ตอนเช้าตรู่ที่ฮวาซาใต้ ขณะที่แนวหน้าเปิดประตูห้องออกมาท่าทางง่วงเหงาหาวนอนอยู่มาก แล้วต้องชะงัก เมื่อเห็นนายเดินหน้าบูดตรงมา แนวหน้าดีใจสุดขีด
“เฮีย! มาแล้วเหรอเนี่ย พี่นายของผม”
แนวหน้าโผเข้ากอด ถูกนายผลักออก
“นี่มันอะไรของแกไอ้แนว เวอร์ไปป่ะ”
“ผมกำลังภาวนาให้พี่รีบกลับมา ไม่งั้นผมต้องตายแน่ๆ วันนี้ ผมรับมือกับพี่จีจี้พี่ฟินไม่ไหวหรอก บอกตรงๆ”
ชีฟองเดินเข้ามา หน้าตาดูออกว่ากลัดกลุ้มหนัก
“คุณแนวหน้าคะ”
แนวหน้ายิ้มทัก “มีอะไรครับคุณชีฟอง”
“คือ...องค์หญิงน่ะค่ะ ท่านไม่สบาย ท่านเวียนพระเศียร ท่านจะขอตามไปทีหลังได้มั้ยคะ”
แนวหน้าตกใจ “เวียนพระเศียร ปวดหัวน่ะเหรอ ตายแล้ว”
“เดี๋ยวชีฟองจะรีบพาพระองค์ตามไปเลยนะคะ ชีฟองขอตัวก่อน”
ชีฟองเดินจากไป แนวหน้ายังยืนนิ่ง
นายแปลกใจ “ทำไงวะ จะยกกองเลยรึเปล่า ถ้าองค์หญิงป่วยก็ไม่ควรทำงานนะ”
“แต่ลักษณะมันจะไม่ใช่การเจ็บป่วยทางกายน่ะสิเฮีย”
นายชะงัก “แกหมายความว่าอะไร”
“ผมกำลังคิดว่าองค์หญิงไม่ได้ปวดหัวจริงๆ แต่อาจจะเป็นการปวดหัวใจมากกว่า”
นายฉงน “ปวดหัวใจ”
แนวพยักหน้า นายงงๆ
สองพี่น้องอยู่ในห้อง นายนั่งอ่านบล็อกในคอมพ์ที่แนวหน้าเปิดให้ดู พร้อมกับทำหน้างุนงงสงสัย ไม่อยากเชื่อ
“แกแน่ใจเหรอไอ้แนว ว่าเจ้าหญิงโลลิต้าเป็นคนเขียนนิยายเรื่องนี้จริงๆ”
“คุณชีฟองเป็นคนบอกผมกับปากเลยแหละเฮีย”
“นี่ก็แสดงว่าองค์หญิงชอบไอ้ไผทจริงๆ”
แนวหน้าพยักหน้า “แล้วก็เข้าใจว่าขิงคือแฟนของไผทก็เลยเสียใจมาก”
นายครุ่นคิดตาม “ไม่ได้การละ ถ้าขืนปล่อยไปแบบนี้คงจะยุ่งกันใหญ่ เผลออาจจะถึงขั้นไม่ยอมถ่ายสารคดีต่อ”
“ก็นั่นแหละที่ผมกำลังกลัวที่สุดเลยแหละเฮีย ผมกำลังสงสัยนะเฮียว่าพี่จี้พาขิงมาที่นี่ ก็เพราะต้องการให้เหตุการณ์มันกลายเป็นแบบนี้”
นายอึ้ง สีหน้าใคร่ครวญครุ่นคิด
เวลาต่อมา แนวหน้ากับไผทยืนคุยกันอยู่ที่มุมหนึ่งในวัง
ไผทงงเมื่อได้ฟังข้อเสนอของแนวหน้า “อยู่ห่างๆขิง ทำไมผมต้องทำแบบนั้นด้วยล่ะพี่”
แนวหน้าเกาหัวพยายามหาเหตุผลอธิบาย “ก็แกกับขิงไม่ได้เป็นอะไรกันไม่ใช่เหรอ...แล้วจะสนิทกันมากทำไม”
