ก่อนที่จะเริ่มเล่าต้องบอกก่อนว่าไม่ใช่นักเขียนนะคะ ผิดถูกประการใดขออภัยล่วงหน้านะคะ
เรื่องมีอยู่ว่า เราทำงานที่เดียวกับผู้ชายคนหนึ่ง นิสัยเค้าดีมากเลยนะคะ ไม่เคยล่วงเกินเราเลย มีอัธยาศัยดีกับทุกคน จนวันหนึ่ง มีคนมาบอกเราว่า ผู้ชายคนนี้เค้าดูแคร์ดูใส่ใจเราเป็นพิเศษ เราก็แอบดีใจนะเพราะเราเองก็ไม่มีใคร อาจจะมีคุยบ้างแต่ไม่ได้จริงจังถึงขั้นคบหา พอรู้ว่าเค้าสนใจเรา เริ่มแผนค่ะ!!!!
แรกๆเราก็ทำเหมือนกับว่าไม่รู้อะไรมากนัก แกล้งถามเค้าดู เค้าก็ยืนยันหนักแน่นว่า ไม่ได้คิดอะไรจริงๆ ในใจเราคิดละ อุ๊แม่เจ้า ไม่ได้คิดแต่ท่าทางหึงหวงชัดจังนะ555 หลังจากนั้นการคุยไลน์ก็เริ่มขึ้น จากทักกัน 2-3 ประโยคก่อนนอน กลายเป็น วีดีโอคอล์ จาก10 นาที ตอนนี้หรือ อย่างต่ำก็ 2 ชั่วโมง แต่เค้าก็ยังสงวนท่าทีไม่อะไรมากนะ เวลาใครถามก็ตอบว่าเป็นเพื่อนร่วมงานที่ดีต่อกัน แต่ทุกคนรับรู้หมดแล้วว่า เราสองคน มันมากกว่าเพื่อนร่วมงาน ใจจริงอยากจะบอกให้เค้ายอมรับเปิดเผยตัวตนออกมา เราเคยถามเค้านะเค้าก็บอกว่าเค้าเป็นคนธรรมดามีความรู้สึกแต่เค้าอยากให้เราคุยกันไปก่อน อย่ารีบร้อนใช้คำว่าแฟนเลย (อ่อ ลืมบอกไป ผู้ชายคนนี้บริสุทธิ์ผุดผ่องมิเคยโดนสาวแตะต้องมากก่อนนะคะ) เหมือนเค้าจะกลัวทำให้เราเสียใจ หรือแม้กระทั่งกลัวคนมองเราไม่ดี
โอ้...แม่เจ้าเทพบุตรชัดๆ555 ผู้ชายอะไรจะดีขนาดนี้ เหล้าไม่กิน บุหรี่ไม่สูบ เที่ยวก็ไม่เที่ยว ทำงานกลับบ้าน หายากนะคนแบบนี้!!!!!
เค้าเป็นคนที่เข้าใจความรู้สึกเราตลอดเวลา ไม่ว่าเราจะโกรธ โมโห หรือแม้กระทั้งยามเราป่วย เค้าจะคอยอยู่ข้างๆหาของบำรุงมาให้ไม่ขาด เป็นที่ปรึกษายามเราเครียด เป็นเหมือนเพื่อน เหมือนพี่ เหมือนคนรัก คอยหยอดความหวานให้วันละนิด เราคิดว่าคบกันแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน หากวันหนึ่งวันไหนมีปัญหากันขึ้นมาอย่างน้อยเราก็มองกันได้ สถานะที่ใช้กันไม่จำเป็น แค่คนสองคนมีความรักและเข้าใจกัน ปัจจุบันเราพยายามทำในสิ่งที่ดี อนาคตเราก็ไม่อาจรู้ได้ว่า คนที่ดีแสนดีคนนี้จะใช่คนที่เราจะฝากชีวิตเราทั้งชีวิตไว้กับเค้าหรือเปล่า
เพื่อนๆคนไหนเคยเจอประสบการณ์แบบนี้ ก็มาเล่าให้ฟังบ้างนะคะ
ปล. แถมท้ายอีกนิด ความรักพัฒนาแบบค่อยเป็นค่อยไปไม่ข้ามขั้นตอนนะคะ (แม้อยากจะข้ามใจจะขาด...
