เปิดตอนมาด้วยฉากบักแว่นคุยกับโยชิโนะเรื่องบุตะด้งกับเรื่องนิสัยโคตร M ชอบเอาตัวไปหาเรื่องลำบากของตัวบักแว่นเอง
เป็นฉากที่สื่อให้เห็นถึงทัศนคติที่ต่างกันของคนทำงานกับปศุสัตว์จนเห็นการฆ่าสัตว์เอามากินเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวัน กับคนธรรมดาที่อย่างดีก็แค่เลือกซื้อเนื้อสัตว์ในซูเปอร์มาร์เก็ตเลยแฮะ
คุยๆ กันอยู่ดีๆ บุตะด้งก็เข้ามาแจมด้วยการเอาจมูกดุนๆ โยชิโนะจนล้มหน้าหงายหัวกระแทกลูกกรง จนเป็นที่มาของหนึ่งในฉากเด็ดประจำเรื่อง
โยชิโนะ
"ว้า หัวโนจนได้สิ"
โยชิโนะ
"นี่ละน้า เพราะฮะจิเค็นเอ็นดูมัน มันเลยคุ้นกับคนขนาดนี้ ชั้นเลยเผลอรักมันไปด้วยเลยดูสิ"
โยชิโนะ
"ถ้าหลังจากนี้ชั้นกินหมูไม่ได้ไปตลอดชีวิตจะว่าไงยะ รับผิดชอบด้วยล่ะ"
ด้วยฝีมือ (ฟังไม่ได้ศัพท์จับไปกระเดียด) ของบักสมองไก่ตัวนี้ (ได้ยินแค่ประโยคแว่วๆ ว่า "จนได้สิ" กับ "รับผิดชอบด้วยล่ะ")
*หมายเหตุ - ฉบับแปลภาษาไทยอาจฟังดูเข้าใจยากว่าหมายถึงอะไร แต่ในภาษาญี่ปุ่น ตรงท่อนสุดท้ายที่บักโทคิวะได้ยินโยชิโนะพูดแว่วๆ นั้นคือประโยคว่า
"できちゃった" ที่มีความหมายอีกอย่างว่า
"ท้องซะแล้วล่ะ" ด้วย เพราะงั้นมันถึงได้ซีดขนาดนั้นไงครับ
และวิธีพูดชวนเข้าใจผิดของบักแว่นในฉากนี้
"อย่าไปบอกใครนะ อย่าไปบอกใครนะ"
ปากบอกว่าอย่าไปบอกใครแต่ตัวเองดันโพนทะนาให้เพื่อนในห้องรู้ไปทั่วเลยนะ บักสมองไก่เอ๊ย
อากิจังได้ยินเข้าถึงกับช็อคจนทำแปรงลบกระดานหล่นเลยทีเดียว
...เสียดายแฮะที่ในอนิเมไม่ฉายให้เห็นสีหน้าอากิจังตอนหันมาด้วย
โคตรจะชอบสีหน้าของอากิจังในฉากนี้จริงๆ นะ ฉายอารมณ์ช็อคแบบนิ่งๆ ได้ดีจริงๆ
ผลของความปากสว่างของบักสมองไก่โทคิวะ แป๊บเดียวเรื่องก็ถึงหูอาจารย์ประจำชั้น บักแว่นกับโยชิโนะเลยโดนเรียกพบทันทีข้อหา
"คบหากับเพื่อนต่างเพศอย่างไม่บริสุทธิ์ใจ"
แล้วก็เจอหักธงไปตามระเบียบ (ตอนอ่านถึงในมังงะทีแรกอุตส่าห์หวังไว้นะเนี่ย...ถึงช่วงหลังโยชิโนะจะมีบ่นว่า
"ก็คิดอยู่บ้างหรอก" แต่ก็โดนหักธงต่อทันทีว่า
"แต่ไม่เอาดีกว่า ตาคนนี้ยุ่งยากเกินไป")
ส่วนไอ้ตัวปล่อยข่าวลือมั่วซั่วอย่างบักสมองไก่ก็เจอลงโทษทั้งศาลเตี้ยศาลจริงไปตามระเบียบเช่นกัน
เคลียร์เรื่องเป็นข่าวกับผู้หญิงเสร็จก็ทยอยกันไปทำงานที่เล้าหมูกันต่อ
มาถึงก็เห็นว่าพวกหมูในเล้าส่งเสียงร้องกันใหญ่ ทำเอาพวกนักเรียนงงว่าเกิดอะไรขึ้น อ.โจลี่ก็เดินมาบอกว่าพรุ่งนี้จะต้องส่งโรงเชือดแล้ว เลยต้องงดอาหารงดน้ำให้ระบบทางเดินอาหารไม่มีกากอาหาร จะได้สะอาดเวลาชำแหละเป็นเนื้อ