“แต่ทำไมต้องห่างกันด้วยล่ะพี่...หรือว่า” ไผทคิด แล้วมองแนวหน้าอย่างรู้ทัน “พี่แนวหึง”
“เฮ้ยบ้า หึงอะไร ไม่ได้หึง” ไผทจะถามต่อ แนวหน้ารีบตัดบท “เอาละ ไม่ต้องถามมาก ตอนนี้ฉันเป็นผู้จัดการของแก! แกต้องเชื่อฟังฉัน เข้าใจมั้ย! รีบไปขึ้นรถได้แล้ว เร็วๆ เข้า”
แนวหน้าเดินหนีไป ไผทมองตามขำๆ คิดว่าเป็นเพราะแนวหน้าหึงขิงจริงๆ
“นี่พี่แนวยังชอบขิงอยู่จริงๆ ด้วย”
ไผทขำๆ ไม่สำเหนียกว่าตัวเองทำอะไรไป
ฟากจีจี้เดินมากับฟินอย่างรีบร้อน นายเดินตามมาขวางจีจี้ไว้
“จี้ คุณไปไม่ได้นะ ผมบอกแล้วไงว่าคุณต้องอยู่ที่นี่”
“ทำไมชั้นต้องเชื่อคุณด้วย”
“นั่นน่ะสิ ขอโทษนะคุณนายนาย ทำไมยัยจี้ต้องอยู่กับคุณที่นี่ ด้วย” ฟินท้วง
“เพราะจี้เป็นหุ้นส่วนบริษัท แล้ววันนี้ก็มีเอกสารหลายอย่างที่ต้องเคลียร์ เช็คอีกตั้งหลายใบที่ต้องเซ็นคู่กับผม มันสำคัญกว่าการออกกองถ่ายเป็นไหนไหน”
“เดี๋ยวออกกองเสร็จ ฉันกลับมาเซ็นให้ก็ได้”
นายแกล้งพูดอย่างเหนือกว่า “งั้นก็ตามใจแล้วกัน...ถ้าเกิดผมทำบัญชีผิด ทำตัวเลขหายเข้าบัญชีผมไป หรือโกงนิดๆ หน่อยๆ คุณอย่ามาโวยทีหลังก็แล้วกัน”
นายเดินจากไป จีจี้เริ่มร้อนใจ
จีจี้บอกกับฟิน “หนูขอโทษนะเจ๊ เจ๊ไปกองคนเดียวนะ”
นายแอบยิ้ม แล้วหยุดรอ
ฟินโวย “อ้าว! แล้วแกจะปล่อยให้ฉันไปสู้รบปรบมือกับไอ้บ้าแนวนั่นคนเดียวเหรอ”
“เจ๊ก็พูดเกินไป น้องผมมันน่ารักจะตาย มันไม่ทำอะไรเจ๊หรอก... ถ้าเจ๊ไม่ไปทำมันก่อน” นายดึง แขนจีจี้ไป “ไปจี้!”
จีจี้ถูกนายดึงไปด้วยกัน ฟินเซ็งทำอะไรไม่ได้
“จี้...จี้” ฟินเซ็งสุดขีด แล้วเปลี่ยนเป็นฮึดสู้ “เอาวะ...เพื่อไผท ไปคนเดียวก็ได้” รีบลงบันไดไป
ฟินรีบร้อนเดินมายังรถที่จอดรออยู่ ไผทกับแนวหน้ายืนรออยู่แล้ว แนวหน้าทำหน้าเบื่อๆ
“โหย ออกกองวันแรกก็สายเลยนะเจ๊ ไหวมั้ยเนี่ย ทีมงานเค้าออกไปถึงไหนๆ ตั้งไกลแล้ว”
ฟินค้อนควักแนวหน้าไม่ใส่ใจนัก หันไปหาไผท
“ไผท กินข้าวเช้ารึยัง”
“เรียบร้อยแล้วครับ”
“แล้ววิตามินล่ะ นี่ๆ” ฟินกุลีกุจอหยิบให้ “วิตามินรวม วิตามินอี วิตามินซี”
“ไม่ต้องหรอกครับพี่ฟิน ขิงเอาให้ผมกินเรียบร้อยแล้ว”
