เมื่อเรากำลังอ่านหนังสือแล้วท่านเห็น ท่านมักจะบอกให้เราหยุดอ่าน
ให้เราไปนอน ให้เราไปเล่นเกม ให้เราไปพักผ่อน ให้เราไปกิน คือทำอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่อ่านหนังสือ
ทั้งๆที่เราไม่ได้อ่านหนังสือหนักอะไรเลย บางครั้งเพิ่งเริ่มอ่านด้วยซ้ำไป
บ่อยครั้งที่เรามักจะขี้เกียจอ่านหนังสือมากๆ เราก็จะไม่อ่านเลยสักนิดปล่อยไว้อย่างนั้น
บ่อยครั้งที่เราเล่นเกม ท่านไม่เคยปรามเราเลยเวลาเรามีความสุขกับการเล่นเกม
จะปรามก็ต่อเมื่อมันมากไปจริงๆ เช่นเราเล่นจนเช้าของอีกวัน ^^
ท่านไม่เคยบังคับ หรือบอกเราในทำนองที่ว่าไปอ่านหนังสือได้แล้ว อ่านหนังสือซะบ้าง
หรืออะไรทำนองนี้เลย มีแต่คอยห้ามเวลาเราอ่านหนังสือเพราะท่านคิดว่ามันหนักไปหรือเปล่ากับการอ่าน
จริงอยู่ที่ช่วงใกล้สอบเราอ่านหนักในระดับหนึ่งในสายตาของท่าน แต่เมื่อเทียบกับผองเพื่อน
มันอยู่ในระดับที่ต่ำกว่ามาตราฐานด้วยซ้ำไป เราอ่านหนังสือประมาณเที่ยงคืนท่านจะมองว่าดึกแล้ว
ดึกไปไหมกับการอ่าน ทั้งๆที่จริงๆแล้วเราเพิ่งเริ่มอ่านตอนห้าทุ่มเอง มันก็ธรรมดาสำหรับเราที่จะอ่านถึง
ตีสามหรือ หรือรุ่งเช้าสำหรับคืนใกล้สอบจริงๆ แต่มันคงมากไปในสายตาพ่อแม่ใช่ไหม
บางครั้งเราก็แอบคิดว่า ท่านไม่ได้ดีใจหรอกเหรอที่เห็นเราขยันอ่านหนังสือ(เป็นมุมที่ไม่ค่อยเห็น)
บางครั้งเราก็ต้องการให้ท่านเข้าใจนิดนึงว่ามันจำเป็นต้องอ่านจริงๆ มันใกล้สอบแล้ว ขอดึกแปบนึง
บางครั้งก็อยากมีอารมณ์ให้พ่อแม่กดดันให้อ่านหนังสือบ้าง เผื่อเราจะมีแรงฮึดมากขึ้นหน่อย
เราไม่เคยได้รับอารมณ์นี้เลย ซึ่งเราก็ชอบนะ แต่บางครั้งมันก็ทำให้เราสบายไปหรือเปล่า
เราก็เป็นพวกเชื่อฟังซะด้วยพ่อบอกนอนได้แล้ว เราก็นอนเลย เพราะบางครั้งการนอนดึกของเราก็ทำให้พ่อนอนดึกไปด้วย
โดยทำเป็นดูข่าวดึกบ้าง เรารู้แหละท่านรออยู่เป็นเพื่อนเราอ่านหนังสือ อิอิ
พ่อแม่ใครเป็นแบบนี้บ้างไหม
ให้เราไปนอน ให้เราไปเล่นเกม ให้เราไปพักผ่อน ให้เราไปกิน คือทำอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่อ่านหนังสือ
ทั้งๆที่เราไม่ได้อ่านหนังสือหนักอะไรเลย บางครั้งเพิ่งเริ่มอ่านด้วยซ้ำไป
บ่อยครั้งที่เรามักจะขี้เกียจอ่านหนังสือมากๆ เราก็จะไม่อ่านเลยสักนิดปล่อยไว้อย่างนั้น
บ่อยครั้งที่เราเล่นเกม ท่านไม่เคยปรามเราเลยเวลาเรามีความสุขกับการเล่นเกม
จะปรามก็ต่อเมื่อมันมากไปจริงๆ เช่นเราเล่นจนเช้าของอีกวัน ^^
ท่านไม่เคยบังคับ หรือบอกเราในทำนองที่ว่าไปอ่านหนังสือได้แล้ว อ่านหนังสือซะบ้าง
หรืออะไรทำนองนี้เลย มีแต่คอยห้ามเวลาเราอ่านหนังสือเพราะท่านคิดว่ามันหนักไปหรือเปล่ากับการอ่าน
จริงอยู่ที่ช่วงใกล้สอบเราอ่านหนักในระดับหนึ่งในสายตาของท่าน แต่เมื่อเทียบกับผองเพื่อน
มันอยู่ในระดับที่ต่ำกว่ามาตราฐานด้วยซ้ำไป เราอ่านหนังสือประมาณเที่ยงคืนท่านจะมองว่าดึกแล้ว
ดึกไปไหมกับการอ่าน ทั้งๆที่จริงๆแล้วเราเพิ่งเริ่มอ่านตอนห้าทุ่มเอง มันก็ธรรมดาสำหรับเราที่จะอ่านถึง
ตีสามหรือ หรือรุ่งเช้าสำหรับคืนใกล้สอบจริงๆ แต่มันคงมากไปในสายตาพ่อแม่ใช่ไหม
บางครั้งเราก็แอบคิดว่า ท่านไม่ได้ดีใจหรอกเหรอที่เห็นเราขยันอ่านหนังสือ(เป็นมุมที่ไม่ค่อยเห็น)
บางครั้งเราก็ต้องการให้ท่านเข้าใจนิดนึงว่ามันจำเป็นต้องอ่านจริงๆ มันใกล้สอบแล้ว ขอดึกแปบนึง
บางครั้งก็อยากมีอารมณ์ให้พ่อแม่กดดันให้อ่านหนังสือบ้าง เผื่อเราจะมีแรงฮึดมากขึ้นหน่อย
เราไม่เคยได้รับอารมณ์นี้เลย ซึ่งเราก็ชอบนะ แต่บางครั้งมันก็ทำให้เราสบายไปหรือเปล่า
เราก็เป็นพวกเชื่อฟังซะด้วยพ่อบอกนอนได้แล้ว เราก็นอนเลย เพราะบางครั้งการนอนดึกของเราก็ทำให้พ่อนอนดึกไปด้วย
โดยทำเป็นดูข่าวดึกบ้าง เรารู้แหละท่านรออยู่เป็นเพื่อนเราอ่านหนังสือ อิอิ