คำพูดของอ.โจลี่ทำเอาบรรดานักเรียนถึงกับหน้าเสีย โดยเฉพาะบักแว่นยิ่งหน้าเสียกว่าใครเพื่อนพอได้สบตากับบุตะด้งเข้า
ลงเอยหลังนิ่งเงียบอยู่นาน บักแว่นก็ออกปากขอซื้อบุตะด้งจากอ.โจลี่ เลยโดนอ.โจลี่ย้อนเอาเป็นชุดๆ ว่าจะซื้อไปทำไม? เอาไปเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงรึไง? ถ้าเลี้ยงจริงจะเอาไปเลี้ยงที่ไหน? ค่าอาหารจะหามายังไง? ถ้าเรียนจบจะให้ใครดูแลต่อ? (เรียกว่าย้อนแบบดักทางไว้หมดเลยทีเดียว)
แต่อ.โจลี่ก็เป็นฝ่ายอึ้งไปเสียเอง เมื่อบักแว่นย้อนกลับว่าที่ตัวเองบอกว่าจะซื้อบุตะด้งน่ะไม่ได้หมายความว่าจะซื้อไปเป็นๆ แต่หมายถึง
"บุตะด้งตอนเป็นเนื้อหมูไปแล้ว" ต่างหาก
เพื่อนๆ ทุกคนถึงกับอึ้ง อ.โจลี่ก็ถามว่ามีเงินซื้อเหรอ บักแว่นก็ตอบว่ามี อ.โจลี่ได้ยินก็ตอบง่ายๆ ว่า
"งั้นก็ตกลงขาย"
ฉากตัดมาตอนตี 4 ของอีกวันที่เป็นวันส่งโรงเชือด บักแว่นเครียดนอนก่ายหน้าผากอยู่กับเตียงอยู่พักหนึ่งก็ลุกขึ้นเดินไปดูแลพวกหมูตามปกติเหมือนทุกวัน
ภาพความหลังเมื่อครั้งพบกับบุตะด้งครั้งแรกค่อยๆ ผุดขึ้นมาเป็นสาย ก่อนที่บักแว่นจะก้มหน้าสลดกับชีวิตแสนสั้นของบรรดาสัตว์ที่เกิดมาเป็นอาหารเหล่านี้
นั่งเล่นมิวสิควิดีโอจนพระอาทิตย์ขึ้น ก็ถึงเวลาคนจากโรงเชือดมารับหมูไป
คนงานค่อยๆ ต้อนหมูขึ้นไปทีละตัว จนกระทั่งเหลือตัวสุดท้ายคือ...บุตะด้ง
บุตะด้งเดินตามเสียงเร่งของคนงานอย่างว่าง่าย แต่พอเดินมาถึงหน้าบักแว่นก็หยุดกึกแล้วเงยหน้ามองด้วยสายตาเหมือนจะบอกว่าจำได้
บักแว่นถึงกับลำคอตีบตันพูดไม่ออก ทำท่าจะยื่นมือออกไปลูบหัวบุตะด้งเป็นครั้งสุดท้าย
แต่แค่ยื่นมือออกไปเท่านั้น บุตะด้งก็ละสายตาจากบักแว่น แล้วเดินอาดๆ ขึ้นรถไปหน้าตาเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำเอาบักแว่นได้แต่ยืนมองด้วยสายตาละห้อย
บักแว่นก้มหัวขอร้องคนของโรงเชือดให้ช่วย
"ดูแล" บุตะด้งจนถึงที่สุดด้วย คนของโรงเชือดได้ยินก็อมยิ้มแล้วรับปากว่าจะทำตามนั้นก่อนจะกลับขึ้นรถไป
และนี่คือครั้งสุดท้ายที่บักแว่นกับผองเพื่อนได้เห็นบุตะด้งขณะยังเป็นๆ อยู่
ฉากตัดกลับมาทางบักแว่นกำลังทำความสะอาดเล้าหมูที่ว่างเปล่าเพื่อรอรับลูกหมูชุดใหม่ที่จะมาถึงอยู่คนเดียว ไม่นำพากับเสียงเรียกของเพื่อนๆ จากด้านหลัง
สุดท้ายพอเห็นว่าเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง เพื่อนๆ เลยถอดใจเดินออกไป ทิ้งให้บักแว่นอยู่ทำความสะอาดเล้าหมูอยู่คนเดียวจนเสร็จ
เล้าหมูที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นสถานที่พบกันครั้งแรกและที่อยู่ของบุตะด้ง บัดนี้กลับว่างเปล่าจนน่าใจหาย...