ฟินชะงัก ขิงวิ่งเข้ามาพร้อมเสื้อผ้าจำนวนนึงและกระเป๋าเครื่องสำอาง
“ขอโทษนะคะ รอนานมั้ยคะ ขิงรีดชุดใหม่อีกทีนึง มันมีรอยยับนิดๆ น่ะค่ะ”
“มา...ผมช่วยถือ หอบมาซะเยอะแยะเลย”
ไผทรับเสื้อผ้าจากมือขิงไปช่วยถือ ทั้งคู่เดินคุยกันขึ้นรถไป แนวหน้ามองตาม ฟินขยับไปใกล้พูดแขวะ
“ทีงี้ทำไมไม่ดุบ้างล่ะว่ามาสาย”
แนวหน้าหันขวับมามอง ฟินทำท่าไม่รู้ไม่ชี้
“แต่พูดก็พูดเถอะ สองคนนั้นเค้าก็น่ารักดีเนอะ คุยกับจุ๊กจิ๊กๆทั้งวัน ตัวติดกันตลอด ได้ข่าวว่าเค้าชอบกันมาตั้งแต่อยู่มหา’ลัยแล้วไม่ใช่เหรอ นายพอจะรู้บ้างมั้ยอ่ะ ว่างๆ ก็เล่าให้ฟังหน่อยนะ”
ฟินพูดจบก็เดินเชิดไปขึ้นรถ แนวหน้าไม่ค่อยสบายใจเอาเลย
ณ จุดถ่ายทำในหมู่บ้านดิน ทีมงานเซ็ตฉากเรียบร้อยเสร็จแล้ว ทุกคนดูจะรอคอยอะไรบางอย่างอยู่ แนวหน้าชะเง้อชะแง้ไปยังทางเข้าหมู่บ้านเป็นระยะ ไผทก็ไม่มีสมาธิ มองหาแต่โลลิต้า
“แนวหน้า เจ้าหญิงโลลิต้าล่ะ ทำไมยังไม่มาอีก” ฟินถาม
ไผทเหลียวขวับมามองแนวหน้า
“อ๋อ...เดี๋ยวก็มา ผมนัดท่านสายหน่อย เพราะจะถ่ายไผทคนเดียวก่อนนิดนึง”
ขิงเดินถือเสื้อผ้าเข้ามาจากอีกทาง
“ไผท ไปเปลี่ยนชุดกันเถอะ”
พอเดินมาใกล้ขิงทำเสื้อหล่นจากมือ ไผทและแนวหน้าขยับเข้าไปช่วยหยิบพร้อมกัน
“มาพี่ช่วย” / “มาผมช่วย”
ทั้งไผท แนวหน้า ขิง ต่างก็ชะงัก มองหน้ากันไปมา
ฟินมอง เหน็บแนมอย่างสะใจ “โฮะๆๆ ถ้าเป็นพี่ พี่ตัดสินใจไม่ถูกเลยนะเนี่ยว่าจะให้ใครช่วยดี”
แนวหน้าเซ็งปล่อยมือ ไผทเอื้อมไปช่วยขิงถือทั้งหมด
“ไปเปลี่ยนด้านโน้นกัน”
ไผทเดินไปกับขิง ด้านหลัง โลลิต้ายืนมองอยู่ อึ้งๆ ชีฟองถามอย่างห่วงใย
“เป็นอะไรไปเพคะ ปวดพระเศียรอีกแล้วเหรอเพคะองค์หญิง”
แนวหน้าได้ยินหันขวับมามอง ดีใจมากที่เห็นโลลิต้า รีบวิ่งเข้ามาหาทันที
“มาแล้วเหรอพะย่ะค่ะ องค์หญิง”
“พอดีองค์หญิงพระอาการทุเลาแล้วน่ะค่ะ ก็เลยคิดว่าน่าจะมาทำงาน” ชีฟองว่า
“นั่งก่อนครับ เดี๋ยวกระหม่อมเตรียมตัวอีกนิดจะได้ถ่ายกันเลย”
แนวหน้ากุลีกุจอเอาใจแทบจะอุ้มไปนั่ง โลลิต้าหน้าตาเรียบเฉย
ไผทกับขิงเดินกลับมา ไผทหน้าตาเบิกบานดีใจที่เห็นโลลิต้า วิ่งมาหาทันที
“องค์หญิงโลลิต้า!”
