สวัสดีค่ะท่านผู้อ่านชาวพันทิพทุกท่าน ขอแจ้งให้ทรบก่อนนะคะว่าจขกท.เรียนอยู่ต่างประเทศค่ะที่นิวซีแลนด์ ตอนนี้3ปีแล้วค่ะ อายุย่าง18ปีค่ะ
คือที่พ่อกับแม่เราส่งเรามาเรียนนอกเพราะว่าเห็นว่าที่ไทยเรียนหนักมาก และเขาก็อยากให้เราพูดภาษาอังกฤษเก่งๆด้วยค่ะ อีกอย่างเขาอยากให้เราไม่กลับไทยเลย อยากให้ไปแต่งงาน ได้เป็นประชาชนของคนที่นี่เลย คือแบบเขาชอบอากาศค่ะ เพราะแม่เราจะปวดหัวมากเวลาที่ร้อนๆๆที่บ้าน
ปัญหาของเราคือทุกครั้งที่ไลน์ สไกป์ หรือสื่อสารกัน แม่เราไม่เคยจะพูดว่า "สบายดีมั้ย" "เพื่อนเป็นไง" "มีความสุขมั้ย" คือไม่เคยพูดชีวิตประจำวันกับเราเท่าไรค่ะ มันก็มีบ้างเล็กน้อย ส่วนใหญ่จะพูดแต่ว่า "ทำคะแนนให้ดีนะ" "โตมาจะได้มีเงินเยอะๆ" "แม่จะได้ไปอยู่ต่างประเทศสักที" คือแบบเอาอนาคตมาฝากไว้ที่เราหมดเลย คือเราไม่อยากให้แม่ทำแบบนี้เพราะเราเครียดมากอึดอัด กดดันมาก เอาจริงๆคือเราไม่อยากอยู่นิวซีแลนด์ด้วยด้วยแต่ที่ทำไปเพราะทำเพื่อพ่อแม่ค่ะ เรื่องอนาคตเราต้องเลี้ยงพ่อแม่อยู่แล้ว เราไม่ใช่ลูกอกตัญญูสักหน่อย เราไม่ใช่เด็กมีปัญหานะคะ เรื่องผู้ชายไม่เคยยุ่ง สุราบุหรี่ไม่เคยนึกถึงเลยค่ะ เราทำตามระเบียบทุกอย่าง แต่ไม่อยากให้แม่มาทำแบบนี้กับเรา อยากให้แม่เข้าใจเราบ้างว่าเราก็เหนื่อย แม่เคยพูดด้วยว่า "ไม่แน่ แม่อาจจะพึ่งลูกไม่ได้ใช่มั้ย" คือเรายังไม่ทำอะไรเลย เราพยายามอยู่แล้วที่จะทำคะแนนดีๆ อยากให้แม่เข้าใจเราบ้างค่ะ T^T
ชีวิตประจำวันของเรามันต่างกับเด็กฝรั่งนะคะ เราต้องมาแปลภาษาที่เราไม่ค่อยใจหลายวิชา บางวิชาก็ไม่รู้เรื่อง เพื่อนก็ไม่ช่วย เราเครียดเหมือนกัน ต้องอ่านซ้ำแล้วซ้ำอีก เราพยายามที่สุดแล้ว ที่สุดของที่สุดคือคาบฟิสิกข์เนี่ยค่ะ ครูสอนฟิสิกเราไม่ใช่คนที่นิวซีแลนด์แท้ๆ คือแกชอบดูถูกเราค่ะ เราแบบไม่เข้าใจฟิสิกเลย เราเลยบอกแกว่า"ฉันไม่เข้าใจเลยช่วยอธิบายได้มั้ยคะ" แกก็ตอบว่า"นั่นเป็นคำถามที่ควรถามแล้วหรอ?" คือแบบปรี๊ดค่ะ เพื่อนฝรั่งในห้องเราอะsupportดีมาก แต่เราคนเดียที่แกไม่support เอาจริงๆเราก็มีเรื่องให้เครียดมากอยู่แล้วค่ะ หลายเรื่อง แล้วกลับมาจากโรงเรียนต้องมาฟังเรื่องแบบนี้จากแม่อีก