...จบครึ่งแรก ยังมีต่อครึ่งหลังน่อครับ...
[Spoil] ช้อนเงินคนแปรธาตุ (Silver Spoon) ภาคอนิเม #10 - บ๊ายบายบุตะด้ง...
เป็นฉากที่สื่อให้เห็นถึงทัศนคติที่ต่างกันของคนทำงานกับปศุสัตว์จนเห็นการฆ่าสัตว์เอามากินเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวัน กับคนธรรมดาที่อย่างดีก็แค่เลือกซื้อเนื้อสัตว์ในซูเปอร์มาร์เก็ตเลยแฮะ
คุยๆ กันอยู่ดีๆ บุตะด้งก็เข้ามาแจมด้วยการเอาจมูกดุนๆ โยชิโนะจนล้มหน้าหงายหัวกระแทกลูกกรง จนเป็นที่มาของหนึ่งในฉากเด็ดประจำเรื่อง
โยชิโนะ "ว้า หัวโนจนได้สิ"
โยชิโนะ "นี่ละน้า เพราะฮะจิเค็นเอ็นดูมัน มันเลยคุ้นกับคนขนาดนี้ ชั้นเลยเผลอรักมันไปด้วยเลยดูสิ"
โยชิโนะ "ถ้าหลังจากนี้ชั้นกินหมูไม่ได้ไปตลอดชีวิตจะว่าไงยะ รับผิดชอบด้วยล่ะ"
ด้วยฝีมือ (ฟังไม่ได้ศัพท์จับไปกระเดียด) ของบักสมองไก่ตัวนี้ (ได้ยินแค่ประโยคแว่วๆ ว่า "จนได้สิ" กับ "รับผิดชอบด้วยล่ะ")
*หมายเหตุ - ฉบับแปลภาษาไทยอาจฟังดูเข้าใจยากว่าหมายถึงอะไร แต่ในภาษาญี่ปุ่น ตรงท่อนสุดท้ายที่บักโทคิวะได้ยินโยชิโนะพูดแว่วๆ นั้นคือประโยคว่า "できちゃった" ที่มีความหมายอีกอย่างว่า "ท้องซะแล้วล่ะ" ด้วย เพราะงั้นมันถึงได้ซีดขนาดนั้นไงครับ
และวิธีพูดชวนเข้าใจผิดของบักแว่นในฉากนี้
"อย่าไปบอกใครนะ อย่าไปบอกใครนะ"
ปากบอกว่าอย่าไปบอกใครแต่ตัวเองดันโพนทะนาให้เพื่อนในห้องรู้ไปทั่วเลยนะ บักสมองไก่เอ๊ย
อากิจังได้ยินเข้าถึงกับช็อคจนทำแปรงลบกระดานหล่นเลยทีเดียว
...เสียดายแฮะที่ในอนิเมไม่ฉายให้เห็นสีหน้าอากิจังตอนหันมาด้วย
โคตรจะชอบสีหน้าของอากิจังในฉากนี้จริงๆ นะ ฉายอารมณ์ช็อคแบบนิ่งๆ ได้ดีจริงๆ
ผลของความปากสว่างของบักสมองไก่โทคิวะ แป๊บเดียวเรื่องก็ถึงหูอาจารย์ประจำชั้น บักแว่นกับโยชิโนะเลยโดนเรียกพบทันทีข้อหา "คบหากับเพื่อนต่างเพศอย่างไม่บริสุทธิ์ใจ"
แล้วก็เจอหักธงไปตามระเบียบ (ตอนอ่านถึงในมังงะทีแรกอุตส่าห์หวังไว้นะเนี่ย...ถึงช่วงหลังโยชิโนะจะมีบ่นว่า "ก็คิดอยู่บ้างหรอก" แต่ก็โดนหักธงต่อทันทีว่า "แต่ไม่เอาดีกว่า ตาคนนี้ยุ่งยากเกินไป")
ส่วนไอ้ตัวปล่อยข่าวลือมั่วซั่วอย่างบักสมองไก่ก็เจอลงโทษทั้งศาลเตี้ยศาลจริงไปตามระเบียบเช่นกัน
เคลียร์เรื่องเป็นข่าวกับผู้หญิงเสร็จก็ทยอยกันไปทำงานที่เล้าหมูกันต่อ
มาถึงก็เห็นว่าพวกหมูในเล้าส่งเสียงร้องกันใหญ่ ทำเอาพวกนักเรียนงงว่าเกิดอะไรขึ้น อ.โจลี่ก็เดินมาบอกว่าพรุ่งนี้จะต้องส่งโรงเชือดแล้ว เลยต้องงดอาหารงดน้ำให้ระบบทางเดินอาหารไม่มีกากอาหาร จะได้สะอาดเวลาชำแหละเป็นเนื้อ