โลลิต้ามองไป ยิ้มทักอย่างสุภาพ แล้วมองขิงที่ตามมายืนใกล้ไผท โลลิต้าเมินหน้าไป
“โอ้โหยขิง เตรียมชุดให้ผมสีเข้ากับฉลองพระองค์ขององค์หญิงพอดีเลย ขอบใจนะจ๊ะ” ไผทผู้แสนซื่อหันมาทางแนวหน้า “เริ่มถ่ายกันได้รึยังพี่แนว”
“หญิงขอเวลาอีกสัก 5 นาทีได้มั้ยคะ คุณแนวถ่ายคุณไผทคนเดียวก่อนได้รึเปล่า” โลลิต้าว่า
ไผทงง ทำตาปริบๆ
แนวหน้ารับแทน จัดแจงให้ “อ๋อ ได้กระหม่อม ไผท ไปตรงโน้นเลย”
ไผทมองโลลิต้าแล้วเดินจากไป ไม่กล้าแย้ง ขิงยิ้มให้กำลังใจไผท โลลิต้านั่งนิ่งเฉย
แนวหน้าถอนใจก่อนจะเดินไปหน้ามอนิเตอร์ ฟินมองทุกอย่างแล้วแอบหัวเราะชอบใจ
“ท่าทางชักจะเริ่มสนุกแล้วสิ
แนวหน้าเริ่มถ่ายทำสารคดี เก็บบรรยากาศของมุมหนึ่งในหมู่บ้านดิน ฮวาซาใต้ ซึ่งเป็นกระท่อมของชาวบ้านที่ทำจากดินเหนียว มีรูปร่างลักษณะคล้ายกัน เรียงเป็นแถวเป็นแนว โดยมีไผทเดินดูอยู่อย่างตื่นตาตื่นใจ โลลิต้าอยู่อีกด้านหนึ่ง ท่าทางดูซึมๆ
เสียงแนวหน้าร้องดังลั่น “คัท!”
ไผทเดินออกจากฉาก ตรงไปยังองค์หญิง โลลิต้าลุกขึ้นจะเดินหนี แต่ไม่ทัน
“องค์หญิง” โลลิต้าชะงัก “จะเสด็จไหนเหรอพะย่ะค่ะ”
“เปล่านี่คะ คือ...หญิงจะไปหาพี่ชีฟอง”
“วันนี้องค์หญิงเป็นอะไรรึเปล่า ทำไมดูไม่ร่าเริงเลยพะย่ะค่ะ”
“ก็...ไม่มีอะไรนี่คะ บังเอิญ...หญิงปวดหัวนิดหน่อย”
“ตายจริง กินยารึยัง เดี๋ยวกระหม่อมไปเอามาให้”
ไผททำท่าจะไปหาชีฟอง โลลิต้าเรียกไว้
“ไม่ต้องหรอกค่ะ เอ่อ...คือ หญิงหายแล้ว”
ไผทมองงงๆ
เสียงเรียกของขิงดังขึ้น “ไผท”
ไผทและโลลิต้าหันไปมอง ขิงเดินมาใกล้
“ไผท พี่แนวจะถ่ายต่อแล้ว จะซับหน้ามั้ย” ขิงหันมาทางโลลิต้า “ขอประทานอภัยนะเพคะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ หญิงกำลังจะไปหาพี่ชีฟองพอดี”
โลลิต้ารีบเดินไปหาชีฟอง ไผทมองตามตาละห้อย
ขิงเอาแป้งมาซับหน้าไผท แล้วมองตามสายตาไผท
“มองตาละห้อยเลยนะ ชอบเค้าล่ะสิ” ขิงเย้า
ไผทยิ้มกว้าง “ใช่ น่ารักที่สุดเลย”
ขิงหน้าเจื่อนไปนิดๆ แล้วทำเป็นไม่รู้สึกอะไร ทำงานต่อไป
“แต่ท่านเป็นถึงเจ้าหญิงเลยนะ”
“ผมรู้ แล้วก็อึดอัดใจอยู่เนี่ย แต่ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครเลยนะ ชอบเค้าตั้งแต่แรกพบเลยล่ะ”
ขิงอึ้งนิ่งงันไป ไผทได้สติหันมามองหน้าขิง
