เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมานี้เป็นวันครบรอบวันเกิดของเราค่ะ
คืนก่อนวันอาทิตย์ แฟนเงียบไม่ได้ให้อะไร เราก็มีเคืองๆอยู่บ้างแต่ไม่พูดอะไร
เขาบอกว่าเขาไม่มีเงินค่ะ
แต่เรามาโกรธตรงที่ซื้อบุหรี่สูบวันละซองบอกไม่มีเงิน
เราก็ไม่พูดกับเขา จนพอมาเช้าวันอาทิตย์
เรามีเรียนวันอาทิตย์ ก็แต่งตัวเรียบร้อย กำลังจะออกจากบ้าน
เราก็ขอเงินเขาเหมือนปกติ 100 บาทไปเรียน
เรานั่งลงเล่นกับลูกสาวรอ เขาบอกให้เราเอาชามข้าวที่เขาเพิ่งกินเสร็จไปเก็บให้หน่อย
คือตัวเองก็เดินผ่านห้องครัว เก็บเองได้ไม่เก็บ มาใช้เรา เราก็โกรธอยู่ เลยไม่เก็บให้
เขาโมโห หยิบเงินแล้วโยนให้เรา
เราทะเลาะกับเขาทันที เราถามว่า "วันเกิดทั้งทีไม่ให้อะไรไม่ว่า แล้วยังจะทำแบบนี้อีก"
เขาตะโกนกลับมาว่า "คนอย่างมันไม่น่าจะเกิดมาหรอก"
เจ็บ จุก มากค่ะ น้ำตานองเลยตอนนั้น
เราไม่คิดว่าเขาจะพูดแบบนี้กับเรา
เราคิดว่าเขาคงโมโหเลยพูดแบบนี้ เพราะเขาปากจัด
ก็รอให้มาขอโทษ จนวันนี้ก็ไม่สนใจเรา เราก็ทำเฉยๆไป
เราก็ถามเขาว่าจะไม่ขอโทษเลยหรอ เขาบอกว่าเขาตั้งใจพูด
คือเราตอนนี้เครียดมาก บอกตรงๆว่าทั้งรักทั้งเกลียด
แต่ต้องอดทนเพื่อลูกทั้งสองคนด้วย
จะเลิกก็ไม่ได้ ไม่มีที่ไป ไม่ได้ทำงานเพราะต้องเลี้ยงลูกเอง
คือเราเป็นลูกเก็บมาเลี้ยงค่ะ
พ่อเรารักเรามาก แต่แม่เราเกลียดเราค่ะ
เราจะกลับไปอยู่บ้านเดิมก็ไม่ได้ เขาไม่ให้เรากลับไป
ต้องทนอยู่กับผู้ชายคนนี้ต่อไปยังไง
เห็นหน้าเขาแล้วมีแต่ความเจ็บปวด
ทุกวันนี้แทบไม่ให้เงินเราใช้เลย ค่านมค่าแพมเพิสลูกก็ไม่ออก
แม่สามีเป็นคนออกให้
ตอนนี้เขาไม่สนใจเราเลยค่ะ เงินเดือนออกก็เก็บเงียบ
วันไหนอยู่บ้านก็เอาแต่นอน เล่นเกมส์ อ่านการ์ตูน ไม่ช่วยเลี้ยงลูก ไม่เล่นกับลูก
เมื่อก่อนไม่เป็นค่ะ ไม่เข้าใจเลยจริงๆค่ะ
เราควรจะทำยังไงดี อดทนต่อไปใช่ไหมคะ
หาทางออกให้กับชีวิตไม่ได้สักที
คืนก่อนวันอาทิตย์ แฟนเงียบไม่ได้ให้อะไร เราก็มีเคืองๆอยู่บ้างแต่ไม่พูดอะไร
เขาบอกว่าเขาไม่มีเงินค่ะ
แต่เรามาโกรธตรงที่ซื้อบุหรี่สูบวันละซองบอกไม่มีเงิน
เราก็ไม่พูดกับเขา จนพอมาเช้าวันอาทิตย์
เรามีเรียนวันอาทิตย์ ก็แต่งตัวเรียบร้อย กำลังจะออกจากบ้าน
เราก็ขอเงินเขาเหมือนปกติ 100 บาทไปเรียน
เรานั่งลงเล่นกับลูกสาวรอ เขาบอกให้เราเอาชามข้าวที่เขาเพิ่งกินเสร็จไปเก็บให้หน่อย
คือตัวเองก็เดินผ่านห้องครัว เก็บเองได้ไม่เก็บ มาใช้เรา เราก็โกรธอยู่ เลยไม่เก็บให้
เขาโมโห หยิบเงินแล้วโยนให้เรา
เราทะเลาะกับเขาทันที เราถามว่า "วันเกิดทั้งทีไม่ให้อะไรไม่ว่า แล้วยังจะทำแบบนี้อีก"
เขาตะโกนกลับมาว่า "คนอย่างมันไม่น่าจะเกิดมาหรอก"
เจ็บ จุก มากค่ะ น้ำตานองเลยตอนนั้น
เราไม่คิดว่าเขาจะพูดแบบนี้กับเรา
เราคิดว่าเขาคงโมโหเลยพูดแบบนี้ เพราะเขาปากจัด
ก็รอให้มาขอโทษ จนวันนี้ก็ไม่สนใจเรา เราก็ทำเฉยๆไป
เราก็ถามเขาว่าจะไม่ขอโทษเลยหรอ เขาบอกว่าเขาตั้งใจพูด
คือเราตอนนี้เครียดมาก บอกตรงๆว่าทั้งรักทั้งเกลียด
แต่ต้องอดทนเพื่อลูกทั้งสองคนด้วย
จะเลิกก็ไม่ได้ ไม่มีที่ไป ไม่ได้ทำงานเพราะต้องเลี้ยงลูกเอง
คือเราเป็นลูกเก็บมาเลี้ยงค่ะ
พ่อเรารักเรามาก แต่แม่เราเกลียดเราค่ะ
เราจะกลับไปอยู่บ้านเดิมก็ไม่ได้ เขาไม่ให้เรากลับไป
ต้องทนอยู่กับผู้ชายคนนี้ต่อไปยังไง
เห็นหน้าเขาแล้วมีแต่ความเจ็บปวด
ทุกวันนี้แทบไม่ให้เงินเราใช้เลย ค่านมค่าแพมเพิสลูกก็ไม่ออก
แม่สามีเป็นคนออกให้
ตอนนี้เขาไม่สนใจเราเลยค่ะ เงินเดือนออกก็เก็บเงียบ
วันไหนอยู่บ้านก็เอาแต่นอน เล่นเกมส์ อ่านการ์ตูน ไม่ช่วยเลี้ยงลูก ไม่เล่นกับลูก
เมื่อก่อนไม่เป็นค่ะ ไม่เข้าใจเลยจริงๆค่ะ
เราควรจะทำยังไงดี อดทนต่อไปใช่ไหมคะ