บันทึกของผู้เฒ่า ๗ ส.ค.๕๖

บันทึกของผู้เฒ่า

บันทึกเรื่องงานเขียนหนังสือต่อไปเป็นตอนที่ ๓

๑๗ ม.ค.๔๕

วันนี้ได้รับของขวัญจากวารสารฟ้าหม่น เหมือนอย่างที่เคยได้รับทุกปีที่มีเรื่องลงพิมพ์ นอกจากที่ได้เว้นไป ๓-๔ ปีก่อน สมควรจะบันทึกไว้ตรงนี้ว่า ตั้งแต่เกษียณอายุออกมาเขียนหนังสือส่งวารสารต่าง ๆ กว่าสิบชื่อ ไม่ได้คิดว่าจะเอาค่าเรื่องเท่าไร บางแห่งให้ตอนละ ๑๐๐ บาท บางแห่ง ๑๕๐ - ๒๐๐ - ๓๐๐ - ๕๐๐ - ๘๐๐ เดี๋ยวนี้ต่วยตูนให้ ๑๐๐๐ บาท มากที่สุดเท่าที่เคยได้ตอนละ ๒๐๐๐ บาท คือสยามอารยะ ซึ่งเลิกกิจการไปแล้ว และที่ไม่ได้ค่าเรื่องเลยก็มีบ้าง

ฟ้าหม่นก็อยู่ในประเภทนี้ แต่พอถึงปีใหม่เขาก็จะให้ของขวัญ เป็นสิ่งของ บางครั้งก็ให้เป็นเช็คของขวัญ คงจะแล้วแต่นโยบายของผู้บริหารแต่ละคน มาถึงปีนี้เป็นปากกาหมึกแห้งพิมพ์ชื่อ ฟ้าหม่น สวยงามสมศักดิ์ศรีนักเขียนประจำอย่างยิ่ง แต่ในจดหมายที่ทำให้ต้องคิดมีความว่า ขอขอบคุณที่ได้มอบเงินค่าเขียนบทความจำนวน ๑๔๔๐ บาท ให้เป็นค่าบำรุงวารสาร ทำให้นึกอายว่าเราไม่ได้คิดอย่างนั้น ถึงจะไม่มีข้อแม้ใด ๆ ก็ตาม

เรื่องนี้เป็นเพราะนักเขียนส่วนใหญ่เป็นทหารม้า เขาตั้งใจเขียนให้โดยไม่รับค่าตอบแทน ถ้าจะให้เขา ๆ ก็บริจาคคืน บรรณาธิการคนใหม่คงไม่รู้ว่าเราไม่ใช่ทหารม้า แต่ก็ติดต่อกันมานาน พอที่เราจะบริจาคได้ด้วยความเต็มใจ และภูมิใจที่มีส่วนช่วยเขาบ้าง แม้จะเป็นทหารสื่อสารก็ตาม

๓๑ มี.ค.๔๕

วันที่ ๓ เม.ย. ประพันธ์สาส์นเชิญไปเสวนา ในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ที่ศูนย์สิริกิตต์ เราหาทางเลี่ยงเพราะไม่ชอบไปพูดในที่สาธารณะ พอดีน้องไปหาหมอจึงอ้างได้ว่าไม่ว่าง เขาก็ไม่ว่าอะไรจึงรอดตัวไป

งานเขียนของเรานึกว่าจะหมดแล้ว หลังจากที่เขียนปกิณกะสามก๊กได้ถึง ๒๕ ตอน แต่ถ้าไม่มีงานแล้วมันเหงา จึงหาเรื่องจีนมาเรียบเรียงต่อไป ก็ได้เรื่อง ไต้ฮั่น เป็น ทหารกล้าแผ่นดินฮั่น ชุด สี่สหายแห่งฮุนหนำ น่าจะได้หลายตอน แล้วก็คงหาเรื่องอื่นต่อไปอีก ที่บ้านไม่มีก็ไปหาที่หอสมุดแห่งชาติ เพราะเรื่องอื่น ๆ ไม่มีข้อมูลแล้ว

๒๔ ก.ค.๔๕

วันนี้เป็นวันอาสาฬหบูชา และพรุ่งนี้เป็นวันเข้าพรรษา ตั้งใจจะปฎิบัติธรรมโดยการรับศีลห้า ให้บริสุทธิ์ทั้ง ๕ ข้อ

