ง ส่วน....หมอนั่นน่ะหรอ อย่าพูดถึง เงียบเป็นเป่าสากเลย ไม่พูดไม่แย้งช่วยกันเลย แต่ก็นะพูดไปก็หาว่าร้อนตัว พอไม่พูดก็หาว่าไม่ปฏิเสธแสดงว่าใช่ นี่แหละคือความคิดของพวกเพื่อนฉัน ถถถถถ
เขาทำให้ฉันยิ้มได้ตลอดเขาคือคนเดียวที่ทำให้ฉันยิ้มได้ เวลาที่ฉันโมโหหรืออารมณ์ร้อนมาจากอะไร เขาก็ทำให้ฉันยิ้มได้ ในเวลาที่ฉันร้องไห้โดยที่ไม่แสดงให้ใครรู้(เดินไปน้ำตาคลอไปแต่ทำเป็นหันหน้าไม่ให้ใครรู้ และเป็นธรรมชาติที่สุด) เวลาที่ฉันร้องไห้ที่ไหนก็จะไม่มีใครรู้นอกจากหมอนั่น ตอนแรกหมอนั่นน่ะ แกล้งพูดหยอกอะไรบ้างอย่างแต่จู่ๆแสดงก็อ่อนลงไปแล้วเงียบลงไม่พูดอะไร แล้วถามว่าเป็นอะไร แต่ฉันไม่ตอบ(ร้องไห้อยู่คงมีอารมณ์ตอบ) ฉันจึงเดินผ่านนายนั่นไป ฉันกับเขาเคยแกล้งกันในแถวที่กำลังเดินอยู่ อยู่ๆขามันก็เป็นไรไม่รู้ ฉันสะดุดขาตัวเองล้มทับหมอนั่นกลางสนาม!! ฉันคิดในใจว่าเฮ่ย! ใครเค้าให้มาเล่นละครรึไง นี่ไม่ใช่ซีนพระเอกนางเอกนะ 0//[]//0 ! ฉันลุกขึ้นยืนแล้วฟาดกระเป๋าตีไว้เป็นของส่งท้าย (แล้วจากนั้นก็วิ่งสิครับจะรอไรมองกันใหญ่เลย)แล้วรีบซิ่งออกจากโรงเรียนไปขึ้นมอไซด์กลับบ้านอย่างไว
(มีต่อ)