“เป็นอะไร กลุ้มใจแทนผมเหรอ ไม่ต้องห่วงนะ ถ้าผมชอบใครแล้ว ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด ขิงเอาใจช่วยผมด้วยนะ”
ไผทจับมือขิงก่อนจะปล่อยลง ยิ้มให้อย่างกว้างขวาง ขิงฝืนยิ้มตอบ
ห่างออกไป โลลิต้ามองมา เห็นทั้งคู่ยิ้มแย้ม หวานชื่นกัน โลลิต้าหน้าหมองเศร้า
อีกด้านหนึ่ง แนวหน้าหันมาเห็นสีหน้าโศกเศร้าของโลลิต้า เหลียวมองตามสายตาเห็นขิงกับไผทยิ้มหัวให้กันอยู่ แนวหน้าเข้าใจทันที ถอนใจเฮือกใหญ่ รู้สึกสงสารโดยประหลาด มององค์หญิงจอมแก่นอย่างเห็นใจ
เรื่องเต็มน่ารักตอนที่ 8/3 วันพุธ 21/05/2557
ตอนเช้าตรู่ที่ฮวาซาใต้ ขณะที่แนวหน้าเปิดประตูห้องออกมาท่าทางง่วงเหงาหาวนอนอยู่มาก แล้วต้องชะงัก เมื่อเห็นนายเดินหน้าบูดตรงมา แนวหน้าดีใจสุดขีด
“เฮีย! มาแล้วเหรอเนี่ย พี่นายของผม”
แนวหน้าโผเข้ากอด ถูกนายผลักออก
“นี่มันอะไรของแกไอ้แนว เวอร์ไปป่ะ”
“ผมกำลังภาวนาให้พี่รีบกลับมา ไม่งั้นผมต้องตายแน่ๆ วันนี้ ผมรับมือกับพี่จีจี้พี่ฟินไม่ไหวหรอก บอกตรงๆ”
ชีฟองเดินเข้ามา หน้าตาดูออกว่ากลัดกลุ้มหนัก
“คุณแนวหน้าคะ”
แนวหน้ายิ้มทัก “มีอะไรครับคุณชีฟอง”
“คือ...องค์หญิงน่ะค่ะ ท่านไม่สบาย ท่านเวียนพระเศียร ท่านจะขอตามไปทีหลังได้มั้ยคะ”
แนวหน้าตกใจ “เวียนพระเศียร ปวดหัวน่ะเหรอ ตายแล้ว”
“เดี๋ยวชีฟองจะรีบพาพระองค์ตามไปเลยนะคะ ชีฟองขอตัวก่อน”
ชีฟองเดินจากไป แนวหน้ายังยืนนิ่ง
นายแปลกใจ “ทำไงวะ จะยกกองเลยรึเปล่า ถ้าองค์หญิงป่วยก็ไม่ควรทำงานนะ”
“แต่ลักษณะมันจะไม่ใช่การเจ็บป่วยทางกายน่ะสิเฮีย”
นายชะงัก “แกหมายความว่าอะไร”
“ผมกำลังคิดว่าองค์หญิงไม่ได้ปวดหัวจริงๆ แต่อาจจะเป็นการปวดหัวใจมากกว่า”
นายฉงน “ปวดหัวใจ”
แนวพยักหน้า นายงงๆ
สองพี่น้องอยู่ในห้อง นายนั่งอ่านบล็อกในคอมพ์ที่แนวหน้าเปิดให้ดู พร้อมกับทำหน้างุนงงสงสัย ไม่อยากเชื่อ
“แกแน่ใจเหรอไอ้แนว ว่าเจ้าหญิงโลลิต้าเป็นคนเขียนนิยายเรื่องนี้จริงๆ”
“คุณชีฟองเป็นคนบอกผมกับปากเลยแหละเฮีย”
“นี่ก็แสดงว่าองค์หญิงชอบไอ้ไผทจริงๆ”
แนวหน้าพยักหน้า “แล้วก็เข้าใจว่าขิงคือแฟนของไผทก็เลยเสียใจมาก”
นายครุ่นคิดตาม “ไม่ได้การละ ถ้าขืนปล่อยไปแบบนี้คงจะยุ่งกันใหญ่ เผลออาจจะถึงขั้นไม่ยอมถ่ายสารคดีต่อ”
“ก็นั่นแหละที่ผมกำลังกลัวที่สุดเลยแหละเฮีย ผมกำลังสงสัยนะเฮียว่าพี่จี้พาขิงมาที่นี่ ก็เพราะต้องการให้เหตุการณ์มันกลายเป็นแบบนี้”
