ความยากจน กับการปฏิรูป

ผมเป็นคนยากจน

แม่ผมเป็นแม่ค้าขายปลากระเบนย่างตามตลาดนัด

พ่อผมเป็นนายช่างต่อเรือ

พี่สาวผมเป็นแม่ค้าขายก๋วยเตี๋ยว

พี่ชายผมต้องล้มตายคาที่นาเพราะเป็นชาวนาที่ยากจน

ถูกเขาโกงที่นามาตั้งแต่เล็กๆ

จึงต้องเรียนโรงเรียนปอเนาะ

เพราะฉะนั้นเรื่องของความยากจน...ผมซาบซึ้งดี

ความยากลำบากของคนไทยทุกคน...ผมก็เข้าใจดี

และการที่นักการเมืองซื้อเสียงหรือโกงนั้นก็เป็นที่รู้กัน

ก็ไม่ใช่ว่าผมจะไม่รู้

แต่บ้านเมืองมันมีขื่นมีแป

มีกฎหมายมีรัฐธรรมนูญ

สังคมก็มีสัญญาประชาคม

ครั้นกำนันนึกจะตั้งใครเป็นนายกฯโดยอำเภอใจนั้น

มันผิดกฎหมาย...มันกระทำไม่ได้

เพราะการจะมีนายกรัฐมนตรีของประเทศนั้น

มันต้องมีขั้นมีตอน

มันต้องผ่านการเลือกตั้ง

มันต้องโหวตกันในสภา

มันต้องทูลเกล้า

มันต้องโปรดเกล้า

ถึงจะมีนายกรัฐมนตรีได้

นี่คือสิ่งที่ถูกบัญญัติไว้ในกฎหมายและรัฐธรรมนูญ

ไม่ใช่พอกำนันนึกพอใจใครก็จะลากมาตั้งได้ดั่งใจ

..................................

สำหรับความต้องการของกำนัน

และความยากลำบากของพรรคประชาธิปัตย์ที่แพ้ซ้ำซากนั้น

ผมเข้าใจ...

แต่บ้านเมือง มันมีขื่อมีแป

อยากปฏิรูปต้องอดทน

เพราะการที่กำนันมาปิดตรงนี้...มันก็กระทบตรงนั้น

พอกำนันปิดตรงนั้น...มันก็กระทบตรงนี้

รัฐบาลรักษาการเขาไม่เดือดร้อนหรอก

ประชาชนต่างหากที่เดือดร้อน

ไอ้ครั้นจะตัดน้ำตัดไฟ...หรือให้พนักงานการบินไทยหยุดงานนั้น

ผมไม่กลัวหรอกกำนัน

เพราะความยากลำบาก

หรือความยากจนนั้น...ผมซาบซึ้งและเข้าใจดี

เพราะลำบากยากจนมาตั้งแต่เล็กๆ แล้ว

แต่คนกรุงเทพฯ ที่สนับสนุนกำนันสิ...เขาจะลำบาก

ผมว่ากำนันกลับบ้านไปก่อนเถอะ!

เรื่องการปฏิรูปต้องละเอียดรอบคอบ

ให้กลับไปตั้งหลังพุนพินก่อน

แหละถ้าเป็นไปได้ช่วยพาจตุพรหรือตุ๊ดตู่คนบ้านดอนกลับไปด้วย

คนสุราษฎร์เขาคงยินดี...และไชโยโห่ร้อง

เหอๆๆ
เหอๆๆ