เราเคยทำผิดเผลอพูดทำร้ายจิตใจแม่เราเพราะตอนนั้นเรางานเยอะ เครียด ไม่มีเวลาส่วนตัว ไม่มีเวลาไปเที่ยวเป็นเดือนๆ แล้วแม่ก็มาพูดแบบนี้ใส่เรา
เราเลยตอบแม่ไปว่า "ไม่อยากเกิดมาเลย" เราพูดไม่คิดค่ะ เรารู้สึกแย่มากๆที่พูดออกไป รู้สึกผิดค่ะ แต่มันแค่ออกไปเพราะเราเครียดมาก แม่เราก็เลยบอกเรา "อยากไปตายที่ไหนก็ไปตายๆๆเลย" เราเครียดค่ะ ทุกวันนี้ไม่มีความสุข รู้สึกจิตตกค่ะ เครียดจนไม่สบายจะเป็นลมหลายรอบตาแดงก่ำเหมือนคนร้องไห้ หน้าบวมๆ จนต้องนอนพักไปเลย แต่เราก็ไม่ได้บอกแม่เรา
เราพูดได้เลยค่ะว่าในอนาคตเราจะดูแลพ่อแม่อยู่แล้ว จะพาไปเที่ยว พาไปกินข้าว เรารักพ่อแม่เรามากๆ แต่เราก็อยากมีชีวิตวัยรุ่นทั่วไปบ้าง ไม่อยากโดนกดดันแบบนี้เลย
ในฐานะลูกแบบนี้ ควรทำยังไงคะ
ปล. คุณพ่อเป็นคนไม่ซีเรียสค่ะเราเลยไม่ค่อยมีปัญหากับพ่อ
ขอให้เข้าใจเราด้วยนะคะถ้าอาจจะฟังดูแย่ ขอโทษทุกคนด้วยค่ะ แต่ยอมรับผิดค่ะ
ทำยังไงดี แม่ตั้งความหวังสูงกับเราเกินไปทั้งๆที้ราก็พยายามอยู่แล้ว
คือที่พ่อกับแม่เราส่งเรามาเรียนนอกเพราะว่าเห็นว่าที่ไทยเรียนหนักมาก และเขาก็อยากให้เราพูดภาษาอังกฤษเก่งๆด้วยค่ะ อีกอย่างเขาอยากให้เราไม่กลับไทยเลย อยากให้ไปแต่งงาน ได้เป็นประชาชนของคนที่นี่เลย คือแบบเขาชอบอากาศค่ะ เพราะแม่เราจะปวดหัวมากเวลาที่ร้อนๆๆที่บ้าน
ปัญหาของเราคือทุกครั้งที่ไลน์ สไกป์ หรือสื่อสารกัน แม่เราไม่เคยจะพูดว่า "สบายดีมั้ย" "เพื่อนเป็นไง" "มีความสุขมั้ย" คือไม่เคยพูดชีวิตประจำวันกับเราเท่าไรค่ะ มันก็มีบ้างเล็กน้อย ส่วนใหญ่จะพูดแต่ว่า "ทำคะแนนให้ดีนะ" "โตมาจะได้มีเงินเยอะๆ" "แม่จะได้ไปอยู่ต่างประเทศสักที" คือแบบเอาอนาคตมาฝากไว้ที่เราหมดเลย คือเราไม่อยากให้แม่ทำแบบนี้เพราะเราเครียดมากอึดอัด กดดันมาก เอาจริงๆคือเราไม่อยากอยู่นิวซีแลนด์ด้วยด้วยแต่ที่ทำไปเพราะทำเพื่อพ่อแม่ค่ะ เรื่องอนาคตเราต้องเลี้ยงพ่อแม่อยู่แล้ว