เมื่อวานนี้สำนักพิมพ์ประพันธ์สาส์น ได้ติดต่อขอต้นฉบับเรื่อง ยอดคนแผ่นดินเหม็ง ชุด จิวหยง….คนซื่อแห่งกังหนำ เพื่อดำเนินการพิมพ์อีกเล่มหนึ่ง ก็ดีใจที่เขายังไม่ทอดทิ้งเรา ได้เขียนจดหมายเตรียมไว้แล้ว ว่าจะส่งให้เขาใน ก.ย.๔๕ ซึ่งเป็นวันครบสัญญา ๕ ปี ของสามก๊กฉบับลิ่วล้อ และส่งต้นฉบับ หลายชีวิตในพงศาวดารจีน ให้เขาพิจารณา แต่เขากลับติดต่อมาก่อน ชุดจิวหยงนี้ ก็เป็นหนึ่งในหลากชีวิตจากพงศาวดารจีนเหมือนกัน แต่เขาต้องการจะพิมพ์เล่มเล็ก จึงเลือกเอาเพียงเรื่องเดียวจบ

พอเตรียมตรวจทานต้นฉบับ เพื่อลงแผ่นดิสก์ส่งให้เขาก็พบว่า ในตู้ที่เก็บหนังสือเรื่องพงศาวดารจีนที่ใช้เป็นข้อมูลหากินของเรา มีปลวกเข้ามาเยี่ยมแล้ว ทั้ง ๆ ที่หยิบหนังสือเข้าออกอยู่ตลอดเวลา จึงต้องกำจัดด้วยวิธีธรรมชาติ ไม่ได้ใช้ยาฆ่าเพราะกำลังจะรับศีล ปรากฏว่าหนังสือเสียหายไปไม่มากนัก ก็ทำใจได้ไม่โกรธแค้นอาฆาต และไม่เจตนาจะฆ่าทิ้ง เพียงแต่ไล่ให้หนีไป เพื่อรักษาหนังสืออันมีค่าไว้เท่าที่ควรจะทำเท่านั้น นับว่าเป็นแบบฝึกหัดอีกบทหนึ่ง ที่เราต้องพยายามทำ ไม่ใช่รับศีลแต่ปาก

๑๑ ต.ค.๔๕

ครบรอบ ๕๔ ปี ของการเขียนหนังสือ มีผลงานเพิ่มขึ้นอีก ๔๓ ตอน

เมื่อครบรอบ ๕๔ ปีก็คือ ๕๔ ปีของนามปากกา “ เพทาย “ ด้วย นามปากกานี้เกิดเมื่อ ๓๑ ต.ค.๙๑ ดังนั้นที่เขียนบันทึกไว้ว่าเริ่มมีเรื่องลงพิมพ์ในนิตยสาร โบว์แดง เมื่อ ๑๑ ต.ค.๙๑นั้น เป็นการ
เข้าใจผิด เพราะ ๑๑ ต.ค.๙๑ เป็นวันที่ส่งเรื่องไปให้โบว์แดง โดยยังไม่รู้ว่าจะได้ลงพิมพ์

“ เพทาย “ เขียนเรื่องสั้นเป็นเรื่องแรก และเขียนเรื่องสั้นทั้งหมดตั้งแต่ พ.ศ.๒๔๙๑ ถึง พ.ศ.๒๕๓๖ รวม ๔๕ ปี ได้ลงพิมพ์เป็นจำนวนประมาณ ๗๐ เรื่อง และเริ่มเขียนเรื่องที่เป็นประสบการณ์ชุด ฉากชีวิต ตั้งแต่ ก.พ.๔๐ ถึงปัจจุบัน รวม ๕ ปี ได้ลงพิมพ์เป็นจำนวน ๒๗ เรื่อง

มีผู้สนใจบอกว่าน่าจะพิมพ์รวมเล่ม ซึ่งเราก็ได้ลองพยายามส่งให้ประพันธ์สาส์นแล้ว บรรณาธิการบอกว่าให้รอไว้ก่อน ก็แสดงว่ายังไม่ถึงขั้น เช่นเดียวกับเรื่องสั้นในอดีตนั่นเอง คิดไว้ว่าจะเอาเรื่องที่ยังไม่ได้ลงพิมพ์ เก็บไว้พิมพ์แจกในงานศพ ไม่รู้ว่าจะทำได้หรือเปล่า เพราะนามปากกานี้ เป็นตัวแทนชีวิตการเขียนหนังสือของเราอย่างแท้จริง ไม่ใช่ “ เล่าเซี่ยงชุน “ หรือนามอื่น

ครบรอบ ๕๔ ปีของการเขียนหนังสือ อายุ ๗๑ ปี ๕ เดือน ๘ วัน มีผลงานลงพิมพ์รวม ๖๘๘ ชิ้น ถือว่าได้ทำมาดีที่สุด จะตายเมื่อไรก็ได้แล้ว

สำหรับ คนซื่อแห่งกังหนำ ที่ติดต่อไปสอบถามยังสำนักพิมพ์ประพันธ์สาส์นนั้น บก.บอกว่าต้องรอให้พ้นการจัดงานมหกรรมหนังสือ ใน ต.ค.๔๕ เสียก่อน ก็รับทราบ เพราะรอได้เสมออยู่แล้ว