นายอึ้ง สีหน้าใคร่ครวญครุ่นคิด
เวลาต่อมา แนวหน้ากับไผทยืนคุยกันอยู่ที่มุมหนึ่งในวัง
ไผทงงเมื่อได้ฟังข้อเสนอของแนวหน้า “อยู่ห่างๆขิง ทำไมผมต้องทำแบบนั้นด้วยล่ะพี่”
แนวหน้าเกาหัวพยายามหาเหตุผลอธิบาย “ก็แกกับขิงไม่ได้เป็นอะไรกันไม่ใช่เหรอ...แล้วจะสนิทกันมากทำไม”
“แต่ทำไมต้องห่างกันด้วยล่ะพี่...หรือว่า” ไผทคิด แล้วมองแนวหน้าอย่างรู้ทัน “พี่แนวหึง”
“เฮ้ยบ้า หึงอะไร ไม่ได้หึง” ไผทจะถามต่อ แนวหน้ารีบตัดบท “เอาละ ไม่ต้องถามมาก ตอนนี้ฉันเป็นผู้จัดการของแก! แกต้องเชื่อฟังฉัน เข้าใจมั้ย! รีบไปขึ้นรถได้แล้ว เร็วๆ เข้า”
แนวหน้าเดินหนีไป ไผทมองตามขำๆ คิดว่าเป็นเพราะแนวหน้าหึงขิงจริงๆ
“นี่พี่แนวยังชอบขิงอยู่จริงๆ ด้วย”
ไผทขำๆ ไม่สำเหนียกว่าตัวเองทำอะไรไป
ฟากจีจี้เดินมากับฟินอย่างรีบร้อน นายเดินตามมาขวางจีจี้ไว้
“จี้ คุณไปไม่ได้นะ ผมบอกแล้วไงว่าคุณต้องอยู่ที่นี่”
“ทำไมชั้นต้องเชื่อคุณด้วย”
“นั่นน่ะสิ ขอโทษนะคุณนายนาย ทำไมยัยจี้ต้องอยู่กับคุณที่นี่ ด้วย” ฟินท้วง
“เพราะจี้เป็นหุ้นส่วนบริษัท แล้ววันนี้ก็มีเอกสารหลายอย่างที่ต้องเคลียร์ เช็คอีกตั้งหลายใบที่ต้องเซ็นคู่กับผม มันสำคัญกว่าการออกกองถ่ายเป็นไหนไหน”
“เดี๋ยวออกกองเสร็จ ฉันกลับมาเซ็นให้ก็ได้”
นายแกล้งพูดอย่างเหนือกว่า “งั้นก็ตามใจแล้วกัน...ถ้าเกิดผมทำบัญชีผิด ทำตัวเลขหายเข้าบัญชีผมไป หรือโกงนิดๆ หน่อยๆ คุณอย่ามาโวยทีหลังก็แล้วกัน”
นายเดินจากไป จีจี้เริ่มร้อนใจ
จีจี้บอกกับฟิน “หนูขอโทษนะเจ๊ เจ๊ไปกองคนเดียวนะ”
นายแอบยิ้ม แล้วหยุดรอ
ฟินโวย “อ้าว! แล้วแกจะปล่อยให้ฉันไปสู้รบปรบมือกับไอ้บ้าแนวนั่นคนเดียวเหรอ”
“เจ๊ก็พูดเกินไป น้องผมมันน่ารักจะตาย มันไม่ทำอะไรเจ๊หรอก... ถ้าเจ๊ไม่ไปทำมันก่อน” นายดึง แขนจีจี้ไป “ไปจี้!”
จีจี้ถูกนายดึงไปด้วยกัน ฟินเซ็งทำอะไรไม่ได้
“จี้...จี้” ฟินเซ็งสุดขีด แล้วเปลี่ยนเป็นฮึดสู้ “เอาวะ...เพื่อไผท ไปคนเดียวก็ได้” รีบลงบันไดไป
ฟินรีบร้อนเดินมายังรถที่จอดรออยู่ ไผทกับแนวหน้ายืนรออยู่แล้ว แนวหน้าทำหน้าเบื่อๆ
“โหย ออกกองวันแรกก็สายเลยนะเจ๊ ไหวมั้ยเนี่ย ทีมงานเค้าออกไปถึงไหนๆ ตั้งไกลแล้ว”
ฟินค้อนควักแนวหน้าไม่ใส่ใจนัก หันไปหาไผท
“ไผท กินข้าวเช้ารึยัง”
“เรียบร้อยแล้วครับ”