)
ผู้ชายแบบนี้ไม่รักไม่ได้แล้ว
เรื่องมีอยู่ว่า เราทำงานที่เดียวกับผู้ชายคนหนึ่ง นิสัยเค้าดีมากเลยนะคะ ไม่เคยล่วงเกินเราเลย มีอัธยาศัยดีกับทุกคน จนวันหนึ่ง มีคนมาบอกเราว่า ผู้ชายคนนี้เค้าดูแคร์ดูใส่ใจเราเป็นพิเศษ เราก็แอบดีใจนะเพราะเราเองก็ไม่มีใคร อาจจะมีคุยบ้างแต่ไม่ได้จริงจังถึงขั้นคบหา พอรู้ว่าเค้าสนใจเรา เริ่มแผนค่ะ!!!!
แรกๆเราก็ทำเหมือนกับว่าไม่รู้อะไรมากนัก แกล้งถามเค้าดู เค้าก็ยืนยันหนักแน่นว่า ไม่ได้คิดอะไรจริงๆ ในใจเราคิดละ อุ๊แม่เจ้า ไม่ได้คิดแต่ท่าทางหึงหวงชัดจังนะ555 หลังจากนั้นการคุยไลน์ก็เริ่มขึ้น จากทักกัน 2-3 ประโยคก่อนนอน กลายเป็น วีดีโอคอล์ จาก10 นาที ตอนนี้หรือ อย่างต่ำก็ 2 ชั่วโมง แต่เค้าก็ยังสงวนท่าทีไม่อะไรมากนะ เวลาใครถามก็ตอบว่าเป็นเพื่อนร่วมงานที่ดีต่อกัน แต่ทุกคนรับรู้หมดแล้วว่า เราสองคน มันมากกว่าเพื่อนร่วมงาน ใจจริงอยากจะบอกให้เค้ายอมรับเปิดเผยตัวตนออกมา เราเคยถามเค้านะเค้าก็บอกว่าเค้าเป็นคนธรรมดามีความรู้สึกแต่เค้าอยากให้เราคุยกันไปก่อน อย่ารีบร้อนใช้คำว่าแฟนเลย (อ่อ ลืมบอกไป ผู้ชายคนนี้บริสุทธิ์ผุดผ่องมิเคยโดนสาวแตะต้องมากก่อนนะคะ) เหมือนเค้าจะกลัวทำให้เราเสียใจ หรือแม้กระทั่งกลัวคนมองเราไม่ดี
โอ้...แม่เจ้าเทพบุตรชัดๆ555 ผู้ชายอะไรจะดีขนาดนี้ เหล้าไม่กิน บุหรี่ไม่สูบ เที่ยวก็ไม่เที่ยว ทำงานกลับบ้าน หายากนะคนแบบนี้!!!!!
เค้าเป็นคนที่เข้าใจความรู้สึกเราตลอดเวลา ไม่ว่าเราจะโกรธ โมโห หรือแม้กระทั้งยามเราป่วย เค้าจะคอยอยู่ข้างๆหาของบำรุงมาให้ไม่ขาด เป็นที่ปรึกษายามเราเครียด เป็นเหมือนเพื่อน เหมือนพี่ เหมือนคนรัก คอยหยอดความหวานให้วันละนิด เราคิดว่าคบกันแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน หากวันหนึ่งวันไหนมีปัญหากันขึ้นมาอย่างน้อยเราก็มองกันได้ สถานะที่ใช้กันไม่จำเป็น แค่คนสองคนมีความรักและเข้าใจกัน ปัจจุบันเราพยายามทำในสิ่งที่ดี อนาคตเราก็ไม่อาจรู้ได้ว่า คนที่ดีแสนดีคนนี้จะใช่คนที่เราจะฝากชีวิตเราทั้งชีวิตไว้กับเค้าหรือเปล่า
เพื่อนๆคนไหนเคยเจอประสบการณ์แบบนี้ ก็มาเล่าให้ฟังบ้างนะคะ
ปล. แถมท้ายอีกนิด ความรักพัฒนาแบบค่อยเป็นค่อยไปไม่ข้ามขั้นตอนนะคะ (แม้อยากจะข้ามใจจะขาด...