เพียง...............กระซิบ ..บอกกกกกก

ข้าพ่ายแพ้ในการต่อสู้ครั้งนี้เสียแล้ว ร่างของข้าถูกทำลายป่นปี้เป็นชิ้นส่วนนับไม่ถ้วน กระจัดกระจายไปทั่วจักรวาล แต่ไม่เป็นไร ข้าเป็นอมตะ ทุกเศษเสี้ยวที่กระจายออกไปยังคงเป็นตัวข้า ทว่าแย่จริงที่คู่ต่อ

ชื่อเรื่อง: เล่นไม่รู้กาลเทศะ ช่วงเย็นที่ท้องฟ้าปิดมิด เหนือเนินเขาห่างหมู่บ้านประมาณกิโลเศษ มีบ้านไม้สักเก่าสองชั้นตั้งอยู่ท่ามกลางต้นไม้ใหญ่ กิ่งก้านบดบังแสงจันทร์จนมืดครึ้ม ชาวบ้านหลีกเลี่ยงที่นี่ม

จดจำในที่นี้ หมายถึงว่า ถูกผู้ชมจดจำบทบาทนั้น ๆ อย่างพร้อมเพรียง ชนิดนักแสดงคงเบื่อหน่ายมิใช่น้อย ทำนองว่า มี 10 คน คนจะต้องพูดถึงบทนี้เกินครึ่ง บางคนแค่เห็นหน้าหรือได้ยินชื่อ ภาพตัวละครมีอันต้องลอยม

ในฐานนะที่ดูมาแล้วหลายเวอร์ชั่น รู้สึกเหมือนเรื่องนี้ไม่ลงทุน และน่าผิดหวัง ไม่ติดใจกับAIถ้าใช้อย่างเหมาะ และสมจริงมากขึ้น บทละคร เทียบไม่ติดเลยกับ 3 เวอร์ช่นที่ผ่านมาที่ผลิตโดยสามเศียรเหมือนกัน ปี

สวัสดีค่ะ เนื่องจากดิฉันเริ่มเบื่อหน่ายกับปัญหาที่เรื่องต้นฉบับถูกดองนานเกินความเหมาะสม และ ปัญหาเรื่องสำนักพิมพ์ไม่ค่อยซื่อตรงและไม่เป็นธรรมสำหรับผู้เขียนสักเท่าไหร่ค่ะ(สนพ.เล็กๆบางที่) มันเลยเกิดควา

สวัสดีค่ะ ผู้อ่านที่น่ารักทุกๆคน นี่คือเรื่องราวเหนือจินตนาการ ที่ผู้เขียนสามารถจดจำได้หลังจากตื่นนอน มีการเพิ่มเติมเพียงเล็กน้อยเพื่อให้เนื้อหาสมบูรณ์ยิ่งขึ้น มิได้มีเจตนาลบหลู่ใด ๆเนื้อหาต่อไปนี้อาจ

- เช้าวันหนึ่ง อากาศเย็นบางเบาไหลผ่านหน้าต่าง - พัดม่านสีขาวให้ไหวเหมือนคลื่นเล็ก ๆ - ฉันยืนอยู่ตรงนั้น สูดลมหายใจลึก - เหมือนได้รับของขวัญที่มองไม่เห็น - อากาศไม่มีสี ไม่มีรูปร่าง - แต่กลับโอบกอดทุกช