“แล้ววิตามินล่ะ นี่ๆ” ฟินกุลีกุจอหยิบให้ “วิตามินรวม วิตามินอี วิตามินซี”
“ไม่ต้องหรอกครับพี่ฟิน ขิงเอาให้ผมกินเรียบร้อยแล้ว”
ฟินชะงัก ขิงวิ่งเข้ามาพร้อมเสื้อผ้าจำนวนนึงและกระเป๋าเครื่องสำอาง
“ขอโทษนะคะ รอนานมั้ยคะ ขิงรีดชุดใหม่อีกทีนึง มันมีรอยยับนิดๆ น่ะค่ะ”
“มา...ผมช่วยถือ หอบมาซะเยอะแยะเลย”
ไผทรับเสื้อผ้าจากมือขิงไปช่วยถือ ทั้งคู่เดินคุยกันขึ้นรถไป แนวหน้ามองตาม ฟินขยับไปใกล้พูดแขวะ
“ทีงี้ทำไมไม่ดุบ้างล่ะว่ามาสาย”
แนวหน้าหันขวับมามอง ฟินทำท่าไม่รู้ไม่ชี้
“แต่พูดก็พูดเถอะ สองคนนั้นเค้าก็น่ารักดีเนอะ คุยกับจุ๊กจิ๊กๆทั้งวัน ตัวติดกันตลอด ได้ข่าวว่าเค้าชอบกันมาตั้งแต่อยู่มหา’ลัยแล้วไม่ใช่เหรอ นายพอจะรู้บ้างมั้ยอ่ะ ว่างๆ ก็เล่าให้ฟังหน่อยนะ”
ฟินพูดจบก็เดินเชิดไปขึ้นรถ แนวหน้าไม่ค่อยสบายใจเอาเลย
ณ จุดถ่ายทำในหมู่บ้านดิน ทีมงานเซ็ตฉากเรียบร้อยเสร็จแล้ว ทุกคนดูจะรอคอยอะไรบางอย่างอยู่ แนวหน้าชะเง้อชะแง้ไปยังทางเข้าหมู่บ้านเป็นระยะ ไผทก็ไม่มีสมาธิ มองหาแต่โลลิต้า
“แนวหน้า เจ้าหญิงโลลิต้าล่ะ ทำไมยังไม่มาอีก” ฟินถาม
ไผทเหลียวขวับมามองแนวหน้า
“อ๋อ...เดี๋ยวก็มา ผมนัดท่านสายหน่อย เพราะจะถ่ายไผทคนเดียวก่อนนิดนึง”
ขิงเดินถือเสื้อผ้าเข้ามาจากอีกทาง
“ไผท ไปเปลี่ยนชุดกันเถอะ”
พอเดินมาใกล้ขิงทำเสื้อหล่นจากมือ ไผทและแนวหน้าขยับเข้าไปช่วยหยิบพร้อมกัน
“มาพี่ช่วย” / “มาผมช่วย”
ทั้งไผท แนวหน้า ขิง ต่างก็ชะงัก มองหน้ากันไปมา
ฟินมอง เหน็บแนมอย่างสะใจ “โฮะๆๆ ถ้าเป็นพี่ พี่ตัดสินใจไม่ถูกเลยนะเนี่ยว่าจะให้ใครช่วยดี”
แนวหน้าเซ็งปล่อยมือ ไผทเอื้อมไปช่วยขิงถือทั้งหมด
“ไปเปลี่ยนด้านโน้นกัน”
ไผทเดินไปกับขิง ด้านหลัง โลลิต้ายืนมองอยู่ อึ้งๆ ชีฟองถามอย่างห่วงใย
“เป็นอะไรไปเพคะ ปวดพระเศียรอีกแล้วเหรอเพคะองค์หญิง”
แนวหน้าได้ยินหันขวับมามอง ดีใจมากที่เห็นโลลิต้า รีบวิ่งเข้ามาหาทันที
“มาแล้วเหรอพะย่ะค่ะ องค์หญิง”
“พอดีองค์หญิงพระอาการทุเลาแล้วน่ะค่ะ ก็เลยคิดว่าน่าจะมาทำงาน” ชีฟองว่า
“นั่งก่อนครับ เดี๋ยวกระหม่อมเตรียมตัวอีกนิดจะได้ถ่ายกันเลย”
แนวหน้ากุลีกุจอเอาใจแทบจะอุ้มไปนั่ง โลลิต้าหน้าตาเรียบเฉย
ไผทกับขิงเดินกลับมา ไผทหน้าตาเบิกบานดีใจที่เห็นโลลิต้า วิ่งมาหาทันที
“องค์หญิงโลลิต้า!”