คำพูดของอ.โจลี่ทำเอาบรรดานักเรียนถึงกับหน้าเสีย โดยเฉพาะบักแว่นยิ่งหน้าเสียกว่าใครเพื่อนพอได้สบตากับบุตะด้งเข้า
ลงเอยหลังนิ่งเงียบอยู่นาน บักแว่นก็ออกปากขอซื้อบุตะด้งจากอ.โจลี่ เลยโดนอ.โจลี่ย้อนเอาเป็นชุดๆ ว่าจะซื้อไปทำไม? เอาไปเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงรึไง? ถ้าเลี้ยงจริงจะเอาไปเลี้ยงที่ไหน? ค่าอาหารจะหามายังไง? ถ้าเรียนจบจะให้ใครดูแลต่อ? (เรียกว่าย้อนแบบดักทางไว้หมดเลยทีเดียว)
แต่อ.โจลี่ก็เป็นฝ่ายอึ้งไปเสียเอง เมื่อบักแว่นย้อนกลับว่าที่ตัวเองบอกว่าจะซื้อบุตะด้งน่ะไม่ได้หมายความว่าจะซื้อไปเป็นๆ แต่หมายถึง "บุตะด้งตอนเป็นเนื้อหมูไปแล้ว" ต่างหาก
เพื่อนๆ ทุกคนถึงกับอึ้ง อ.โจลี่ก็ถามว่ามีเงินซื้อเหรอ บักแว่นก็ตอบว่ามี อ.โจลี่ได้ยินก็ตอบง่ายๆ ว่า "งั้นก็ตกลงขาย"
ฉากตัดมาตอนตี 4 ของอีกวันที่เป็นวันส่งโรงเชือด บักแว่นเครียดนอนก่ายหน้าผากอยู่กับเตียงอยู่พักหนึ่งก็ลุกขึ้นเดินไปดูแลพวกหมูตามปกติเหมือนทุกวัน
ภาพความหลังเมื่อครั้งพบกับบุตะด้งครั้งแรกค่อยๆ ผุดขึ้นมาเป็นสาย ก่อนที่บักแว่นจะก้มหน้าสลดกับชีวิตแสนสั้นของบรรดาสัตว์ที่เกิดมาเป็นอาหารเหล่านี้
นั่งเล่นมิวสิควิดีโอจนพระอาทิตย์ขึ้น ก็ถึงเวลาคนจากโรงเชือดมารับหมูไป
คนงานค่อยๆ ต้อนหมูขึ้นไปทีละตัว จนกระทั่งเหลือตัวสุดท้ายคือ...บุตะด้ง
บุตะด้งเดินตามเสียงเร่งของคนงานอย่างว่าง่าย แต่พอเดินมาถึงหน้าบักแว่นก็หยุดกึกแล้วเงยหน้ามองด้วยสายตาเหมือนจะบอกว่าจำได้
บักแว่นถึงกับลำคอตีบตันพูดไม่ออก ทำท่าจะยื่นมือออกไปลูบหัวบุตะด้งเป็นครั้งสุดท้าย
แต่แค่ยื่นมือออกไปเท่านั้น บุตะด้งก็ละสายตาจากบักแว่น แล้วเดินอาดๆ ขึ้นรถไปหน้าตาเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำเอาบักแว่นได้แต่ยืนมองด้วยสายตาละห้อย
บักแว่นก้มหัวขอร้องคนของโรงเชือดให้ช่วย "ดูแล" บุตะด้งจนถึงที่สุดด้วย คนของโรงเชือดได้ยินก็อมยิ้มแล้วรับปากว่าจะทำตามนั้นก่อนจะกลับขึ้นรถไป
และนี่คือครั้งสุดท้ายที่บักแว่นกับผองเพื่อนได้เห็นบุตะด้งขณะยังเป็นๆ อยู่
ฉากตัดกลับมาทางบักแว่นกำลังทำความสะอาดเล้าหมูที่ว่างเปล่าเพื่อรอรับลูกหมูชุดใหม่ที่จะมาถึงอยู่คนเดียว ไม่นำพากับเสียงเรียกของเพื่อนๆ จากด้านหลัง
สุดท้ายพอเห็นว่าเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง เพื่อนๆ เลยถอดใจเดินออกไป ทิ้งให้บักแว่นอยู่ทำความสะอาดเล้าหมูอยู่คนเดียวจนเสร็จ
เล้าหมูที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นสถานที่พบกันครั้งแรกและที่อยู่ของบุตะด้ง บัดนี้กลับว่างเปล่าจนน่าใจหาย...
...จบครึ่งแรก ยังมีต่อครึ่งหลังน่อครับ...