***บางหน้าจากบันทึกของข้าพเจ้า***

ข่าพเจ้ามีความฝัน
ความฝันของข้าพเจ้าช่างไกลสุดกู่เหลือเกิน
ไกลจนข้าพเจ้าคิดว่า  
แม้แต่ใครก็ตามที่เป็นคนใกล้ชิดข้าพเจ้าก็ไม่อาจหยั่งถึงได้
แม้แต่มารดาข้าพเจ้า  เพื่อนสนิทข้าพเจ้า
มีเพียงแต่ข้าพเจ้าคนเดียวเท่านั้นที่รู้
ข้าพเจ้ากลัวเหลือเกินว่า
ในชั่วชีวิตข้าพเจ้านี้
ข้าพเจ้าจะทำความฝันให้ก่อร่างขึ้นมาไม่ได้
กลัวว่าตัวเองจะตายไปเสียก่อนที่จะได้ทำมัน
ความคิดเช่นนี้ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกหนาว
หนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ
เป็นความรู้สึกที่เจ็บปวด  แต่ทว่าอ้างว้างแลว่างเปล่า
จนข้าพเจ้าไม่อาจหาคำใดมาอธิบายได้
ช่างไกลเสียจริงหนอความฝันข้าฯ
พร่าเลือนเสียจริงหนอความฝันนี้
บางทีมันอาจจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับตัวข้าพเจ้าได้เลยก็เป็นได้
มันไกลละลิ่วถึงเพียงนั้น
ลึกสุดหยั่งถึง
ความฝันที่ข้าพเจ้าเฝ้าถวิลหามัน
จนไม่สามารถข่มตาให้หลับตรงเวลา มานานหลายปี
เย็นเฉียบยะเยือกเหลือเกิน
ข้าพเจ้าไม่รู้จริงๆว่าจะมีทางใดที่จะสามารถสัมผัสมันได้นอกเสียจากความตาย
แลแสงสีขาวที่ข้าพเจ้าจะได้เห็นในยามที่หลับไหลไปชั่วนิรันดร์