โลลิต้ามองไป ยิ้มทักอย่างสุภาพ แล้วมองขิงที่ตามมายืนใกล้ไผท โลลิต้าเมินหน้าไป
“โอ้โหยขิง เตรียมชุดให้ผมสีเข้ากับฉลองพระองค์ขององค์หญิงพอดีเลย ขอบใจนะจ๊ะ” ไผทผู้แสนซื่อหันมาทางแนวหน้า “เริ่มถ่ายกันได้รึยังพี่แนว”
“หญิงขอเวลาอีกสัก 5 นาทีได้มั้ยคะ คุณแนวถ่ายคุณไผทคนเดียวก่อนได้รึเปล่า” โลลิต้าว่า
ไผทงง ทำตาปริบๆ
แนวหน้ารับแทน จัดแจงให้ “อ๋อ ได้กระหม่อม ไผท ไปตรงโน้นเลย”
ไผทมองโลลิต้าแล้วเดินจากไป ไม่กล้าแย้ง ขิงยิ้มให้กำลังใจไผท โลลิต้านั่งนิ่งเฉย
แนวหน้าถอนใจก่อนจะเดินไปหน้ามอนิเตอร์ ฟินมองทุกอย่างแล้วแอบหัวเราะชอบใจ
“ท่าทางชักจะเริ่มสนุกแล้วสิ
แนวหน้าเริ่มถ่ายทำสารคดี เก็บบรรยากาศของมุมหนึ่งในหมู่บ้านดิน ฮวาซาใต้ ซึ่งเป็นกระท่อมของชาวบ้านที่ทำจากดินเหนียว มีรูปร่างลักษณะคล้ายกัน เรียงเป็นแถวเป็นแนว โดยมีไผทเดินดูอยู่อย่างตื่นตาตื่นใจ โลลิต้าอยู่อีกด้านหนึ่ง ท่าทางดูซึมๆ
เสียงแนวหน้าร้องดังลั่น “คัท!”
ไผทเดินออกจากฉาก ตรงไปยังองค์หญิง โลลิต้าลุกขึ้นจะเดินหนี แต่ไม่ทัน
“องค์หญิง” โลลิต้าชะงัก “จะเสด็จไหนเหรอพะย่ะค่ะ”
“เปล่านี่คะ คือ...หญิงจะไปหาพี่ชีฟอง”
“วันนี้องค์หญิงเป็นอะไรรึเปล่า ทำไมดูไม่ร่าเริงเลยพะย่ะค่ะ”
“ก็...ไม่มีอะไรนี่คะ บังเอิญ...หญิงปวดหัวนิดหน่อย”
“ตายจริง กินยารึยัง เดี๋ยวกระหม่อมไปเอามาให้”
ไผททำท่าจะไปหาชีฟอง โลลิต้าเรียกไว้
“ไม่ต้องหรอกค่ะ เอ่อ...คือ หญิงหายแล้ว”
ไผทมองงงๆ
เสียงเรียกของขิงดังขึ้น “ไผท”
ไผทและโลลิต้าหันไปมอง ขิงเดินมาใกล้
“ไผท พี่แนวจะถ่ายต่อแล้ว จะซับหน้ามั้ย” ขิงหันมาทางโลลิต้า “ขอประทานอภัยนะเพคะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ หญิงกำลังจะไปหาพี่ชีฟองพอดี”
โลลิต้ารีบเดินไปหาชีฟอง ไผทมองตามตาละห้อย
ขิงเอาแป้งมาซับหน้าไผท แล้วมองตามสายตาไผท
“มองตาละห้อยเลยนะ ชอบเค้าล่ะสิ” ขิงเย้า
ไผทยิ้มกว้าง “ใช่ น่ารักที่สุดเลย”
ขิงหน้าเจื่อนไปนิดๆ แล้วทำเป็นไม่รู้สึกอะไร ทำงานต่อไป
“แต่ท่านเป็นถึงเจ้าหญิงเลยนะ”
“ผมรู้ แล้วก็อึดอัดใจอยู่เนี่ย แต่ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครเลยนะ ชอบเค้าตั้งแต่แรกพบเลยล่ะ”
ขิงอึ้งนิ่งงันไป ไผทได้สติหันมามองหน้าขิง
“เป็นอะไร กลุ้มใจแทนผมเหรอ ไม่ต้องห่วงนะ ถ้าผมชอบใครแล้ว ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด ขิงเอาใจช่วยผมด้วยนะ”
ไผทจับมือขิงก่อนจะปล่อยลง ยิ้มให้อย่างกว้างขวาง ขิงฝืนยิ้มตอบ
ห่างออกไป โลลิต้ามองมา เห็นทั้งคู่ยิ้มแย้ม หวานชื่นกัน โลลิต้าหน้าหมองเศร้า
อีกด้านหนึ่ง แนวหน้าหันมาเห็นสีหน้าโศกเศร้าของโลลิต้า เหลียวมองตามสายตาเห็นขิงกับไผทยิ้มหัวให้กันอยู่ แนวหน้าเข้าใจทันที ถอนใจเฮือกใหญ่ รู้สึกสงสารโดยประหลาด มององค์หญิงจอมแก่นอย่างเห็นใจ