ฮ่า ฮ่า ฮ่า สะใจว้อยยยย... ไอ้นพ กะ ไอ้นิด โดนยึดอมยิ้มทั้งคู่ สะจาย ๆ ๆ ฮ่า ฮ่า ฮ่า

0 วิกาลคล้อยน้ำค้างพรายพร่างเม็ด ดั่งแก้วเก็จลอยผืนในคืนเปลี่ยว สรวงย่อมมืดหม่นครัน .. เพราะจันทร์เรียว เมื่อส่วนเสี้ยวใจนี้ .. สุดลี้ลา 0 คะนึงเพียงรูปสอางไม่ว่างเว้น เมื่อเลือนเร้นร่องรอย .. ก็-คอยห

-๑- 0 ค่อยค่อยก่อรูปวาง .. ก่อนสางหม่น จะเคลื่อนพ้นผ่านล่วง .. เมื่อดวงสูรย์ ลอยเลื่อนขึ้นโชนช่วงเป็นดวงกูณฑ์ ผ่านจำรูญจำรัสโลมปัถวี 0 เงียบงันทั้งเหน็บหนาว .. ที่พราวหยาด พร้อมโอภาสดวงศศินใกล้สิ้นสี

https://www.youtube.com/watch?v=4UvSWzKyvks ในวันที่ ฟ้าใส ใจร่ำหวล เฝ้าคร่ำครวญ ถึงใคร ใหญ่กว่าหล้า ชายคนหนึ่ง โอบอุ้ม สุขอุรา ฟ้ามาพราก จากไป ใจสุดทน กี่วันหนอ จะห่างหาย คลายคิดถึง กี่วันหนอ รำพึ

0 ที่ขอบฟ้าสูงส่ง .. ฤๅจำนงจะอาจคืบเข้าสืบสอย ลิบไกลนั่นดาวเดือน .. ดูเลื่อนลอย เกินจะคล้อยเคลื่อนให้ .. เอื้อม-ไขว่คว้า 0 ที่ขอบฟ้าไกลพู้น .. เหลื่อมจำรูญงามจริงเสียยิ่งกว่า พรับพริ้มคอยแต่งหวัง .. ท

0 โอ หนอความเรื่อเรื้องที่เบื้องหน้า กลับเหมือนว่าแอบซ่อนความอ่อนไหว เผลอเผยการแกว่งตัวของหัวใจ พาดแววผ่านเอาไว้ .. ที่นัยน์ตา 0 อาจมีความขัดเขิน .. หยอกเอินอยู่ เพื่อหัวใจรับรู้ .. ได้รู้ว่า ทุกช่วงต

ยามราตรีหมอกมัวทั่วพนาศ เสียงจักจั่นขับขานสะท้านไหว แสงจันทร์เพ็ญเย็นชื้นระรื่นใจ แต่เงาไม้กลับเคลื่อนเหมือนมีคน ยินเสียงครวญหวีดแว่วจากแนวป่า คล้ายเสียงผ้าขาวพรายร่ำคร่ำบ่น ผีตายโหงโศกเศร้าระทมทน ยั

O เมื่อคลื่นฝน .. พรมพร่างไม่ว่างเว้น ค่อยโรยเส้นล้อมห่มสายลมร่ำ จึง-ผืนฟ้ารอบด้านคลี่ม่านดำ ของคืนค่ำให้สยาย .. ลงคลายตัว O เพียงจะให้หม่นหมอง .. ที่มองว่า เหมือนรูปรอยเหว่ว้า .. ยามฟ้าหลัว บังดวงวัน