เราไม่ใช่ลูกอกตัญญูสักหน่อย เราไม่ใช่เด็กมีปัญหานะคะ เรื่องผู้ชายไม่เคยยุ่ง สุราบุหรี่ไม่เคยนึกถึงเลยค่ะ เราทำตามระเบียบทุกอย่าง แต่ไม่อยากให้แม่มาทำแบบนี้กับเรา อยากให้แม่เข้าใจเราบ้างว่าเราก็เหนื่อย แม่เคยพูดด้วยว่า "ไม่แน่ แม่อาจจะพึ่งลูกไม่ได้ใช่มั้ย" คือเรายังไม่ทำอะไรเลย เราพยายามอยู่แล้วที่จะทำคะแนนดีๆ อยากให้แม่เข้าใจเราบ้างค่ะ T^T
ชีวิตประจำวันของเรามันต่างกับเด็กฝรั่งนะคะ เราต้องมาแปลภาษาที่เราไม่ค่อยใจหลายวิชา บางวิชาก็ไม่รู้เรื่อง เพื่อนก็ไม่ช่วย เราเครียดเหมือนกัน ต้องอ่านซ้ำแล้วซ้ำอีก เราพยายามที่สุดแล้ว ที่สุดของที่สุดคือคาบฟิสิกข์เนี่ยค่ะ ครูสอนฟิสิกเราไม่ใช่คนที่นิวซีแลนด์แท้ๆ คือแกชอบดูถูกเราค่ะ เราแบบไม่เข้าใจฟิสิกเลย เราเลยบอกแกว่า"ฉันไม่เข้าใจเลยช่วยอธิบายได้มั้ยคะ" แกก็ตอบว่า"นั่นเป็นคำถามที่ควรถามแล้วหรอ?" คือแบบปรี๊ดค่ะ เพื่อนฝรั่งในห้องเราอะsupportดีมาก แต่เราคนเดียที่แกไม่support เอาจริงๆเราก็มีเรื่องให้เครียดมากอยู่แล้วค่ะ หลายเรื่อง แล้วกลับมาจากโรงเรียนต้องมาฟังเรื่องแบบนี้จากแม่อีก
เราเคยทำผิดเผลอพูดทำร้ายจิตใจแม่เราเพราะตอนนั้นเรางานเยอะ เครียด ไม่มีเวลาส่วนตัว ไม่มีเวลาไปเที่ยวเป็นเดือนๆ แล้วแม่ก็มาพูดแบบนี้ใส่เรา
เราเลยตอบแม่ไปว่า "ไม่อยากเกิดมาเลย" เราพูดไม่คิดค่ะ เรารู้สึกแย่มากๆที่พูดออกไป รู้สึกผิดค่ะ แต่มันแค่ออกไปเพราะเราเครียดมาก แม่เราก็เลยบอกเรา "อยากไปตายที่ไหนก็ไปตายๆๆเลย" เราเครียดค่ะ ทุกวันนี้ไม่มีความสุข รู้สึกจิตตกค่ะ เครียดจนไม่สบายจะเป็นลมหลายรอบตาแดงก่ำเหมือนคนร้องไห้ หน้าบวมๆ จนต้องนอนพักไปเลย แต่เราก็ไม่ได้บอกแม่เรา
เราพูดได้เลยค่ะว่าในอนาคตเราจะดูแลพ่อแม่อยู่แล้ว จะพาไปเที่ยว พาไปกินข้าว เรารักพ่อแม่เรามากๆ แต่เราก็อยากมีชีวิตวัยรุ่นทั่วไปบ้าง ไม่อยากโดนกดดันแบบนี้เลย
ในฐานะลูกแบบนี้ ควรทำยังไงคะ
ปล. คุณพ่อเป็นคนไม่ซีเรียสค่ะเราเลยไม่ค่อยมีปัญหากับพ่อ
ขอให้เข้าใจเราด้วยนะคะถ้าอาจจะฟังดูแย่ ขอโทษทุกคนด้วยค่ะ แต่ยอมรับผิดค่ะ